Dagelijks leven

Mr Finney is inmiddels ruim 6 maanden en volop in de weer met eten. Hier verorbert hij een peer. Een hele ja, zonder blikken of blozen. 

Al komt de goedheiligman niet naar Ierland, we moeten natuurlijk wel pepernoten bakken.

Ik heb iets van een verslaving ontwikkelt. Voor haken en dus ook voor wol. En ni wil het feit dat er hier in een dorp verderop een nieuwe wolwinkel zit. De eigenaresse is nú al blij met mij. 

De herfst was laat dit jaar. Wat is het toch prachtig als de natuur zo met kleuren speelt. 

Ik heb momenteel een mapje op mijn telefoon met de naam 'nu even niet'. Daarin bevinden zich de Twitter, Instagram, Nu en Independent apps. Even geen social media, even geen nieuws. Noem het naïef. Ik vind het wel even lekker. 

Één Euro

Het is weer november en dus tijd voor het jaarlijks terugkerende sponsor evenement voor Manlief's Mountain Rescue team. 

Drie jaar lang was ik deel van de organisatie; avond na avond verzond ik eindeloze mailtjes, vulde spreadsheets in, plande teams en bussen in en hield een nauwlettend oog op de financiele administratie. Uren en uren werkten Manlief en ik aan dit evenement. En dus kwam vorig jaar de realisatie; in 2013 gaat dat niet lukken. De rekensom van 'peuter + baby + huis + leven = heel druk' was snel gemaakt en dus kondigde ik aan niet beschikbaar te zijn voor jaargang vier. Dat was even slikken, voor zowel mezelf als de rest van de organisatie. Maar ik kreeg een prachtige bos bloemen en een cadeaubon en het besluit was definitief. 

Dat ik toen de juiste beslissing heb gemaakt, bleek wel toen ik degene sprak die het stokje van mij over nam. Dezelfde stress en eindeloze mailtjes. Nee, dit was goed. 

Maar het kriebelt dan he?

Want ja, het was toch een beetje 'mijn' evenement geworden. 

En dus twijfelde ik.

'Zou ik dan toch wat doen?'

'Misschien met iemand erbij?' 

Nee nee nee.

Het was gewoon een slecht idee. 

Er was maar één manier om niet in de verleiding te komen mijn hulp aan te bieden: Inschrijven als deelnemer.

Ik trommelde twee zwagers en wat vrienden op en registreerde mijn team. 

Aanstaande zaterdag wandel ik 24,5 kilometer door de Wicklow Mountains, in het donker.

Dus mocht u nou één Euro over hebben deze week, één Euro. 

Klik dan even hier en doneer die ene Euro. 

Want alle kleine beetjes helpen.

Terrible Two's

Zul je altijd zien; heb ik bedacht dat ik hierg een mama-blog van wil maken, komen er allemaal mama-stukjes in mijn hoofd. 

Maar dat Zondagskindje van ons, die peuter, die is dus een beetje in de 'Terrible Two's' terecht gekomen. Werkelijk, ik dacht dat dat een verzinsel was, net als 'slapen als een baby' en meer van dat soort dingen. Maar man oh man, hij test onze ouderschapskwaliteiten behoorlijk op het moment. 

Niet aan tafel willen zitten, per ongeluk expres zijn beker om laten vallen, niet de puzzel op willen ruimen, honderd keer van zijn stoel af kruipen als we zitten te eten, gillen, niet uit willen kleden om in bad te gaan om vervolens niet meer uit bad te willen, geen pyjama aan willen. Testen, testen, testen. 

En daar proberen wij natuurlij kzo pedagogisch verantwoord mogelijk mee om te gaan.  Geduld bewaren. Uitleggen wat niet mag/kan en waarom niet. Voet bij stuk houden, niet over ons heen laten lopen. 

En er zijn hordes ouders die geloven in strafloos opvoeden. Ik vind het geweldig, voor hen. Maar echt, de volgende keer dat de twee-jarige expres zijn beker sap over de grond staat te gieten, mogen zij mij komen laten zien hoe daar mee om te gaan. Want daar een positieve draai aan geven, is iets wat ik niet in me heb. 

Eigenlijk denken wij dat hij zich misschien verveeld. Niet dat hij aandacht te kort komt ofzo, want ik ben er en Manlief is ook vrij veel thuis. Dus 'aan zijn lot overgelaten' (nu Mr Finney er is) wordt hij niet. Maar het kind is pienter, ziet alles, kopieert alles, slaat alles op. Hij heeft een constante stimulans nodig, anders komt er in de hersenpan ruimte voor vervelendheid.

De komende tijd staat dus in het teken van activiteiten voor 't Zondagskindje. Mocht u tips hebben, ik hoor het graag.

Het plaatje in mijn hoofd vs de realiteit

Ik zie dat dan zo voor me hè. 

Zondagmiddag. 

Eerst lunchen we gezellig samen, lekkere broodjes, kop thee, glaasje jus. Dan gaan de jongens even slapen en kan ik wat kleine klusjes in de tuin doen. Als ze dan wakker zijn, ga ik wat knutselen met 't Zondagskindje (wat we dan uiteraard opsturen naar opa en oma) terwijl Mr Finney in de box speelt. Manlief komt er bij en we drinken een kop thee met wat lekkers. En als ik dan Mr Finney heb gevoed gaan de jongens nog even naar buiten met papa terwijl ik een heerlijke doch verse, voedzame, gezonde maaltijd in elkaar draai. En om zeven uur liggen twee kindjes gewassen en gestreken in bed. 

Maar ja. 

De werkelijk is meer van:

Ik vergat de broodjes geitenkaas onder de grill waardoor ze zwart waren. Mijn thee is standaard lauw. Mr Finney was tijdens de lunch al moe en ging naar bed. Na een 'gevecht' van ruim een half uur slaapt dan ook 't Zondagskindje. Maar dan is Mr Finney alweer wakker en hongerig. 't Zondagskindje wordt wakker met een humeur waar je bang van wordt en wil bij mij op schoot. Dan weer niet. San weer wel. Dan weer niet. Hij wil wel verven ja, als ik dat voorstel. Maar dan weer niet. Wel. Niet. Papa helpen buiten? Ok. Laarzen aan. Nee toch de schoenen. Nee laarzen. Toch schoenen. Ik zet thee. De koekjes zijn op. Mr Finney moet weet naar bed want dat vorige slaapje was veel te kort. Gelukkig gaat 't Zondagskindje toch naar buiten. Maar die verse kop thee blijft ook staan aangezien Schoonzus belt en op slinkse wijze de door mij voorgestelde familielunch draait naar iets wat haar beter schikt. Mr Finney wordt na een kwartier weer wakker. Ik trek chili con carne uit de vriezer en kook rijst. We eten. Mr Finney crasht. Want drie zeeeeeer korte slaapjes zijn niet genoeg als je pas vijf maanden bent. Om kwart over zes ligt hij er in. Beneden hoor ik 't Zondagskindje zijn tanden in zijn vader zetten en beide zijn niet blij als ik beneden kom om hem in bad te doen. Half acht is ie stil. 

Morgen maandag, heerlijk.