Isn't it ironic?

Wij werken momenteel aan onze tuin. Althans, iets wat nu op een tuin begint te lijken. 

Voorheen groeiden er voornamelijk brandnetels. En prikkelbosjes. En varens. 

Niet de ideale omgeving voor een peuter om fijn te spelen. 

Nu het huis zo goed als klaar is en 't Zondagskindje meer en meer tijd buiten wil doorbrengen werd de tuin dus een prioriteit. 

Ik maakte een ontwerp, we kozen terras tegels en Manlief ging met de graafmachine aan de gang. 

Alles is nu zo egaal mogelijk, het terras gedeelte is klaar voor de tegels ende grond klaar voor de graszoden. 

Die graszoden. Die gingen wij bestellen. 'Voor twaalf uur bestellen, is levering de volgende dag.' Vandaag bestellen, morgen levering en zaterdag leggen. Prima plan. 

Nu heeft u mij vast wel eens gehoord over het alles behalve tropische klimaat van dit eiland. Relatief lage temperaturen en veel regen. 

Behalve de afgelopen twee weken. 25-30 graden en zon. Net als in Nederland. 

De gras zoden zullen morgen niet geleverd worden. Want het was de afgelopen weken, ja echt waar, TE DROOG. Te droog. Hoe verzin je het. Altijd regent het, ik heb vaker regenlaarzen dan slippers aan, gebruik vaker de ruitenwissers dan de airco van de auto. En als wij dan 140 m² gras zoden willen bestellen, is het TE DROOG. 

Ze kunnen de kwaliteit van het gras niet garanderen. Over een paar dagen wel. Natuurlijk fijn dat ze niet zomaar leveren. Maar wat een ironische toestand zeg. 

Het verhaal van het tongriempje

De één heeft een te kort lontje, de ander een te kort tongriempje. Mr Finney heeft nummer twee. Dat korte lontje zal, gok ik, een eigenschapje worden van onze red-head. 

Maar een kort tongriempje dus. Ik wist nergens van. Had de eerste dagen extreem gelet op het correct aanleggen (aangezien het daar in het begin fout ging bij 't Zondagskindje) en dus ging het voeden wel vlot. 

De public health nurse zag het. En ja, hij klakte wel veel tijdens het drinken. Maar het gewicht vloog eraan (18 uur na geboorte was meneer al meer dan 100 gram aangekomen ipv afgevallen) en ik had geen pijn. 

Toch de lactatiekundige even laten kijken en die concludeerde inderdaad een erg kort tongriempje maar ook voldoende beweging naar links en rechts. Dat plus de gewichtstoename en geen pijn bij mij deden ons besluiten het met rust te laten. Want waarom zou je knippen als het allemaal goed gaat? 

Inmiddels zijn we een week of zes verder en gaat het minder goed. Mr Finney verliest constant de vereiste vacuüm en moet dus steeds opnieuw aanhappen. Hij slikt enorm veel lucht in met als gevolg dat hij veel spuugt en krampjes heeft. Ook vult hij zijn maagje met lucht ipv melk en heeft dus vaker honger. Al met al is het voeden dus een onrustige bedoeling geworden en belde ik nogmaals de lactatiekundige. Die zonder aarzeling zei dat het knippen van het riempje nu inderdaad beter is. We hebben het aangekeken zolang het goed ging. Maar nu is het nodig. 

Over iets meer dan een week is het zo ver. 

Ik ben benieuwd. 

En zenuwachtig. 

Zes plus zes is twaalf

Lang lang geleden waren er eens zes meisjes. Die meisjes werden vriendinnen en gingen regelmatig samen op stap, winkelen, thee drinken, weekendjes weg. 

Toen gingen die meisjes samenwonen, al dan niet trouwen en ook nog kinderen krijgen. Er kwam een meisje in 2008 en een jongetje in 2010. 't Zondagskindje volgde in 2011. En toen gebeurde het: een babyboom. Met z'n vieren tegelijk zwanger. 

Tussen 18 april en 18 mei voegden we drie paar van die babyvoetjes toe aan onze groep. 

En toen hadden we ineens een hele collectie kinderen, met één nog in de buik. 

 

Wat een gezelligheid zo met z'n allen. 

Dagelijks leven

Ons dagelijks leven is regelmatig inclusief bezoek uit Nederland. Deze keer was Zuster aan de beurt. 

Prachtig weer, dus gingen we fijn naar het strand. Tropisch eiland hier joh. 

Toen besloot 't Zondagskindje head first van ons bed af te duiken en onderweg naar de vloer met zijn hoofd het puntje van mijn nachtkastje te raken. Drie keer schudden met zijn hoofd en het was klaar. Ik ben echter tien jaar van mijn leven kwijt geraakt. 

Ik ging op zwembadjesjacht. En was niet de enige. Maar wij zijn niet voor één gat te vangen en vulden dus gewoon twee bakken met water. Instant fun.