Ongelofelijk maar waar

Vroeger, toen ik jong en onbezonnen was hield ik absoluut niet van knutselen. Ik vond er niets aan en bakte er nog minder van. Figuurzagen, schilderen, tekenen op de basisschool. Het was een drama. Om nog maar te zwijgen over de Beeldende Vorming (beeldende vorming ja. Niks handenarbeit, tekenen. Dat heet voortaan beeldende vorming) lessen op de middelbare school.

Ook mijn handschrift was dramatisch. Althans, dat vonden de leraren op de basisschool. Toen het tijd was voor de HAVO dacht ik van dat gezeur af te zijn, tot we in de eerste klas een motoriek test moesten doen. Wederom was ik de pineut en mocht extra lessen volgen. Ik heb nog nooit zoiets doms meegemaakt. Nou hielp het natuurlijk niet dat ik twaalf , lekker aan het puberen en wanhopig was "erbij" te horen. Ik had last van het "slurf-effect". Wat dat precies inhoudt, zijn we nooit echt achter gekomen.

Na de eerste klas werd er nooit meer gelet op handschriften. Maar het BV probleem bleef. Wat een opluchting toen ik slaagde en een keuze maakte waarbij ik never nooit meer iets creatiefs hoefde te doen: toerisme.

En juist toen begon het: knutsel-projectjes verzinnen voor de kids bij de scouting, kaarten maken. Ik begon de crea-bea-wereld zowaar leuk te vinden. Afgelopen jaar volgde ik een interior design cursus en een tijd geleden kocht ik mijn eerste naaimachine. Allemaal kleine projecten die ik met veel plezier deed.

Voor dit weekend staat echter een groot project gepland: het maken van de trouwkaarten! Vriendinnetjes S & N komen mij assisteren en samen knutselen we honderd uitnodigingen in elkaar. Maar daar blijft het niet bij. Ook een gedeelte van de aankleding ga ik zelf doen en alle bedankjes worden home-made. Heel stiekem speel ik met het idee de jurkjes voor de twee bloemenmeisjes ook zelf te maken, maar daar ben ik nog niet uit.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Misschien schuilt er in jou ook wel een crea-bea!

Onverwacht bezoek

Ben je net lekker een weekendje weg geweest, met z'n twee, uitwaaien, bijkomen, lekker eten, relaxen. Kom je thuis, heb je ineens onverwacht bezoek. En dat kondigt dan doodleuk aan dat het minstens vier weken blijft. Ja daar word ik niet vrolijk van.

Kijk ik vind bezoek best leuk. Maar niet van die mensen die je huis overnemen. Ze kwam aan met een hele tas vol boodschappen. Kwakte allerlei lekkernijen uit mijn koelkast zo de container in en vulde de fruitschaal tot er niets meer bij kon. Vervolgens maakte ze allerlei lijstjes met dingen die ik wel en niet mocht doen. Ruimde rigoreus mijn keuken op en stelde een target. Een doel.

Maar ik was gelukkig niet het enige slachtoffer. Ook Paul moest eraan geloven. Hij zuchte en steunde behoorlijk, dus ik moet nog zien of hij haar nog niet heeft buitengewerkt als ik straks thuis kom.

Blijkbaar is ze ook bij mijn zuster geweest. Met als gevolg dat ze een compleet nieuwe garderobe aan moest schaffen. Kost kapitalen!

Ja Sonja B heeft haar intrede gedaan op het platteland en is vastbesloten mij zes kilo lichter in die jurk te krijgen in september.

(en dus at ik voor de lunch twee crackertjes met smeerkaas light en wat plakjes tomaat. How exciting! En dat terwijl ik weet dat Zuster, Zwager, Moeder en Vader ergens op een terras in Tilburg een giga lunch naar binnen zitten te werken om Zusters afstuderen te vieren. Life isn't fair! Gefeliciteerd Zus!)

It's official: I'm obsessed!

Ja echt zo'n geobsedeerde aanstaande bruid ben ik.

Want ja als je droomt dat je zus ineens op dezelfde dag trouwt, maar dan een half uur eerder zodat iedereen naar haar gaat en er niemand bij jou komt.... Als in de droom je je ineens in het huis van je ouders bevindt in plaats van je eigen huis. En dan niet hun huidige huis, maar het huis dat zij bijna drie jaar geleden verlieten... Als je zwarte (!) ondergoed door je witte bruidsjurk heen schijnt... Als je zelf je haar gaat doen en je er niets van bakt... Als je bent vergeten een bruidsbouquet te bestellen en in je jurk naar een of ander vaag bloemenstalletje gaat en thuis komt met het meest lelijke bouquet ever!... Als je geen tasje hebt om je make-upjes etc in mee te nemen en dan besluit je zelf gemaakte tasje te nemen...

En als vriend-lief dan 's ochtends zegt dat je echt moet stoppen met die nachtmerries omdat je hem midden in de nacht in zijn gezicht sloeg...

Ja dan ben je geobsedeerd!

Over als je lichaam je terug fluit...

Pijn. Ik heb pijn. In mijn arm, elleboog, schouder en onderrug.

Nou is die onderrug niets nieuws. Althans, het is een bekende pijn. Jarenlang last vast gehad. Van fysio naar fysio, zonder resultaat. Pijnstillers en chagerijnig. Werken in de horeca, maar eigenlijk niet mogen tillen. Van dat soort leuke zaken.

Maar toen ik vorig jaar naar Ierland verhuisde, tipte iemand mij over een osteopaat. En dus ging ik, wanhopig als ik was. Uren en euros lang kraakte, manouvreerde en strekte hij mijn rug. Met resultaat. Na zeven maanden intensieve therapie was ik in januari pain-free.

En nu is het mijn arm, soms mijn schouder. Massages van de sister-in-law geven verlichting, maar geen oplossing. Stiekem is ook dit een bekende pijn. Anderhalf jaar geleden, toen ik uren lang op mijn laptop aan mijn scriptie werkte, had ik het ook. 's Nachts niet kunnen slapen, je arm moeten uitstrekken. Maar het ging over.

Nu is het terug... inclusief de rug pijn.

En ik weet heel goed waar het vandaan komt.

Een gedeelte zit tussen mijn oren. Het is druk, veel organiseren voor de bruiloft, een baan die ik meer zie als een moetje dan als een uitdaging. En dan protesteert mijn rug. Fluit me terug.

Maar het overgrote gedeelte is toch echt lichamelijk. Computer werk. Op min werk van negen tot vijf continu en 's avonds wat lezen, opzoeken, bloggen, mailen, photoshoppen, ga zo maar door. En mijn arm heeft er genoeg van.

Dus voordat ik mezelf met een sms-duim/rsi-pols/muis-arm/tennis-elleboog de ziektewet in werk, moet de rem er op. Toen ik vannacht tot twee uur wakker lag, ging de knop om: het is genoeg. Thuis geen computer meer voor de komende twee weken.

Het wordt een behoorlijke opgave, zeker zo midden in de voorbereidingen van onze bruiloft. Maar het moet. Ander kan ik 5 september niet eens mijn boeket vast houden.

Romantiek ten top

Gisteren waren Paul en ik drie jaar samen. En dat vierden we op een hele speciale manier. Dus als je ooit zelf een jubileum hebt, volg dan het volgende programma:

05.15(!!!): Sta op, wrijf slaap uit je ogen en stap met moeder en zuster in de auto

06.45: Parkeer bij Dublin Airport en loods moeder en zuster naar security

07.00: Zwaai

07.15: Stap in auto en ga weer naar huis

08.15: Kruip thuis weer in bed naast je mede-jubileum-vierder

08.16: Val in slaap

08.30: Hij staat op, kleed zich aan, voert beestenboel en eet zelf

09.00: Hij vertrekt om te gaan werken

11.00: Word wakker, sta nogmaals op, ontbijt. L-A-N-G-Z-A-A-M.

12.00: Tuinier, alleen...

15.00: Wandel met honden, alleen...

16.30: Sms mede-jubileum-vierder, maar verwacht geen reactie

16.35: Lees, internet, alleen...

17.30: Begin aan eten, hoop dat mede-jubileum-vierder op tijd thuis komt

18.30: Mede-jubileum-vierder komt thuis

19.00: Eten, daarna lees krant

19.45: Crash, niet alleen, maar beide

21.00: Kijk film (let op: dit is het meest romantische onderdeel van de dag, dus kies niet een of andere schijt film)

23.00: Slaap

Alleen als men deze instructies precies volgt, wordt het optimale resultaat bereikt. Succes!

Guess the dress

Afgelopen vrijdag zocht ik hem uit: de jurk.

In het bijzijn van mams en zuster paste ik acht jurken en koos natuurlijk voor de jurk die ik als eerste aan had getrokken. Want zo hoort dat, blijkbaar.

Ook de bridesmaid en mother of the bride vonden de perfecte outfit. Aangezien zuster voortaan bij de slanke tak van de familie hoort, kon ik met de hele stapel jurken die ze het pashok had in gesleept terug om een maatje kleiner te zoeken. En dus sjouwde ik (voor alle duidelijkheid: de bruid) me een ongeluk. Maar de verkoopster made my day door te vragen of ik hun styliste was. Styliste!!! Een waar stijl icoon hier, ik zeg het je. Maar omdat ik het een beetje raar vond staan dat ik haar zo in haar gezicht stond uit te lachen, legde ik maar even uit dat ik niet de styliste maar de bruid was. Waarop zij voorzichtig een stapje achteruit zette. Ik zag haar denken: Oh God, never f*ck with the bride. Ja het was een geslaagd dagje.

En dus nu een uitdaging voor jullie: GUESS THE DRESS.

Wat voor jurk zou ik hebben uitgezocht. Voor ons een weet, voor jullie een vraag. Dus zoek een plaatje of geef een omschrijving van de jurk die je denkt dat ik heb gekozen. Zet de link naar de foto in de reactie ruimte of email me. Wie er in september het dichtst bij blijkt te zitten, wint een leuk prijsje.

Even offline

Sorry, even blogstilte.

Ik heb namelijk vele betere dingen te doen de komende dagen, zoals:

- Mams en Kim ophalen op het vliegveld
- Heerlijk eten (al moet het wel een beetje Sonja verantwoord zijn)
- Bijkletsen
- Zwijmelen over de bruiloft
- Langs de bloemist
- Dansen

En oh ja, een trouwjurk uitzoeken!!!

Dus nee, geen tijd. Zondag ben ik terug.

Foto van de week XII

Dat je nooit te oud bent om te leren, bleek vanavond wel weer. Terwijl de wederhelft nog steeds ergens op een of andere berg zit (nee geen rescue, "gewoon" werk), leerde ik mezelf een trucje met Photoshop. Want dat klinkt makkelijker dan het is. En dus zocht ik tutorials en vond wat ik zocht op You Tube (of all places).

Welke is jullie favoriet?

Het zal je maar gebeuren

Ja ja dames en heren, Ierland op haar best!

Afgelopen dinsdag zijn hier de eindexamens begonnen. Dat gaat zo'n beetje net als in Nederland: alle leerlingen in het hele land maken op dezelfde dag en het zelfde tijdstip hetzelfde examen. Allemaal zenuwachtige tieners in een grote gymzaal en een surveillant die de boel uitdeelt, observeert en irritant door de zaal loopt te banjeren. En juist daar ging het mis, bij die surveillant.

Één van de examens is natuurlijk Engels. Dit bestaat uit twee delen; grammatica en literatuur. Woensdag ochtend was grammatica aan de beurt. En het onmogelijke gebeurde: de surveillant deelde het literatuur examen uit. Na enkele minuten kwam hij erachter dat er een fout was gemaakt, haalde alle examens op en deelde het correcte examen uit, waarna de leerlingen het juiste examen konden maken.

Maar... de surveillant meldde zijn fout niet bij de directie van de school en de leerlingen vertrokken na het examen naar huis om vervolgens het nieuws te verspreiden via alle moderne communicatie middelen mogelijk. Email, sms, Facebook, Twitter. Overal lekte vragen en onderwerpen uit en het nieuws verspreidde zich snel. Pas om vier uur 's middags, toen een moeder de school belde, kwam de fout officieel naar buiten.

Maar het was te laat. Het geplande literatuur examen van donderdag moest gecanceld worden en de surveillant werd geschorst. Terecht.

En zoals gewoonlijk zijn de leerlingen de dupe. Want zij mogen nu morgen (ZATERDAG) hun nieuwe literatuur examen komen maken. Als de surveillant meteen melding had gemaakt, had voor donderdag al een nieuw examen geregeld kunnen worden en hadden de leerlingen niet op zaterdag naar school hoeven komen.

Gebeurt zoiets ook in Nederland? Ik kan het me niet voorstellen.

Huisvrouw van het jaar

That's me: huisvrouw van het jaar. Kan niet anders. Want oh oh wat ben ik toch heerlijk burgerlijk bezig. Gisterenavond was ik helemaal op dreef.

Ik flansde een rhubarb crumble in elkaar (en hij smaakte nog ook).

En daarna knutselde ik even mijn aller eerste naai-projectje.

(Ik dacht: leuk een detail-foto. Zie ik ineens dat irritante draadje dat ik niet heb afgeknipt daar rechts)

Weet je wat een beetje dom is?

Denken dat je in je "verwijderde items" bent, alles selecteren en verwijderen...

...om er vervolgens achter te komen dat je in je "inbox" was.

40.000 vrouwen + 28 graden Celcius = heel gezellig

Gisteren was het dan zover: de mini marathon in Dublin.

Niets schokkends. 10 Kilometer door Dublin. Maar ik was niet alleen. 40.000 vrouwen vergezelde mij tijdens deze ongelofelijk hete dag. Een uur en 40 minuten deed ik erover. Schandalig natuurlijk, maar zig-zaggend tussen alle andere dames door schiet het gewoon niet echt op.

Maar gezellig was het zeker. Daarna lekker met z'n allen de dag afgesloten met een etentje.

Ja volgend jaar weer!!!