09 december 2010

Over hoe dat nou afliep met die keuken

Het is hier heus niet alleen sneeuw dat de klok slaat.
Heus niet, heus niet, probeert zij zichzelf te overtuigen.


We maakten ook nog 'even' onze nieuwe keuken (bijna) af.
En dus is het tijd voor de before en after foto's.


Want wij transformeerden deze donkere, bruine keuken...

...met veel hard geduld en hard werken...


...naar deze lichte droomkeuken...



...waar ik zo lang over heb nagedacht, omdat 'ie perfect moest zijn...


...met een ellelang werkblad, zodat ik heerlijk kan bakken en braden...


...en een mooi groot gasfornuis, waarop ik fatsoenlijk kan wokken...


Ja ik ben in mijn nopjes.

En inderdaad, we missen nog de plint aan één kant en de afzuigkap moet verhangen worden, maar een kniesoor die daar op let.

05 december 2010

Dank u Sinterklaasje

5 december 2010 gaat de boeken in als een geslaagde dag.
Want,

Octavie bood mij zo maar haar Grote Limburg Lekkers kookboek aan, gewoon omdat het 5 december was.

Sanneke ontving mijn Secret Cisterklaas cadeautje en vond het nog leuk ook.

Manlief spendeerde twee dagen in zijn graafmachine en zorgde dat we vanmiddag eindelijk weer de weg op konden.


Daardoor konden we de post ophalen bij de buren en mocht ook ik mijn Secret Cisterklaas cadeau open maken.
Kijk nou wat ik allemaal kreeg van Helena!
En zie je wat er op dat pakje thee staat? Delicious. En dat is niet overdreven.


En toen zat er nog een envelope in de post. Met een choco letter en een heus gedicht. Allemaal van vriendinnetje S.
Manlief had ook geluk. Want de Sint kwam zo maar langs toen wij in het dorp waren en liet een pakketje voor hem achter. Jammie.


Daarnaast zat er ook nog een officiele envelope in de post. Waarin werd bevestigd dat we onze bouwvergunning hebben. Hatsjikiedee!

Dank u Sinterklaasje!

02 december 2010

Sneeuw in beeld

Dat je je moeder aan de telefoon hebt en die dan niet gelooft dat de sneeuw boven de vensterbank uit komt.

Dan is het dus tijd voor sneeuw in beeld.
Dus mam, bij deze, speciaal voor jou.

Om half twee gisterenmiddag lag er dit:



Maar om half elf lag er dit:
 


Zie je mam, echt tot aan de vensterbank!!



De sneeuw begon langzaam van het dak te schuiven:



Manlief was een beetje bang dat we weer alle dakgoten zouden moeten vervangen.
En dus klom 'ie het dak op.




En startte een mini lawine:




De ijspegels hangen aan de schuur.



Maar het geeft ook wel mooie plaatjes.




Och en dan nog iets.
Maandag nacht arriveerde er zomaar een paard aan ons hek.
Nee niet Americo.

Het arme beest was helemaal bevroren. Eigenaar onbekend.
En dus staat ie nu in ons weiland, verscholen onder de bomen, met water en eten.
Wachtend tot de sneeuw verdwijnt en we een nieuw thuis voor hem kunnen vinden.
Iemand ondertussen nog een idee voor een naam?

27 november 2010

De goden verzoeken

Het is natuurlijk mijn eigen schuld.
Twee dagen geleden meldde ik namelijk dat de winter was gearriveerd.
Gisteren avond haalde ik mijn nieuwe auto uit de garage en smste uitgelaten naar een vriendinnetje: 'Got my car back, bring on that snow!'

Had. Ik. Niet. Moeten. Doen.

Dit is wat ik vanochtend aan trof:






Nou vooruit, ook nog een filmpje dan:


25 november 2010

Hoe zit het nou?

Wordt er nog gelogd hier of niet?

Nou vooruit dan.

Winter has arrived kan ik u mededelen.
Bevroren auto ramen 's ochtends en 's avonds lekker de hout kachel aan.
Vanochtend viel zelfs de eerste sneeuw al!
Al mag dat voor mij nog wel even wachten. Vooral nu mijn nieuwe auto in de garage is.
Hoezo moet een nieuwe auto naar de garage vraagt u zich vast af.
Ik ook.
Maar dan krijg je antwoorden met woorden als air flow meter en diagnostic machine en dan ben ik al snel de weg kwijt.

Verder nog gewoon lekker druk met mijn werk.
Want november is een rustige maand, Ierland zit financieel aan de grond, mensen krijgen het benauwd en dus moeten er uren gekort worden.
Gevolg: ik draai receptie uren terwijl ik mijn eigen werk ook nog doe.
Leuk joh, carriere maken.

Vorig weekend stuurde ik nog even 279 man de bergen in om wat geld in te zamelen voor Manlief's mountain rescue team. Die deden dat braaf en zamelenden zo'n €30.000 (!) in. Hoezo recessie?

Ook wachten we nog braaf op ons nieuw gasfornuis dat vorige week geleverd zou worden. Maar waarover we een dag voor levering een mailtje kregen dat het niet op voorraad was en dat het nu 30 november geleverd wordt.

Maar verder gaat het allemaal van een leie dakje hier op het platteland.

11 november 2010

In de catagorie: dingen die ik niet zo goed begrijp

Dat je de moeite neemt al je afval te scheiden en daarmee naar het recycle centrum te gaan omdat dat beter is voor het mileu.

En om daar dan vervolgens MET DE AUTO van de één naar de andere kant van het terrein te RIJDEN, omdat die 200 meter naar de papier bak toch echt te ver lopen is.


08 november 2010

Keuken prinsesje meldt zich

Een kort maar krachtige update:

De keuken staat half.
De oude keuken staat in onze voorkamer.
De nieuwe keuken wordt in de achter kamer in elkaar gezet.
Mijn huis is een bende.
De vaatwasser heeft haar (haar ja! Da kan alleen maar een vrouw zijn) eerste ronde gedraaid.

En Manlief en ik zijn nog niet gescheiden.

Lachen joh, zelf een nieuwe keuken plaatsen.

02 november 2010

Keuken prinsesje zoekt paleis

Iedereen is zijn keuken wel eens hartstikke beu. En als Meneer de Bank het dan toe laat, kan het wel eens zo zijn dat je een nieuwe keuken aanschaft.

In zo'n nieuwe keuken kun je dan al je wensen tot vervulling laten komen. Zoals een vaatwasser zodat je niet meer af hoeft te wassen. Want ja, als je dan toch alles op z'n kop zet voor die nieuwe keuken kun je net zo goed dat soort aankopen meteen mee doen.

Maar Huize O'C zou Huize O'C niet zijn als de redenatie hier niet compleet anders was.

Manlief en ik hebben allebei een ontzettende hekel aan afwassen. Manlief wil nog wel eens beweren dat hij er last van zijn rug van krijgt en ik doe dan net of ik het geloof. Maar waar het op neer komt, is dat we het zo lang mogelijk uitstellen. Steeds weer opnieuw. En als je dan part-time werk en oceanen van tijd hebt, dan kun je het mooi tussendoor doen. Als je echter full-time werkt en daarnaast ook nog een leven probeert te hebben, wil de afwas nog wel eens op de aller aller laatste plaats komen.

Dus moest er een vaatwasser komen.
En in onze logica moet je daar dan maar gelijk een hele nieuwe keuken omheen aanschaffen.
Als je toch bezig bent...

Dat klinkt heel decadent natuurlijk: we kopen 'even' een nieuwe keuken want we willen een vaatwasser.
Maar geen zorgen, die zat al langer in de planning.

Het gevolg van deze redenatie is wel dat ik al avonden zit te plannen, rekenen, tekenen en nadenken.
Het ideale ontwerp is er nog steeds niet.
Maar ik houd hoop: voor de kerst hebben wij een nieuwe keuken.
Die dan overigens niet gebruikt zal worden, aangezien ik ons al bij schoonzus en zwager heb uitgenodigd. Ik zeg: goed geregeld.

Wordt vervolgd...

22 oktober 2010

Soms doet de natuur rare dingen

Dat Manlief gezellig een omeletje voor me wil maken en dan dit in het ei aan treft:

06 oktober 2010

Inspiratie

Eens in de zoveel tijd ontmoet je iemand die iets met je doet, je raakt, inspireert.
Maandagochtend, 10.20uur, vlucht van Lissabon naar Dublin was zo'n moment.
Zo iemand.

Na onze zalige vakantie ploften we in de vliegtuigstoelen neer, naast N.
N is Duitse en houdt van praten. Wat dan weer een goede combinatie is met mijn praatgrage Ier en laten we eerlijk zijn: ik houd ook wel van een babbeltje.

N woont sinds ongeveer acht jaar in Ierland.
Verliet haar vaderland om op zoek te gaan naar een nieuwe levensstijl, een andere omgeving. Een nieuw leven.
Ze werkte jaren als project manager bij een groot ICT bedrijf. She had it all: Strakke pakken, hoge hakken, telefoon en laptop binnen handbereik, een geweldig salaris. En geen leven. En toen stopte ze ermee. Zo maar. Ineens.

Verhuisde naar Ierland en opende een bakkerij. Gewoon omdat bakken haar passie was. Daar werkte ze twee jaar zo hard dat haar rug het begaf en ze een jaar bij moest komen. Ze heeft nu net, met haar in Ierland gevonden nieuwe vrienden, weer een bedrijf opgezet. Maar droomt ervan ooit cursussen en behandelingen in Reiki, aromatherapie etc te doen.

Ik word daar rusteloos van. Onzeker.
Iemand die zo vol voor iets kan gaan. Alles en iedereen achter laat en naar een nieuw land verhuist, gewoon omdat ze daar zin in heeft. Omdat ze niet meer met nummertjes en targets wil werken. Maar met mensen, van vlees en bloed. Doen waar ze echt iets voor voelt.

Manlief is er ook zoéén; verkocht het hele bedrijf en besloot in de middle of nowhere een oud huis op te gaan knappen en berg gids te worden.

Ik benijd ze, mensen die weten wat ze willen. En er ook voor kunnen gaan. Die een risico durven te nemen en leven met de gevolgen.

Later als ik groot ben, wil ik ook zo worden.

26 september 2010

Liefde is...


... samen de hele dag in het zonnetje aardappels oogsten.

17 september 2010

Iets met een hak en een tak

Dit wordt een heerlijk onsamenhangend verhaal. Ik waarschuw vast.

Manlief is in Wales. Daar hangt 'ie weer eens aan een berg. Voor de gezelligheid dit keer. Dat is weer eens wat anders.

Ondertussen verdien ik de kost. Ach iemand moet het doen hè.
Al zijn het deze afgelopen twee weken wel zwaar verdiende centen. Want aan je nieuwe baan wennen terwijl je iemand probeert te trainen voor je oude baan die er eigenlijk niet veel van begrijpt, vreet energie kan ik je melden.

En als je dan morgen je eerste bruiloft er doorheen moet jagen, waarbij je volledig moet vertrouwen op aantekeningen en afspraken gemaakt door je twee (!) voorgangsters, dan wordt je geduld wel eens op de proef gesteld.

Verder is mijn huis een puinzooi en heeft de schoonmoeder zichzelf uitgenodigd voor zondag. Geen goede combi.

Oh en iemand besloot hier om kwart over acht het licht buiten al uit te doen.
Dat was toch niet afgesproken?

Gelukkig gaan we over 1,5 week op vakantie en is het in Lissabon nog gewoon een graad of 24.


06 september 2010

Over hoe je de ultieme 'windswept' look realiseert

Toen wij trouwden kregen we cadeau's.
Veel cadeau's. Leuke cadeau's.

Eén daarvan gaan we deze week eindelijk claimen.
We kregen namelijk een twee-daagse windsurf cursus in County Kerry.

En natuurlijk wachtten wij net zo lang met boeken tot het weer omsloeg en het halve land weer overstroomde.

Morgen om drie uur, na mijn werk, stappen we in de auto.
En dit is de weersvoorspelling:



Goed voor de team building zullen we maar zeggen.

04 september 2010

These boots are made for walking

'Welke boots?' zult u zich hoogstwaarschijnlijk afvragen?
Nou eigenlijk alle boots, die ik vanochtend in de etalages zag.

Want voor het geval u, geachte lezer, het nog niet door heeft: het is winter.
Ja heus, winter in de winkels.

Laarzen in allerlei kleuren, dikke truien, donkere broeken, gebreide jurkjes.
Het hangt zo maar ineens in de etalages.
Wat een heerlijkheid.

Qua shoppen moet ik namelijk toegeven dat ik het najaar en de winter mijn voorkeur hebben.
Het idee van laagjes over elkaar, lange kousen, colletjes, sjaals, winterjassen.
Ja daar kan ik blij van worden.

En dus smste ik, vliegensvlug, buuv B die magische vijf woorden: When Are We Going Shopping?
Binnen een halve minuuut verscheen het woord 'zondag' op mijn schermpje.
Dat zit er helaas niet in. Iets met een wedding anniversary ofzo.
Maar die shop trip vindt zeer binnenkort plaats.

Dat ik dan ook nog een bikini voor onze vakantie aan moet schaffen, probeer ik even uit mijn gedachte te verbannen.

02 september 2010

Warning: erg zoetsappig

*Is zich weldege bewust van het risico met dit logje heel wat lezers te verliezen*

Zo'n drie maanden heb ik hem nu, mijn nieuwe baan.
En dat ik misschien van functie ga veranderen, is hier even niet belangrijk. Daarover later meer.
En in die nieuwe baan werk ik dus 40 uur, full time, vijf volle dagen.
Precies wat ik wilde. Want ik vind mezelf, met mijn 25 lentes, nog veel te jong om part timer te worden.
Energie komt zo ongeveer uit mijn oren en dus was 40 uur werken de oplossing.

Dacht ik.

Voorheen werkte ik 30 uur, drie en een halve dag.
En dus had ik iedere week ook nog eens drie en een halve dag voor al mijn andere interesses: huis, tuin en keuken, het naaimachine, winkelen, bloggen, lezen, knutselen, etc.
Op alles heb ik wat moeten inleveren, voornamelijk ook door de werktijden die ik nu heb.
Met dit alles kan ik goed leven.

Maar weet je wat het enige is dat ik echt mis?
Waarvan ik baal als ik na twee dagen vrij weer aan het werk moet?

Tijd met Manlief.

Ja ik weet het, tè zoetsappig voor woorden.
Maar het is waar.


Met een Manlief die 80% van zijn tijd in, om en vanuit huis werkt, was ik behoorlijk verwend. Als ik thuis was, was hij er negen van de tien keer ook. Ik ben gewend hem om me heen te hebben. En dat is nu afkicken.

We proberen er dus alles uit te halen op die dagen dat ik thuis ben.
Zo ook volgende week. Dan gaan we twee dagen een windsurf cursus doen ik County Kerry.
Gewoon omdat het fijner is samen half te verzuipen in de Atlantische Oceaan dan alleen.

25 augustus 2010

Zaterdag de veertiende

Gingen wij gewoon naar het recycle centre.
Trokken we nog een vastgelopen auto uit de berm.
Vertelden we zwangere buuv dat we eigenlijk een buurkindje voor haar baby in buik hadden gepland.
Moest Manlief iemand gaan redden op een berg.
Huilde ik twee uur achter elkaar, omdat hij weg was en ik mezelf zo zielig vond.

En gingen we naar een feestje.
Dat dan weer wel.

Life goes on.
Stom hè.

24 augustus 2010

Vrijdag de dertiende

Bijgelovig ben ik niet.
Zwarte katten doen me niets, onder ladders doorlopen nog minder.


Als de dertiende van de maand op vrijdag valt, maak ik me dus ook geen zorgen.
Just another day at the office.


Zo ook anderhalve week geleden.
Helaas kwam ik die avond op de Fetal Assesment Unit van het Nationale Maternity Hospital terecht.
Wat dat in gewoon Nederlands betekent?
Gynocologische afdeling voor zwangere vrouwen.

Juist ja.

Krampen, bloeding.
Einde verhaal.

Driemaal is scheepsrecht zullen we dus maar hopen.

10 augustus 2010

Nachtwerk

Adrenaline, daar gaat het volgens mij vooral om.
Zodra die pieper of telefoon gaat, kan Manlief alles en iedereen om zich heen vergeten en gaat hij in volledige 'rescue-mode'.



Meestal.



Zaterdagnacht om half drie niet echt.
Man vermist. Nee niet op een berg, maar de 'search' kwaliteiten van het team werden gewenst.
Om vijf uur kwam Manlief weer thuis.



En toen maakte ik zondag avond tijdens het naar bed gaan een kapitale fout en sprak de volgende woorden: 'Ben je van plan vannacht gewoon in je bed te blijven of ga je er weer op uit?'
De goden verzoeken noemen ze dat dus.



En dus ging om tien voor half twee MIJN telefoon.
'Maar jij zit toch helemaal niet in dat team?' hoor ik u vragen.
Nee inderdaad. Maar ik doe wel iets met fundraising bla bla bla. En dus is het telefoon nummer op de website doorgeschakeld naar mijn telefoon.
De vrouw aan de andere kant van de lijn sprak de vijf welbekende I-am-lost-on-Lugnaquillia woorden.

Vragen als What the hell are you doing there in the middle of the night? stel je dan niet en ik gaf de telefoon snel door aan Manlief die vervolgens tot drie uur aan de telefoon is geweest om mensen te regelen die ze konden zoeken, zorgen dat de verdwaalden niet te koud werden, constant contact houden.

Een beetje een held is ie wel, die Manlief van mij.

05 augustus 2010

Rabarber en gember jam

Terwijl heel logland spontaan de OctaVlaai bakt, heb ik besloten toch maar voor jam te gaan. Gewoon omdat rabarber vlaai me niet echt lekker lijkt.

Maar hoe doe je dat dan; jam maken?
Nou zo:

De jampotjes en dekseltjes goed wassen en in een warme oven (100 graden) laten drogen.
Voor iedere kilo fruit gebruik je één kilo (jam)suiker. Deze kun het beste in een ovenvaste schaal ook in de oven zetten. Hierdoor is hij al warm al sje hem straks bij het fruit giet en mixt het beter.

Ik trok zo'n acht (ja echt) kilo rabarber uit de tuin en sneed deze in kleine stukjes van ongeveer 2cm. Even wassen en zo de pan in met een klein laagje water.


Wat gember klein gesneden en er ook bij gedaan en vervolgens aan de kook brengen.
Goed doorkoken tot al het fruit tot moes is.
Dan langzaam de suiker erbij gieten.



En goed roeren.




Dit alles minstens een half uur op een laag pitje laten doorkoken.
Wel goed blijven roeren.

Je zult zien dat er schuim naar boven komt.
Ziet er vies uit hè?


Maar geen zorgen.
Dat schep je er gewoon vanaf.


Als al het schuim weg is, kun je de jam in potjes gieten.
Gebruik hiervoor een trechter zodat je niet over de randjes etc morst.
Vul de potjes tot het randje.


Draai het dekseltje erop.
En zet het potje ondersteboven terwijl je jam afkoelt.
Dit zorgt voor een vacuum afsluiting.



Het enige wat nu nog ontbreekt is een labeltje.
Die komen morgen.
Denk ik.

Dus bent u binnenkort jarig?
Weet wat u te wachten staat als cadeau...

27 juli 2010

Over de ever expanding kinderboerderij

Zie je dat hier rechts? ------------------------------------->
Dat Op het platteland... stukje?
Over die drie honden, negen kippen, vier kuikens enzo?

Dat moet ik dus aanpassen.
We hebben ons namelijk nogal uitgebreid.
En die enkele sterfgevallen negeren we gewoon.

In iet wat chronologische volgorde:

Mama hen één kreeg dus kuikens, drie stuks.
Mama hen twee had er helaas maar één.
Waarna meneer de Vos de speciaal ontworpen maternity kippenren open brak en er vandoor ging met Mama hen één, Mama hen twee en haar kuiken.
Later overleed ook één van de overgebleven drie kuikens.

Het negeren van de sterfgevallen is bij deze officieel mislukt.

Verder kregen we vorig jaar een stel kuikens van de dierentuin. Die bijna allemaal hanen bleken te zijn.
En dus hebben we een speciaal gedeelte waar we drie hanen huisvesten. Don't ask.

In juni van dit jaar kregen we twee honden te logeren aangezien een vriendinnetje in het ziekenhuis terecht kwam.
Twee border collie's. Juist ja.
Dat is inmiddels zeven weken geleden...
En ja, ze wonen nog steeds hier.





En toen, op een zonnige door de weekse morgen ging Manlief de kippen voeren en kreeg de schrik van zijn leven.

En toen woonde er dus ineens een pauw bij onze kippen.
Again, don't ask...

En als klap op de vuurpijl maakte Manlief de fout van zijn leven door naar de 'fundraising' veiling van de parochie te gaan. Hij kwam thuis met twee hennetjes en....

Twee eenden. As you do.

En dat woont dus allemaal gezellig samen in de boomgaard (behalve die honden natuurlijk).

Ik ga maar snel een groot hangslot op het hekje van de boomgaard hangen.
Voor je het weet staat er een olifant aan mijn appeltjes te snuffelen.
En ik zou niet eens verbaasd opkijken.

14 juli 2010

Over het mannetje en vrouwtje die samen een nachtje weg gingen

Er waren eens een mannetje en een vrouwtje.
Die gingen, heel decadent, een nachtje naar een luxe hotel.
Omdat dat nodig was.


Maar voor ze incheckte (en na een autorit van drie en een half uur) gingen ze lekker wandelen bij Downpatrick Head.


Alwaar de wolken zich samen pakten.






Maar waar ontzettend diepe blow holes zijn.




Waar de overheid vervolgens een ontzettend lelijk hek omheen moet zetten omdat er anders van die gekke Amerikanen toeristen in vallen.



Waar ze ook diepe afgronden en indrukwekkende klifs zagen.


En gras als kussentjes.



En lichtelijk suïcidale schapen.



Daarna mochten ze eindelijk inchecken en belanden ze in een heel mooie hotelkamer.



Waar ze een persoonlijk welkom kregen.



En het uitzicht (rivier, boompjes, donzen dekbed en Manlief's billen) adembenemend was.



Ze vervolgenden hun decadente leven met een bezoek aan de spa.
Waar ze na het gebruik van de steam room, hot tub, wet room en lanconium konden relaxen in deze, jawel, relaxation room.


En genoten van sapjes, watertjes en fruitjes.


Diezelfde avond at het vrouwtje de beste biefstuk van Ierland.
En na een selectie van toetjes keken ze een filmpje, gingen in bad en sliepen heerlijk.

De volgende ochtend werden ze wakker door de room service die het ontbijt op bed kwam bezorgen.
Daarna strekten ze de benen op het strand van Inishcrone, waar voor de gelegenheid iets van een zonnetje door kwam.



En ze blootvoets rond wandelden.



Daarna gingen ze weer naar huis.

Einde.