Dit is mijn kind

Dit is mijn kind.

Een vies gezicht met rode blosjes van het buiten zijn.
Een blauwe plek op zijn wang.
Een snotneus.

Ik vind hem mooi zo.
Precies goed.

We hebben een clubske opgericht...

...voor dames met een bolle buik. 

En daar hebben we maar gelijk foto's van gemaakt. 
Want als vier van zes vriendinnen zwanger zijn, dan moet dat natuurlijk vastgelegd worden op de gevoelige plaat. 

Met dank aan onze fotografe, vriendin nummer vijf, Yvon. 

Krak zei het moederhart

Ik voel me een slechte moeder, op dit moment. Want wat doen we hem toch aan?

Na de buikgriep, tanden krijgen en een flinke luieruitslag vertrok zijn mama afgelopen maandag ineens voor een paar dagen naar Nederland. En hij is nog zo jong. Uitleggen hoeveel dagen en nachten en waarom etc, het heeft geen zin. Hij heeft geen idee van tijd.

Vrijdagavond laat was ik thuis. En zaterdag om half negen moest Manlief alweer weg. Hij zag hem even bij het eten en vanochtend vertrok hij weer vroeg.

Het (gaan) slapen is weer een gedoe. Maar ik merk nu echt dat hij gewoon bij ons/mij wil zijn. Zijn handje zoekt mijn gezicht voor huid-op-huid contact.

Hij is bang dat we hem in de steek laten. Denk ik.

En mijn moederhart zei krak.

Ik weet dat 't Zondagskindje bevoorrecht is: ik full-time thuis, Manlief is er ook erg veel. Maar juist daarom denk ik dat het moeilijker is als één van ons er niet is.

Pfff, het is moeilijk het goed te doen.