Het familieportret

Enkele weken geleden kwam Yvon op bezoek en nam naast haar Paul ook haar andere liefde mee; de fotocamera. 

In 'ruil' voor twee nachten all-inclusive hier op het platteland nam ze prachtige foto's van de jongens en van ons vieren. 

Dus als u in de buurt van Kaatsheuvel (ja daar bij de Efteling ja) woont en graag wat leuke foto's laat maken, neem dan even een kijkje op www.yvondevaan.com 

Lang zal hij leven in de gloria!

Om het maximale uit deze dag te halen, besloot 't Zondagskindje om 05.20uur te ontwaken. Nooit eerder zong ik zo vroeg Lang Zal Hij Leven. Maar voor alles een eerste keer natuurlijk. 

Door dit bizarre tijdstip konden we de dag wel fijn met zijn vieren beginnen voor dat opa, oma en oma-oma wakker werden. 

Zoals dat bij ons gaat, verzon ik een cadeau en spendeerde Manlief vervolgens drie avonden in de schuur om het te maken. Maar de 'Wow' van 't Zondagskindje toen hij zijn eigen tafel en stoeltje zag, waren die drie avonden wel waard. 

Vrienden die zondag op Mr Finney's doopfeest waren, brachten ook wat cadeautjes mee voor 't Zondagskindje die we natuurlijk tot vandaag bewaarden. Er waren blokken, stickers, boeken, kleertjes en kaarten. Toen alles was uitgepakt en tentoongesteld, werd er ten midden van al dat leuks ontbeten. 

Toen waren er cadeaus van opa, oma en oma-oma. Houten cadeaus. Want ik mocht ze uitzoeken. 

Een loopfiets en ter uitbreiding van zijn treinbaan een stationnetje en een ophaalbrug. 

Nanny vergezelde ons nog in de speeltuin en Tante M en Neefje P schoven aan voor taart. 

Zelf gekochte taart. 

Want, ja, de zelfgemaakte taart die op de planning stond, zag er zo uit. 

Lastig. 

Maar. 

Hoera! 't Zondagskindje is twee jaar!

Ik word oud

Stiekem ben ik weer een beetje de banenmarkt in de gaten aan het houden. In het kader van 'een inkomen is toch best wel fijn' en van 'ik wil graag iets meer dan alleen maar moeder zijn' en van 'het gat op mijn cv moet niet te groot worden'. Maar die cv hè, die blijkt er helemaal niet meer toe te doen. Joh. 

Nee, de vacature die ik bekeek, vroeg om je Linkedin, Twitter of Facebook account gegevens. En zei nadrukkelijk géén cv's te sturen. Vink gek. Want ik heb geen Linkedin. En ook geen Facebook. Wel Twitter ja. Maar ik geloof niet dat een toekomstig werkgever gelukkig (laat staan veel wijzer) wordt van het lezen van wat ik daar neer schrijf. 

Maar nadat ik, op datzelfde Twitter, mijn beklag had gedaan, bleek ik het gewoon niet te snappen. En niets van Linkedin te weten. Want daar zet je dus je diploma's en werkervaring op. Zo blijkt. Weer wat geleerd

Maar zeg eens, wordt Linkedin niet, net als Facebook, gewoon gebruikt om ex-vriendjes op te zoeken? Of wordt het echt daarvoor gebruikt waar het voor bedoeld is? Wat zijn jullie ervaringen? 

Dagelijks leven

Glendalough is prachtig. En als je er zo dichtbij woont als wij kun je de tourbussen voor zijn en het Nationaal Park bijna voor jezelf alleen hebben. 

Voor het eerst stoepkrijten. Liggend op het voetpad in een dorp. Terwijl wij op een terras koffie dronken. *Stoepkrijt wordt op verjaardagsverlanglijstje gezet* 

Eindeloze zwarte bessen in onze tuin. Tijd om een paar potjes jam te maken dus. Heerlijk. 

Dat gras uit het vorige logje werd geleverd. En na een avond en een middag doorwerken ligt het er nu allemaal in. Water geven hoeven we haast niet. Daar zorgen de weergoden voor. 

Net als 't Zondagskindje is Mr Finney een heel vrolijk kind, een lachebekkie. Heerlijk.