Hij was wakker geworden.
Mijn hand op zijn rug was genoeg om hem terug te sturen naar dromenland.
Zijn ademhaling wordt langzamer en dieper.
En ik denk aan de moeizame dag die we hadden; geen van beide met een goed humeur.
Hij testte mijn grenzen en ik was koppig genoeg om hem er niet overheen te laten gaan.
Maar wij zijn vriendjes.
Vriendjes voor altijd. <3
BeantwoordenVerwijderenMooi geschreven! Hartverwarmend. En herkenbaar;
BeantwoordenVerwijderenWat een ontzettend mooi weblog heb je. Ik kwam via Santenkraam en ga je zeker blijven volgen.
BeantwoordenVerwijderen