Who doesn't love post?

Ze deed het gewoon nog een keer, die Cisca van Kobus & Co. Een gezellige cadeautjes actie.


Dit maal mocht ik iets sturen naar Martine. Martine heeft helaas geen blog, maar toen ik heel nonchalant de vraag 'vertel eens wat over jezelf' in haar mailbox dropte, ontving ik een dag later een heel opstel. Bezig bijtje, die Martine. En dus kluste ik een tas in elkaar voor haar. Kan ze mooi meenemen op reis/naar haar neefjes/gebruiken voor muziek etc etc.

Het is de vergrootte versie van de tas die ik al eerder maakte met het patroon van Rae.

Ikzelf ontving een gezellig pakketje van Anita & Nova.
Ik brulde iets over Pickwick thee en Anita luisterde braaf.
Ook nog een gezellige Pink Ribbon sleutelhanger (waar ik dus nu een tas bij wil maken) en een erg toepasselijk bordje met leuke tekst. Mijn dank ik groot Anita!

And the Award goes to...

...ja, naar mij dus.


Ik kreeg namelijk een award. Hij waait al een tijdje rond in log-land en afgelopen week ontving ik hem van Helen. Dank u, dank u.

Zeven interessante 'facts' over mezelf...

Dat gaan we natuurlijk in een leuk jasje steken.

1. Het was al heel vroeg duidelijk dat ik

'later als ik groot ben' boerinneke zou worden.

2. Vroeger viel mijn haar al net zo lekker in model als nu.

3. Ik heb een moeder die nog weleens zelf

'een leuk kledingstuk' wilde naaien voor haar kroost.

Mam, serieus, die broek. What were you thinking?

4. Vroeger hield ik van paarden. Don't ask.

En dus gingen we dus gezellig met de familie een huifkartochtje doen.

Vader, Moeder, Zuster en ik krijgen nog lach-stuipen als we eraan denken.

5. Ons allereerste Ladiesweekendje was in 2005.

Toen gingen we Breda (ja een echte wereldreis) onveilig maken

en sliepen op mijn kamer.

6. Soms heb ik nog wat moeite met eten.

7. Ik kijk ook nog wel eens scheel.

Goed, ik heb mezelf denk ik zo wel genoeg bloot gegeven.

Award doorgeven heeft denk ik niet zo veel zin meer, aangezien iedereen hem al heeft gehad.

Maar mocht je nog niet aan de beurt zijn geweest, ik zou zeggen: ga je gang.

In Niemandsland

Emigreren

Emi-gre-ren: zich in het buitenland vestigen.

Vestigen

Ves-ti-gen: zich ergens ~ : er gaan wonen.

Bijna twee jaar geleden emigreerde ik, vestigde ik me in Ierland.

Ik vond er een baan, kocht een auto, vond hobbies, trouwde, creeerde een nieuw leven, een nieuw bestaan.

Op een mensenleven is twee jaar natuurlijk niet zo ontzettend lang. Maar twee jaar is wel lang genoeg om ergens deel van uit te maken, erbij te horen. Zou je zeggen.

En toch hè, ben ik nog steeds de 'Dutch girl', de foreigner.

Ik ben hier niet geboren, ben hier alleen komen wonen.

In Nederland echter ben ik 'die Anouk die naar Ierland emigreerde', of in ieder geval geen Wollukse Waalwijkse meer. Daar vertrok ik, zocht het geluk ergens anders.

Dus eigenlijk hoor ik er voor geen meter bij. Hier niet en daar niet.

Ik woon een beetje in Niemandsland.

En weet je? Ik vind het heerlijk.

Over The Devil, Donna, Julia & Jane

Meryl Streep. Mijn heldin. Zo veel gezichten, ongelooflijk. En altijd even geloofwaardig.

Ze gaat feilloos van bitchy editor Miranda Priestly in The Devil Wears Prada naar warhoofd Donna in Mamma Mia. En van de jaren '50 kookrevolutie Julia Child in Julie & Julia naar Jane Adler die een affaire begint met haar ex-man in It's Complicated.

Deze laatste film zag ik vorige week in de bioscoop en is weer een echte Meryl film. Dus mocht je tijd hebben: ga hem snel bekijken!

Als de kat van huis is...

Right, Manlief vertrok dus naar Wales en ik heb tot het eind van het weekend het huis voor mezelf. En dan moet ik van mezelf van alles. Ik maakte al een lijstje waarop de meest oninteressante zaken voor kwamen als boodschappen, ramen lappen, auto wassen, was wegwerken enz enz.

Het is namelijk zo dat Manlief nogal actief is. Uitslapen is een zeldzaamheid en iedere zaterdag en zondag brengt hij tuinierend/klussend/werkend door. Ik vind dan dus op mijn beurt dat ik niet op mijn gemak in bed kan blijven liggen met als gevolg dat ook in altijd volop in de weer ben in het weekend. En daar is natuurlijk niets mis mee.

Maar...

Soms vind ik het wel lekker om niets te doen. Gewoon aan te rommelen in huis. Beetje muziek luisteren, boekje lezen, je kent het wel. Maar dat kan dus niet. Dan bekruipt het me: een schuldgevoel. Want welke vrouw kan er nou een beetje in bed liggen of in huis rondhangen als haar wederhelft ellelange lijsten heeft met dingen die hij nog moet/wil doen in en rond het huis?

Dit weekend is hij dus weg en ga ik proberen mezelf dus niet honderd-duizend dingen op te leggen. Ja, er zijn dingen die gewoon moeten gebeuren. Maar uitslapen en uitgebreid ontbijten of op zondagmiddag op de bank een boek lezen, moet gewoon kunnen.

Zal me benieuwen hoe lang het duurt voor dat schuldgevoel me heeft gevonden.

Over hoe wij dus niet aan Valentijn doen

Dat Manlief en ik ontzettend romantisch zijn, wisten jullie natuurlijk al.

En ook aankomend 'Valentijn-weekend' (sinds wanneer is dat overigens een weekend?) weten wij op een geweldige manier te vieren.

Volg de volgende planning voor het ultieme resultaat:

Donderdag: Manlief vertrekt naar Wales voor een weekendje klimmen, wandelen etc. Ik werk.

Vrijdag: Manlief hangt ergens halverwege een berg. Ik doe boodschappen en poets (en kan tot diep in de nacht achter het naaimachine).

Zaterdag: Voor Manlief's programma zie vrijdag. Ik, uhm, nog geen idee.

Zondag (Valentijnsdag!!): Manlief arriveert om 17 uur met de ferry in Dublin en is dus rond 18.30 thuis. Ik vertrek om 19.00 uur richting Dublin en spendeer Valentijnsavond met zwager (!).

Maandag: Manlief werkt, denk ik. Ik stap om 08.00 in het vliegtuig naar London Town.

Zoals u ziet: zelfs als getrouwd stel weten wij de romantiek er in te houden.

Muziek op zondag

Heerlijke muziek.
Geweldige songtekst.