Soms doet de natuur rare dingen

Dat Manlief gezellig een omeletje voor me wil maken en dan dit in het ei aan treft:

Inspiratie

Eens in de zoveel tijd ontmoet je iemand die iets met je doet, je raakt, inspireert.

Maandagochtend, 10.20uur, vlucht van Lissabon naar Dublin was zo'n moment.

Zo iemand.

Na onze zalige vakantie ploften we in de vliegtuigstoelen neer, naast N.

N is Duitse en houdt van praten. Wat dan weer een goede combinatie is met mijn praatgrage Ier en laten we eerlijk zijn: ik houd ook wel van een babbeltje.

N woont sinds ongeveer acht jaar in Ierland.

Verliet haar vaderland om op zoek te gaan naar een nieuwe levensstijl, een andere omgeving. Een nieuw leven.

Ze werkte jaren als project manager bij een groot ICT bedrijf. She had it all: Strakke pakken, hoge hakken, telefoon en laptop binnen handbereik, een geweldig salaris. En geen leven. En toen stopte ze ermee. Zo maar. Ineens.

Verhuisde naar Ierland en opende een bakkerij. Gewoon omdat bakken haar passie was. Daar werkte ze twee jaar zo hard dat haar rug het begaf en ze een jaar bij moest komen. Ze heeft nu net, met haar in Ierland gevonden nieuwe vrienden, weer een bedrijf opgezet. Maar droomt ervan ooit cursussen en behandelingen in Reiki, aromatherapie etc te doen.

Ik word daar rusteloos van. Onzeker.

Iemand die zo vol voor iets kan gaan. Alles en iedereen achter laat en naar een nieuw land verhuist, gewoon omdat ze daar zin in heeft. Omdat ze niet meer met nummertjes en targets wil werken. Maar met mensen, van vlees en bloed. Doen waar ze echt iets voor voelt.

Manlief is er ook zoéén; verkocht het hele bedrijf en besloot in de middle of nowhere een oud huis op te gaan knappen en berg gids te worden.

Ik benijd ze, mensen die weten wat ze willen. En er ook voor kunnen gaan. Die een risico durven te nemen en leven met de gevolgen.

Later als ik groot ben, wil ik ook zo worden.

Liefde is...

... samen de hele dag in het zonnetje aardappels oogsten.

Iets met een hak en een tak

Dit wordt een heerlijk onsamenhangend verhaal. Ik waarschuw vast.

Manlief is in Wales. Daar hangt 'ie weer eens aan een berg. Voor de gezelligheid dit keer. Dat is weer eens wat anders.

Ondertussen verdien ik de kost. Ach iemand moet het doen hè.

Al zijn het deze afgelopen twee weken wel zwaar verdiende centen. Want aan je nieuwe baan wennen terwijl je iemand probeert te trainen voor je oude baan die er eigenlijk niet veel van begrijpt, vreet energie kan ik je melden.

En als je dan morgen je eerste bruiloft er doorheen moet jagen, waarbij je volledig moet vertrouwen op aantekeningen en afspraken gemaakt door je twee (!) voorgangsters, dan wordt je geduld wel eens op de proef gesteld.

Verder is mijn huis een puinzooi en heeft de schoonmoeder zichzelf uitgenodigd voor zondag. Geen goede combi.

Oh en iemand besloot hier om kwart over acht het licht buiten al uit te doen.

Dat was toch niet afgesproken?

Gelukkig gaan we over 1,5 week op vakantie en is het in Lissabon nog gewoon een graad of 24.

Over hoe je de ultieme 'windswept' look realiseert

Toen wij trouwden kregen we cadeau's.
Veel cadeau's. Leuke cadeau's.

Eén daarvan gaan we deze week eindelijk claimen.
We kregen namelijk een twee-daagse windsurf cursus in County Kerry.

En natuurlijk wachtten wij net zo lang met boeken tot het weer omsloeg en het halve land weer overstroomde.

Morgen om drie uur, na mijn werk, stappen we in de auto.
En dit is de weersvoorspelling:

Goed voor de team building zullen we maar zeggen.

These boots are made for walking

'Welke boots?' zult u zich hoogstwaarschijnlijk afvragen?

Nou eigenlijk alle boots, die ik vanochtend in de etalages zag.

Want voor het geval u, geachte lezer, het nog niet door heeft: het is winter.

Ja heus, winter in de winkels.

Laarzen in allerlei kleuren, dikke truien, donkere broeken, gebreide jurkjes.

Het hangt zo maar ineens in de etalages.

Wat een heerlijkheid.

Qua shoppen moet ik namelijk toegeven dat ik het najaar en de winter mijn voorkeur hebben.

Het idee van laagjes over elkaar, lange kousen, colletjes, sjaals, winterjassen.

Ja daar kan ik blij van worden.

En dus smste ik, vliegensvlug, buuv B die magische vijf woorden: When Are We Going Shopping?

Binnen een halve minuuut verscheen het woord 'zondag' op mijn schermpje.

Dat zit er helaas niet in. Iets met een wedding anniversary ofzo.

Maar die shop trip vindt zeer binnenkort plaats.

Dat ik dan ook nog een bikini voor onze vakantie aan moet schaffen, probeer ik even uit mijn gedachte te verbannen.

Warning: erg zoetsappig

*Is zich weldege bewust van het risico met dit logje heel wat lezers te verliezen*

Zo'n drie maanden heb ik hem nu, mijn nieuwe baan.
En dat ik misschien van functie ga veranderen, is hier even niet belangrijk. Daarover later meer.
En in die nieuwe baan werk ik dus 40 uur, full time, vijf volle dagen.
Precies wat ik wilde. Want ik vind mezelf, met mijn 25 lentes, nog veel te jong om part timer te worden.
Energie komt zo ongeveer uit mijn oren en dus was 40 uur werken de oplossing.

Dacht ik.

Voorheen werkte ik 30 uur, drie en een halve dag.
En dus had ik iedere week ook nog eens drie en een halve dag voor al mijn andere interesses: huis, tuin en keuken, het naaimachine, winkelen, bloggen, lezen, knutselen, etc.
Op alles heb ik wat moeten inleveren, voornamelijk ook door de werktijden die ik nu heb.
Met dit alles kan ik goed leven.

Maar weet je wat het enige is dat ik echt mis?
Waarvan ik baal als ik na twee dagen vrij weer aan het werk moet?

Tijd met Manlief.

Ja ik weet het, tè zoetsappig voor woorden.
Maar het is waar.

Met een Manlief die 80% van zijn tijd in, om en vanuit huis werkt, was ik behoorlijk verwend. Als ik thuis was, was hij er negen van de tien keer ook. Ik ben gewend hem om me heen te hebben. En dat is nu afkicken.

We proberen er dus alles uit te halen op die dagen dat ik thuis ben.
Zo ook volgende week. Dan gaan we twee dagen een windsurf cursus doen ik County Kerry.
Gewoon omdat het fijner is samen half te verzuipen in de Atlantische Oceaan dan alleen.