'Geniet ervan!'

Eén van de meest gehoorde kreten in de laatste anderhalve week is: 'Geniet ervan!'
Ook uitspraken als 'De eerste 12 weken zijn voorbij, nu wordt het leuk' of 'Nu kun je fijn al dingen gaan kopen voor de baby' passeren de revue.

Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd, ik weet dat mensen blij zijn, het ons gunnen, en het bovenal goed bedoelen, maar... Ik kan het (nog) niet.

Drie miskramen in een jaar tijd, dat gaat je niet bepaald in de koude kleren zitten. Je pakt je leven steeds weer op en hoopt op een goede afloop de volgende keer. Maar als die volgende keren ook steeds slecht aflopen, begin je te twijfelen. Aan jezelf, je lichaam, aan alles.

Ik leef niet in een constante staat van paniek, maar ieder krampje of steekje dat ik voel (of denk te voelen) stokt mijn adem. Nog altijd controleer ik of er bloed te zien is als ik naar het toilet ga. Het blijft onwerkelijk.

Iedere dag is er één dichter bij het daadwerkelijk op de wereld zetten van dit baby'tje, dat realiseer ik me goed. Maar mijn hoofd blijkt nog niet toe aan het kopen van baby kleertjes of het kijken naar babykamers en wandelwagens. Genieten is nog niet het woord wat deze zwangerschap omschrijft.

Maar ik kom er wel, dat weet ik zeker.

Alles voor de kijkcijfers

Als je een blog-pauze neemt, vervolgens één blogje schrijft en dan weer bijna twee weken niets van je laat horen, tja dan vraag je natuurlijk om kelderende kijkcijfers.

Over de afgelopen twee jaar hebben we hier op het platteland nogal wat uitéénlopende onderwerpen gehad; wonen in een ander land, een bruiloft, de zichzelf uitbreidende beestenboel, gevechten en successen met het naaimachine, miskramen en kunsten in de keuken.

Maar dat is natuurlijk allemaal zogenaamd 'oud nieuws'.
Waar dan nu over te bloggen?

Wees gerust: ik heb een nieuw onderwerp verzonnen:



Hé kijk, het is februari!

Toen ik vier weken geleden besloot blog-vakantie te nemen, heeft mijn lichaam het denk ik niet helemaal goed begrepen. Zodra ik echt vakantie krijg, van mijn werk dus, gooit mijn lichaam vaak de handdoek in de ring en wordt ziek of zwakjes. Gewoon omdat het dan kan.

Maar blog-vakantie betekent dus niet werk-vakantie, al besloot mijn lichaam anders. De griep sloeg toe en had me letterlijk 2,5 week in zijn greep. Acht dagen lang lag ik in bed waarbij slapen en antibiotica slikken mijn enige activiteiten vormden. Toen ik me na 1,5 week weer naar mijn werk sleepte, werd ik begroet door mijn baas met de woorden: 'Als je naar huis wil, mag dat wel hoor. Want je ziet er verschrikkelijk uit.' Kijk, dat doet een mens goed.

Inmiddels ben ik weer op de been en voor 95% de oude en heb ik zelfs weer inspiratie om te bloggen.

Geduld in een schone zaak!

Het besluit

Dat er hier niet geblogd wordt, had u waarschijnlijk al gemerkt.

Geen inspiratie, tijd, energie en zin leidde ertoe dat het hier belachelijk stil is.

Dit weekend sloeg dus de twijfel toe: To blog or not to blog?

Stoppen of er mee door gaan?

Twijfel, twijfel.

Maar vandaag kreeg ik een brain-wave: de gulden middenweg!

Want omdat ik nu geen inspiratie/tijd/energie/zin hebt, wil niet zeggen dat dat nooit meer komt.

En dus houd ik vakantie. Blog-vakantie.

Gewoon deze maand, daarna kom ik weer terug.

Maar dan hoef ik me de komende vier weken tenminste niet iedere dag schuldig te voelen dat er hier niets gebeurt.

Dus geniet van deze januari en vanaf februari kunt u hier weer terecht voor klets, recepten, naaisels (denk ik) en meer van dat soort zaken.

Over hoe dat nou afliep met die keuken

Het is hier heus niet alleen sneeuw dat de klok slaat.
Heus niet, heus niet, probeert zij zichzelf te overtuigen.


We maakten ook nog 'even' onze nieuwe keuken (bijna) af.
En dus is het tijd voor de before en after foto's.


Want wij transformeerden deze donkere, bruine keuken...

...met veel hard geduld en hard werken...

...naar deze lichte droomkeuken...



...waar ik zo lang over heb nagedacht, omdat 'ie perfect moest zijn...

...met een ellelang werkblad, zodat ik heerlijk kan bakken en braden...

...en een mooi groot gasfornuis, waarop ik fatsoenlijk kan wokken...

Ja ik ben in mijn nopjes.

En inderdaad, we missen nog de plint aan één kant en de afzuigkap moet verhangen worden, maar een kniesoor die daar op let.

Dank u Sinterklaasje

5 december 2010 gaat de boeken in als een geslaagde dag.

Want,

Octavie bood mij zo maar haar Grote Limburg Lekkers kookboek aan, gewoon omdat het 5 december was.

Sanneke ontving mijn Secret Cisterklaas cadeautje en vond het nog leuk ook.

Manlief spendeerde twee dagen in zijn graafmachine en zorgde dat we vanmiddag eindelijk weer de weg op konden.

Daardoor konden we de post ophalen bij de buren en mocht ook ik mijn Secret Cisterklaas cadeau open maken.

Kijk nou wat ik allemaal kreeg van Helena!

En zie je wat er op dat pakje thee staat? Delicious. En dat is niet overdreven.

En toen zat er nog een envelope in de post. Met een choco letter en een heus gedicht. Allemaal van vriendinnetje S.

Manlief had ook geluk. Want de Sint kwam zo maar langs toen wij in het dorp waren en liet een pakketje voor hem achter. Jammie.

Daarnaast zat er ook nog een officiele envelope in de post. Waarin werd bevestigd dat we onze bouwvergunning hebben. Hatsjikiedee!

Dank u Sinterklaasje!

Sneeuw in beeld

Dat je je moeder aan de telefoon hebt en die dan niet gelooft dat de sneeuw boven de vensterbank uit komt.

Dan is het dus tijd voor sneeuw in beeld.
Dus mam, bij deze, speciaal voor jou.

Om half twee gisterenmiddag lag er dit:

Maar om half elf lag er dit:

 

Zie je mam, echt tot aan de vensterbank!!

De sneeuw begon langzaam van het dak te schuiven:

Manlief was een beetje bang dat we weer alle dakgoten zouden moeten vervangen.
En dus klom 'ie het dak op.

En startte een mini lawine:

De ijspegels hangen aan de schuur.

Maar het geeft ook wel mooie plaatjes.

Och en dan nog iets.
Maandag nacht arriveerde er zomaar een paard aan ons hek.
Nee niet Americo.

Het arme beest was helemaal bevroren. Eigenaar onbekend.
En dus staat ie nu in ons weiland, verscholen onder de bomen, met water en eten.
Wachtend tot de sneeuw verdwijnt en we een nieuw thuis voor hem kunnen vinden.
Iemand ondertussen nog een idee voor een naam?