Gewoon lekker zoetsappig geleuter

Lente dus.
Ja ook hier, gelukkig.

En das fijn hè, dan zie je overal nieuw leven.
Bij Buurman Boer dartelen de eerste lammetjes al door de wei, het watertje voor het huis ziet letterlijk zwart van de kikkervisjes, de haan weet wel raad met mijn kippetjes en de rabarber groeit als kool nooit te voren.

Maar, het mooiste is natuurlijk gewoon hetgeen je zelf groeit.

18 weken

Over de 'extension', de bouwput en dweilen met de kraan open

Niet alleen ons gezin krijgt een extension, ons huis ook.
En dat allemaal tegelijkertijd ja. Hoewel ik hoop die huis-extension eerder af te hebben dan die gezins-extension.

Aanbouwen dus.
Het plan speelde al langere tijd, maar omdat wij nu eenmaal het best presteren onder druk zorgden we dat we net voor de sneeuw-val en de positieve zwangerschapstest onze bouwvergunning kregen.  In januari begon het graafwerk, waarna er dus weer allerlei tegenslagen kwamen maar nu, half maart, is het bijna tijd voor de fundering.

Onze arme tuin is in een bouwput veranderd en ik breek bijna hals, nek en nieren als ik richting schuur wil. Maar óóit komt het goed, blijkbaar.

Maar eerst moest dit:

veranderd worden naar dit:

En de helft van die modder die Manlief dus opgroef, u raadt het al, ligt constant bij mij binnen. Leuk joh, verbouwen. Beetje dweilen met de kraan open als je probeert je huis op orde te krijgen.

Plan de campagne: puinruimen

Nee ik was er wéér even niet. Het zit niet mee hier.


Om een heel lang verhaal heel kort te maken, verloor Manlief twee weken geleden zijn beste vriendinnetje.
Na maanden, nee jaren, vechten tegen de 'Big C' won deze uiteindelijk toch.


Die Freddie Mercury had helaas gelijk;
One by one, only the good die young...


Het leven weer oppakken in moeilijk, maar je hebt weinig keus.
Paps, Mams en Zuster kwamen op bezoek en donderdag ging ik weer aan het werk.
Nu is het weekend en zittend aan de eettafel zie ik de ravage die weken in het ziekenhuis etc doorbrengen heeft aangericht in ons huis.


En dus ga ik puinruimen.
Nee dit is geen nesteldrang, maar drang naar 'normaal' en naar 'rust'.


Vorig jaar las ik op een blog over 40 Bags in 40 Days. Waar het kort door de bocht op neer komt, is tijdens de vasten periode iedere dag een vuilniszak te vullen met zooi uit je huis. Spring-clean.

Dat ik bijna een week te laat begin, mag de pret niet drukken. Mijn huis is toch iets kleiner dan dat van deze blogster en ik hoef ook niet de zooi van vijf kinderen uit te zoeken.

Dus heb ik mijn huis verdeeld in ongeveer 25 'zones' en ga aan de ruim en poets.
Wish me luck.

'Geniet ervan!'

Eén van de meest gehoorde kreten in de laatste anderhalve week is: 'Geniet ervan!'
Ook uitspraken als 'De eerste 12 weken zijn voorbij, nu wordt het leuk' of 'Nu kun je fijn al dingen gaan kopen voor de baby' passeren de revue.

Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd, ik weet dat mensen blij zijn, het ons gunnen, en het bovenal goed bedoelen, maar... Ik kan het (nog) niet.

Drie miskramen in een jaar tijd, dat gaat je niet bepaald in de koude kleren zitten. Je pakt je leven steeds weer op en hoopt op een goede afloop de volgende keer. Maar als die volgende keren ook steeds slecht aflopen, begin je te twijfelen. Aan jezelf, je lichaam, aan alles.

Ik leef niet in een constante staat van paniek, maar ieder krampje of steekje dat ik voel (of denk te voelen) stokt mijn adem. Nog altijd controleer ik of er bloed te zien is als ik naar het toilet ga. Het blijft onwerkelijk.

Iedere dag is er één dichter bij het daadwerkelijk op de wereld zetten van dit baby'tje, dat realiseer ik me goed. Maar mijn hoofd blijkt nog niet toe aan het kopen van baby kleertjes of het kijken naar babykamers en wandelwagens. Genieten is nog niet het woord wat deze zwangerschap omschrijft.

Maar ik kom er wel, dat weet ik zeker.

Alles voor de kijkcijfers

Als je een blog-pauze neemt, vervolgens één blogje schrijft en dan weer bijna twee weken niets van je laat horen, tja dan vraag je natuurlijk om kelderende kijkcijfers.

Over de afgelopen twee jaar hebben we hier op het platteland nogal wat uitéénlopende onderwerpen gehad; wonen in een ander land, een bruiloft, de zichzelf uitbreidende beestenboel, gevechten en successen met het naaimachine, miskramen en kunsten in de keuken.

Maar dat is natuurlijk allemaal zogenaamd 'oud nieuws'.
Waar dan nu over te bloggen?

Wees gerust: ik heb een nieuw onderwerp verzonnen:



Hé kijk, het is februari!

Toen ik vier weken geleden besloot blog-vakantie te nemen, heeft mijn lichaam het denk ik niet helemaal goed begrepen. Zodra ik echt vakantie krijg, van mijn werk dus, gooit mijn lichaam vaak de handdoek in de ring en wordt ziek of zwakjes. Gewoon omdat het dan kan.

Maar blog-vakantie betekent dus niet werk-vakantie, al besloot mijn lichaam anders. De griep sloeg toe en had me letterlijk 2,5 week in zijn greep. Acht dagen lang lag ik in bed waarbij slapen en antibiotica slikken mijn enige activiteiten vormden. Toen ik me na 1,5 week weer naar mijn werk sleepte, werd ik begroet door mijn baas met de woorden: 'Als je naar huis wil, mag dat wel hoor. Want je ziet er verschrikkelijk uit.' Kijk, dat doet een mens goed.

Inmiddels ben ik weer op de been en voor 95% de oude en heb ik zelfs weer inspiratie om te bloggen.

Geduld in een schone zaak!

Het besluit

Dat er hier niet geblogd wordt, had u waarschijnlijk al gemerkt.

Geen inspiratie, tijd, energie en zin leidde ertoe dat het hier belachelijk stil is.

Dit weekend sloeg dus de twijfel toe: To blog or not to blog?

Stoppen of er mee door gaan?

Twijfel, twijfel.

Maar vandaag kreeg ik een brain-wave: de gulden middenweg!

Want omdat ik nu geen inspiratie/tijd/energie/zin hebt, wil niet zeggen dat dat nooit meer komt.

En dus houd ik vakantie. Blog-vakantie.

Gewoon deze maand, daarna kom ik weer terug.

Maar dan hoef ik me de komende vier weken tenminste niet iedere dag schuldig te voelen dat er hier niets gebeurt.

Dus geniet van deze januari en vanaf februari kunt u hier weer terecht voor klets, recepten, naaisels (denk ik) en meer van dat soort zaken.