Ooit...

Dat het in mijn bloed zit, kan ik niet zeggen. Want nee, in mijn familie hebben we niet één zelfstandig ondernemer. Dus waar die drang vandaan komt, blijft me een vraagteken. Dat ie er is, al jaren, is me vrij duidelijk.

Tijdens mijn studie volgde ik in het vierde jaar al de specialisatie zelfstandig ondernemerschap. We verdiepten ons in een fictief bedrijf dat we op gingen starten en schreven een volledig ondernemersplan. Ook voor mijn afstudeerscriptie ging ik weer die richting op, dit keer met een iets concreter bedrijf in mijn hoofd.

Na mijn verhuis naar Ierland ging ik bij mijn oude stagebedrijf aan de slag met in mijn achterhoofd ooit ook een klein bedrijf als dat (niet in dezelfde branche overigens) te beginnen. Dat is inmiddels drie jaar geleden.

Waarom ik nog geen stap verder ben? Behalve dat ik nog een jong bloemke pas 25 ben en dus nog zeeen van tijd heb, ondertussen trouwde, babies probeerde te maken, een spik splinter nieuwe baan veroverde, ons huis verbouw en ook nog een leven heb, komt er ook nog eens bij dat ik er gewoon niet uit kom.

Er zijn al verschillende ideeen de revue gepasseerd. Maar hetgeen toch steeds terug lijkt te komen, is na aanleiding van mijn bezoek aan de website van Feather Down Farms. Helaas komen we niet in aanmerking hier voor, want een paar kippen en een groentetuin zijn blijkbaar niet de definitie van een farm. Maar het concept vind ik geweldig. En als ik iets graag zou doen, zou het wel het delen van de geweldige omgeving waarin wij wonen met anderen zijn.

En dus puzzelt mijn hoofd verder naar wat ik wil en wat haalbaar is.
Dus als u nog tips op bemoedigende woorde in de aanbieding heeft, plaats ze dan vooral in het reactie veld hier onder.

Iets minder modder en iets meer bakstenen

Die verbouwing gaat dus gestaag verder.

De buitenste rand fundering is twee weken geleden gestort.

En nu hij is uitgehard, wordt er volop gemetseld.

 

We hebben nog een lange weg te gaan, maar het is o zo fijn om de plannen die we al jaren in ons hoofd hadden nu vorm te zien krijgen.

 

Ik kan niet wachten tot we aan het eind van de zomer en een geweldig huis hebben en een baby die er voor zal zorgen dat we zelfs midden in de nacht van dit huis kunnen genieten.

 

En een hele grote knuffel en dank je wel voor Manlief, die dag en nacht hard werkt en veel alleen moet doen nu ik mijn rug in de kreukels heb zitten en niet mag tillen. Ook. xxx

Ooohhhh, we're halfway there

Livin' on a prayer.

Nou dat nog net niet.
Maar wel halfway there.

Donderdag stonden er 20 weken op de teller. Zo maar, ineens.
Je knippert met je ogen en mensen hebben het al over aftellen. Ik nog niet hoor. Want ik moet nog van alles voor die baby on board een buitenboord baby wordt. Aleen kleine details hoor; een huis verbouwen, kamertje maken en namen verzinnen. The usual.

Maar die Bon Jovi hè, die komt dus in juni naar Dublin. En eigenlijk vind ik het best jammer dat ik er niet heen kan. Maar om nou met mijn 32 weken buik daar te gaan staan swingen, lijkt me geen goed idee. Dat ik wel twee weken eerder nog naar Take That ga, negeren we even.

Nou ben ik geen extreme Jovi fan hoor. Maar ik denk gewoon dat zo'n live concert van hem echt heel gaaf is. Ach ik zal het dit jaar met Robbie en friends moeten stellen. Ook niet verkeerd.
Maar geen bed of roses hè.

Ik ga naar Nederland en neem mee...

Morgen, om het belachelijke tijdstip van 6 uur in de ochtend, vlieg ik naar Nederland voor ons jaarlijkse weekend met mijn lieve vriendinnetjes. Dit jaar is Valkenburg de zogenaamde place to be en wordt er gewinkeld in Maastricht.

Maar april zou april niet zijn als het weer niet ontzettend wisselvallig zou zijn. Geven ze voor zaterdag nog 18 to 22 graden met volop zon aan, zondag moeten we het doen met 14 graden en een dag vol regen.

Wat neem je dan in vredesnaam mee?

Skipak of bikini? Kaplaarzen of slippers? Oorwarmers of zonnebril?

Ik gokte dus maar wat en hoop dat het goed komt.

Oh en dan nog iets.

Als je met een groep van zes dames in de leeftijds catagorie van 25 t/m 27 jaar, waaronder moeders, aanstaande moeders, getrouwde mutsen, samenwonende lovers en hardwerkende singles een weekend weg gaat, hoe haalt Meneer Landal het dan in zijn hoofd ons een 'groep jongeren' te noemen en dus EUR 500 borg te willen zien voor het huisje op een kazig vakantiepark? Dat snap je toch niet?

Ok, en nu slapen.

Gewoon lekker zoetsappig geleuter

Lente dus.
Ja ook hier, gelukkig.

En das fijn hè, dan zie je overal nieuw leven.
Bij Buurman Boer dartelen de eerste lammetjes al door de wei, het watertje voor het huis ziet letterlijk zwart van de kikkervisjes, de haan weet wel raad met mijn kippetjes en de rabarber groeit als kool nooit te voren.

Maar, het mooiste is natuurlijk gewoon hetgeen je zelf groeit.

18 weken

Over de 'extension', de bouwput en dweilen met de kraan open

Niet alleen ons gezin krijgt een extension, ons huis ook.
En dat allemaal tegelijkertijd ja. Hoewel ik hoop die huis-extension eerder af te hebben dan die gezins-extension.

Aanbouwen dus.
Het plan speelde al langere tijd, maar omdat wij nu eenmaal het best presteren onder druk zorgden we dat we net voor de sneeuw-val en de positieve zwangerschapstest onze bouwvergunning kregen.  In januari begon het graafwerk, waarna er dus weer allerlei tegenslagen kwamen maar nu, half maart, is het bijna tijd voor de fundering.

Onze arme tuin is in een bouwput veranderd en ik breek bijna hals, nek en nieren als ik richting schuur wil. Maar óóit komt het goed, blijkbaar.

Maar eerst moest dit:

veranderd worden naar dit:

En de helft van die modder die Manlief dus opgroef, u raadt het al, ligt constant bij mij binnen. Leuk joh, verbouwen. Beetje dweilen met de kraan open als je probeert je huis op orde te krijgen.

Plan de campagne: puinruimen

Nee ik was er wéér even niet. Het zit niet mee hier.


Om een heel lang verhaal heel kort te maken, verloor Manlief twee weken geleden zijn beste vriendinnetje.
Na maanden, nee jaren, vechten tegen de 'Big C' won deze uiteindelijk toch.


Die Freddie Mercury had helaas gelijk;
One by one, only the good die young...


Het leven weer oppakken in moeilijk, maar je hebt weinig keus.
Paps, Mams en Zuster kwamen op bezoek en donderdag ging ik weer aan het werk.
Nu is het weekend en zittend aan de eettafel zie ik de ravage die weken in het ziekenhuis etc doorbrengen heeft aangericht in ons huis.


En dus ga ik puinruimen.
Nee dit is geen nesteldrang, maar drang naar 'normaal' en naar 'rust'.


Vorig jaar las ik op een blog over 40 Bags in 40 Days. Waar het kort door de bocht op neer komt, is tijdens de vasten periode iedere dag een vuilniszak te vullen met zooi uit je huis. Spring-clean.

Dat ik bijna een week te laat begin, mag de pret niet drukken. Mijn huis is toch iets kleiner dan dat van deze blogster en ik hoef ook niet de zooi van vijf kinderen uit te zoeken.

Dus heb ik mijn huis verdeeld in ongeveer 25 'zones' en ga aan de ruim en poets.
Wish me luck.