Gek-ken-huis

Ja, ja, ik ben er nog.

Maar iets met vrijwilligers werk en Mountain Rescue.
En met een evenement op zaterdag en 450 deelnemers.
En iets met honderden emails (ja echt, letterlijk) en talloze telefoontjes.
En ook nog iets met lijstjes en spreadsheets en tickets en hopelijk heel veel geld.
En, en, en.

En, oh ja, ook nog iets met een baby.

Volgende week ben ik er weer.

The game is on!

En daar hoort eten bij.
Bij die game dus.

Al jaren komen Manlief en een groep vrienden eens in de zoveel tijd bij elkaar voor een spelletjes avond. Dat klinkt ontzettend truttig en is het ook. Hoewel het uitbeeld-niveau wel echt belachelijk hoog ligt. Professionals, ik zeg het u.

Bij deze groep hoort ook vriendinnetje A die, zoals u weet, helaas 1 maart is overleden. Sindsdien is er geen spelletjes avond meer geweest.
Te confronterend, te echt, te definitief.
En ik begrijp het.
Maar ik weet ook dat A een hoop commentaar zou leveren als ze merkte dat de groep elkaar uit het oog verloor.
En dus heb ik het op me genomen om toch weer een avond te organiseren en aanstaande zaterdag is het zo ver.

En daar hoort dus eten bij.
Niet te formeel, gewoon gezellig 'finger food' zodat we ondertussen een spelletje kunnen doen.

En hier heb ik dus uw hulp nodig.
Wat zou u, mijn beste lezer, nou maken?
Ideeen? Tips?
Ik hoor het graag.

Patient, elegant, lovely & genuine

En jij? Welke vier woorden zie jij als eerst?

Ruimte!

Het baby'tje slaapt sinds enkele dagen overdag in zijn eigen kamertje. Dat betekende dat ik ein-de-lijk mijn kleding kast kon uitzoeken. Want laten we eerlijk zijn; op je tenen lopend in het semi-donker bepalen of dat jurkje nog wel of niet meer kan, dat schiet niet op.

Het was hoog-nodig, want de deur van de kast en de lades van het dressoir konden niet meer dicht. Om nog maar te zwijgen over de berg kleren naast de kast of hetgeen in de was zit. Er waren te veel kleren voor te weinig ruimte.

Daar is overigens een goede verklarig voor.

Vroeger, toen je poep nog met een lange oe schreef  ik nog in Nederland woonde, had ik zo'n beetje een zomer- en winter garderobe. Om de simpele reden dat in Nederland ook daadwerkelijk sprake is van verschil tussen zomer en winter (behalve dit jaar dan). Hier is het echter, vaak letterlijk, één pot nat. Winter, zomer en alles ertussenin, het maakt niets uit. Met als gevolg dat je alles maar in je kast houdt, want dat dikke vest zou je ook in juli best wel eens nodig kunnen hebben.

Tel daar bij op dat ik ook nog zwangerschaps kleding, al was het minimaal want weinig buik hè, had liggen en het gevolg was dus een overvolle kast.

Dan is er maar één oplossing: alles eruit trekken en het eliminatie-proces starten.

Ik heb niet te veel nagedacht, alles wat ik langer dan een jaar niet aan heb gehad, is er uit. Mag gezellig naar de kringloop.

Daarna heb ik de scheiding winter/zomer gemaakt en de zwangerschaps kledij netjes opgeborgen. Nee, die heb ik voorlopig niet nodig.

En er is weer ruimte!

Wat goed uit komt, want zaterdag komt Zuster een paar dagen logeren en ik heb het vage vermoeden dat er dan nog wel eens gewinkeld zou kunnen worden.

Wonderful Wicklow III

Nou die beloofde zon kwam en dus gooide ik het baby'tje in de draagzak (of hoe zo'n ding ook heet in het Nederlands) en genoot van de frisse lucht.

Dat ik de camera in de auto liet liggen en daar pas na tien minuten achter kwam en dus niet weer helemaal terug ging lopen en dus foto's maakte met mijn telefoon en ze daarom van slechte kwaliteit zijn, negeren we even. Ok?)

Wonderful Wicklow II (nou ja, soort van...)

Het is, uhm, herfst weer.
Met donkere wolken en regen enzo.
En dat is nou niet echt geweldig fotografie weer.
Maar er wordt zowaar wat zonneschijn aangegeven voor het weekend, dus dan kan ik heeeeel veel herfstige plaatjes schieten voor u, mijn trouwe lezer.

Foto's maken van het baby'tje kan natuurlijk altijd.
En laten we eerlijk zijn: die mag ook best deel uit maken van de Wonderful Wicklow reeks.

Dus ik legde hem op een mooi wit dekentje, klooide wat met de camera instellingen, nam een gezellig aantal foto's en prutste nog even wat met Photoshop toen het model intussen weer in bed lag.

'Hoe kan het groeien zonder wortel?' zou mijn vader zeggen.

En nee, die is niet helemaal scherp nee.

Maar het baby'tje ligt gewoon niet lang genoeg stil.

En soms trekken we gewoon gekke bekken. 

Wonderful Wicklow

Oktober vind ik één van de mooiste maanden van het jaar hier in Wicklow.

Onze county wordt ook wel 'The Garden of Ireland' genoemd en wanneer de herfst begint, verandert deze meestal groene tuin in een prachtig plaatje van rood, oranje en bruin tinten. En toen ik gisteren, in de stromende regen (niks gaan nazomer hier nee) met E lekker slapend in de maxi cosi over één van de vele landweggetjes reed, realiseerde ik me dat ik dit landschap met u moet delen.

En dus doop ik oktober tot Wonderful Wicklow maand. De camera ligt al klaar.

Maar we beginnen met een plaatje uit de oude doos. Genomen in Glendalough, januari 2006.