Fijn

Ik vind het fijn dat 't Zondagskindje hier mag opgroeien. 

Vormen

'Oh them Dutch, they're soft Catholics', sprak onze pastoor stellig toen wij bijna drie jaar geleden met hem onze aanstaande bruiloft kwamen bespreken. 

Soft Catholics. 

In vergelijking met de Ieren wel waar ja.
Daar waar in Nederland nog al eens de nodige 'pop' nummers gebruikt worden, mochten wij enkel echte katholieke muziek gebruiken. 

En zodra je enkele weken niet in de kerk bent geweest, spreekt de pastoor je daar op aan. 

Ik weet nog toen ik mijn vormsel deed er maar enkele vormelingen waren. Uit de groepen 7 en 8 van twee basisscholen samen schat ik dat ongeveer 20 kinderen hun vormsel deden.
 

Vandaag.

Vandaag was andere koek. 

Om half tien stapten wij in de auto en reden naar Dublin.
Alwaar Manlief's petekind zijn vormsel deed.

In een stapvolle kerk, op een woensdagochtend. 

Met 90 (ne-gen-tig) andere jongetjes. 

Negentig kinderen van één school, uit één leerjaar, die allemaal hun vormsel (willen) doen. 

Een ervaring. 

(Dat de mis twee uur duurde, is een kleine bijkomstigheid natuurlijk). 

Nee van leegloop in de kerken is hier geen sprake.

Over de Veluwe vakantie, de vermiste lente en het zieke Zondagskindje

Ik vroeg u enkele weken geleden om dé vakantietip in Nederland. 

En met alle reactie die ik kreeg kunnen we a. wel vier weken op vakantie en b. een VVV beginnen. 

Maar voor beide is geen tijd en dus moesten er keuzes gemaakt worden. 

En die Veluwe hè, die bleef maar door mijn hoofd spoken.
Ik heb dus nu een heel romatisch beeld gecreeerd in mijn hoofd waar Manlief en ik, met 't Zondagskindje voorop, over de Veluwe fietsen, in een stralend zonnetje, een picknick deken uitgooien en dan verse broodjes en jus d'orange verorberen. En u gaat nu niet massaal zeggen dat het ook wel eens regent in Nederland en dat 't Zondagskindje er misschien niets aan vindt op de fiets en dat de broodjes steevast geplet worden tijdens een picknick. Want zo bent u niet. Nee, u laat mij fijn mijn romatische beeld voor ogen houden.

Terlwijl ik een beetje mijmerde over die vakantie riep Merel ineens: 'Ik heb een plan!'.

Hou ik van hè, plannen. 

En zij sprak typte de magische woorden: Mag ik jullie ons huis aanbieden?

Hou ik van hè, aanbiedingen. 

Nee zonder dolle, die gekke Merel laat ons gewoon een week in haar huis slapen terwijl zij in Frankrijk is.
Dus dan zingen we nu allemaal in koor: Merel bedankt Merel bedankt, Merel, Merel, Merel bedankt!

Verder ben ik de lente kwijt.
Hij was hier een week of drie geleden nog. 

Maar ik heb hem al een tijdje niet gezien.
Dus mocht u hem tegen komen, stuur hem dan even door.

En dat Zondagskindje van ons, dat was dus ineens ziek.
Voor het eerst in zijn jonge leventje. 

Koorts, hangerig, smsjes van Manlief die zeggen dat 'het' uit zijn broekspijp komt, dat werk. 

Virusje, zei mevrouw de huisarts. 

Inmiddels gaat het beter, maar helemaal 100% is hij nog niet. 

En dus slaapt 'ie graag een beetje bij mama. 

Kiekeboe!

Het zou verboden moeten worden

In een land dat er financieel gezien zo slecht voor staat.

Een land met een werkeloosheidspercentage van 14.7%.

Een land dat de ene na de andere 'bail out' ontvangt. 

Daar zouden dit soort advertenties verboden moeten worden.
Vind ik.

Maar ja, wie ben ik?

Alleen, met de-mevrouw-in-de-iPhone-app

Ik kan nog al impulsief zijn.

Dan bedenk ik iets en dan moet ik er nu nu nu aan beginnen. 

Ik wil dan nog wel eens opgeven.

Simpelweg omdat ik er niet goed over heb nagedacht, het toch niet echt iets voor mij is of omdat ik er eigenlijk geen tijd voor heb. 

Zo'n drie weken geleden bedacht ik dat ik maar eens moest gaan hardlopen. 

Om weer een beetje 'in shape' te komen. 

Niet dat ik veel was aangekomen tijdens de zwangerschap, in tegendeel. 

En die drie kilo die er na de bevalling nog extra aan zaten, waren er door het geven van borstvoeding ook zo af. 

Maar conditioneel gezien word je natuurlijk niet sterker van bevallen en borstvoeden. 

En dus moest ik maar eens gaan hardlopen. 

Maar wanneer doe je dat als je een baby van bijna zeven maanden hebt en part-time werkt?

Om zes uur 's ochtends, natuurlijk. 

Of, nou ja, laten we eerlijk zijn, om half zeven. 

De eerste week ging vlot.

De tweede week vertrok ik voor enkele dagen naar Nederland en lag het schema alweer op zijn kont. 

En dat zou dan dus het punt zijn geweest waar ik de handdoek in de ring kon gooien. 

Maar ik deed het niet. 

En vrijdag ging om zes uur de wekker.

Zat ik om tien over zes in de auto richting Glendalough. 

Begon ik om vijf voor half zeven aan de 'warming-up' waarna ik een half uur de mij door de-mevrouw-in-de-iPhone-app opgedragen intervallen rende dan wel wandelde. 

Was ik om vijf voor zeven terug bij de auto waar ik wat rek- en strekoefeningen deed.

Startte ik om zeven uur de auto weer en stond een kwartier later onder de douche. 

Maar weet je. 

Het is mooi buiten.

Om half zeven. 

En je bent helemaal alleen. 

Tenzij je de-mevrouw-in-de-iPhone-app mee rekent.

En P!nk, die in je oor tettert. 

Maar verder ben je alleen. 

 

Wandelen in Waalwijk

't Zondagskindje en ik waren afgelopen weekend in Nederland. 
Ook daar strekten we iedere dag even de beentjes.