Gewoon normaal

Vandaag voelt een beetje als 'de eerste dag van de rest van mijn leven'. Dat klinkt heftiger dan het is.

Maar het feest is voorbij, het belachelijke klus-schema verminderd, de baby is een peuter, de familie weer naar huis en we proberen het gewone leven weer op te pakken. Een beetje zoals je na een vakantie doet. Alleen dan zonder de vakantie.

Maandag begint het gezonde eten en hardlopen weer. En het zoeken naar een baan. Maar dat weekend gaan we genieten van, uhm, het niks. En dat is ook wel eens fijn.

De familie Koe

Er waren eens een papa, een mama en een baby.

Toen de baby zes maanden was, kreeg hij een speeltje van het nichtje van zijn mama.
Het speeltje was genaamd de Kiekeboe Boerderij.

Tot grote vreugde van de papa en mama zat er geluid in dit speeltje. Want dat klinkt zo fijn met die andere 36 speeltjes met geluid.

Maar dit was een heel educatief speeltjes. Het leert de baby namelijk dat een baby koe een kalfje heet. En een baby kip is een kuiken. Verder leerde de baby ook nog dat een baby schaap een lammetje is. Is dat niet fijn?

Op een dag maakte de papa een grapje en noemde de mama 'Mama Koe' en daarna de baby 'Baba Koe'. Op haar beurt noemde de mama de papa 'Papa Koe'.

En dat grapje bleef een beetje hangen. En dus noemen ze elkaar nog steeds bij de Koeien naam. Wat soms een beetje raar klinkt, als er visite is.

En hoe het nu verder ging met het speeltje?
Het speeltje zingt inmiddels een toontje lager.
Want de mama doet niet aan batterijen vervangen.

Eind goed, al goed.

Zomerdag

Er zat een logje in mijn hoofd. 

Over hoe onhandig het is dat wij zo ver van Manlief's familie wonen. 

Om nog maar te zwijgen over de afstand tot mijn familie. 

En dat dat soms erg onhandig is met oppas. Dat het altijd moeilijk en gedoe is als we iemand nodig hebben. 

Maar. 

Toen was het gisteren ZOMER. 

Zomaar ineens, voor een dagje. 

En daar moet je dan 'the most of it' van maken. 

Zwembroeken en bikini aan en pootje baden.

In het stroompje dat toch wel een hele minuut lopen van ons huis vandaan ligt.

Ontkenningsfase

Ik zeg nog steeds dat 't Zondagskindje 'eind augustus' al één wordt. In plaats van 'eind deze maand'.
Ik zeg ook nog steeds dat 't Zondagskindje '28 augustus' één wordt. In plaats van 'de 28ste'.

Als ik net doe of het nog niet augustus is dan lijkt het nog heel ver weg.
Want, één.
Dat is wat.

Even een plafond witten

Wel beeld, geen 'geluid'

Voor nu alleen foto's.
De woorden volgen van zelf weer.

Heideplanten in bloei; doen me elk jaar weer denken aan onze bruiloft waar we ze als decoratie gebruikten.

The looming deadline

Ik heb iets leuks bedacht joh. 

Eind volgende maand wordt 't Zondagskindje namelijk één jaar. 

Dat dat op zich belachelijk is, spreekt natuurlijk voor zich. Want wáár is mijn baby gebleven?

Maar met zo'n verjaardag dan krijg je dus bezoek. En nu vond ik het een uitermate goed idee om de verjaardag te combineren met een heuse house-warming. 

Eén vereiste voor zo'n house-warming is echter wel dat je huis semi-klaar is. 

En daar wringt de schoen. 

Want dat hele house-warming idee had ik bedacht met in mijn achterhoofd dat er dan wat meer druk op de ketel zou staan. Dat we wel moesten. En harder zouden werken. Doorpakken. Doen. 

Nou, we doen nogal. 

Tot half elf 's avonds. 

Elke avond. 

Want over vijf en een halve week moet het dus semi-af zijn. 

Kuch. 

Het is maar goed dat ik de Koos Werkeloos aan het uithangen ben, want hoe dat anders had gemoeten weet ik niet.