Herinner je de herinnering (of de foto?)

Het aantal foto's dat in de afgelopen bijna 15 maanden is gemaakt van 't Zondagskindje is meer dan belachelijk. Alles werd op de gevoelige plaat vast gelegd. Leuk voor later. Voor het, kuch, fotoalbum.

Maar, het overgrote deel van deze foto's werd genomen in de eerste negen maanden. Nog maak ik regelmatig foto's, maar niet meer van iedere lach, ieder broodkorstje, ieder uitstapje.

En dat is bewust.

Toen 't Zondagskindje zo'n 9 maanden oud was, waren wij ergens waar veel gezinnen komen. Het was een prachtige dag en overal liepen ouders enthousiast met hun camera's danwel telefoons te klikken. Moi incluis.

En ineens zag ik het, bedacht het me. Zo druk bezig het perfecte plaatje te schieten, met het beste licht, het kind lachend, missen we het moment. Ja, het staat op camera. Maar wij, als ouders, missen het moment van dichtbij. We waren er wel, maar eigenlijk ook niet.

Die prachtige foto kan dan op canvas boven de haard of in een lijstje aan opa's en oma's gegeven worden.

Maar ik vroeg me af: als ik over 20 aan 't Zondagskindje vraag naar zijn herinneringen aan dingen die wij met hem deden, herinnert hij zich dan het uitstapje zelf of de foto in zijn album?

Foto's maken is heel leuk en zeker belangrijk voor albums etc. Maar ik probeer wel te weten wanneer genoeg genoeg is en wanneer ik deel moet uitmaken van de aanstaande herinnering in plaats van door de zoeker toe te kijken.

Let's try again

Ja ja, ik was er niet.
Ik was druk.
Met de wc pot bestuderen en middagdutjes.
Voor diegenen die het nog niet gehoord hebben; Er komt in mei volgend jaar een baby'tje bij! Hoera.

Inmiddels kan ik weer enigszins functioneren, dus laten we het hier maar weer oppikken.
En ja ik moet een nieuwe lay-out. Binnenkort.

Voor nu gooien we even wat foto's op het net. Zodat u weet hoe groot 't Zondagskindje inmiddels al is.

Het stijl-spoor bijster

De afgelopen twee weken heb ik mijn halve garderobe weg gegooid. Ineens was ik er klaar mee. Ik trok de kast open en haalde eruit wat ik al lang niet meer aan had gehad. Een paar dagen later stond ik weer voor diezelfde kast en trok er nog meer uit. Oud spul en door-de-verbouwing-verprutst-spul. Afgelopen weekend wierp ik een blik in de kast en vond dat ik nog steeds niet klaar was. Dingen die eigenlijk niet mij stijl zijn, weg ermee.

Dat laatste, dat is het probleem. Ik schreef er al eens eerder over; ik ben mezelf weer eens een beetje kwijtgeraakt, qua kleding. Maar waarom, alweer?

Toen ik zo'n 2,5 jaar geleden in het hotel begon, wist ik dat daar een kleding voorschrift bij hoorde. Ik liep dus vijf dagen per week in 'pak'; wit blousje, zwarte broek en jasje. In die tijd heb ik dan ook niet veel kleding gekocht, want wanneer moest ik dat dan aan?

Tegen de tijd dat ik met verlof ging, was mijn buik dusdanig gegroeid dat zwangerschapskleding de enige optie was. En daarna ging het mis.

't Zondagskindje werd geboren en we zaten midden in de verbouwing. Tijd om me druk te maken over wat ik aan deed, laat staan om te gaan shoppen, had ik niet. En dus koos ik voor 'makkelijk'.

Maar daar hou ik eigenlijk niet van. Ik voel me veel fijner als ik zorg besteed aan mijn uiterlijk.

Toen ik deze week door Dublin liep, wist ik ineens niet meer wat ik mooi vind, wat ik nou precies wilde. Ik ben mijn stijl een beetje kwijt.

Maar gelukkig is daar Pinterest.
Dus als u me zoekt, ik doe inspiratie op.

Pluk de dag

Wij zaten ons een beetje de weersverwachting te bekijken en concludeerden dat, zoals altijd, deze eerste week van september de Ierse zomer dan eindelijk aanbrak. Daar moet ik dan iets mee hè, genieten tot we erbij neer vallen. 

Zo kwam het dat wij vanochtend om half elf op het strand van Brittas Bay neerstreken en daar enkele uurtjes in het zand speelden, pootje baaiden, zonden en genoten. 

Bij thuiskomst hoorden wij dat één van onze buurmannen gisteren avond plotseling, veel te jong, is overleden.

Pluk de dag. 

Gewoon normaal

Vandaag voelt een beetje als 'de eerste dag van de rest van mijn leven'. Dat klinkt heftiger dan het is.

Maar het feest is voorbij, het belachelijke klus-schema verminderd, de baby is een peuter, de familie weer naar huis en we proberen het gewone leven weer op te pakken. Een beetje zoals je na een vakantie doet. Alleen dan zonder de vakantie.

Maandag begint het gezonde eten en hardlopen weer. En het zoeken naar een baan. Maar dat weekend gaan we genieten van, uhm, het niks. En dat is ook wel eens fijn.

De familie Koe

Er waren eens een papa, een mama en een baby.

Toen de baby zes maanden was, kreeg hij een speeltje van het nichtje van zijn mama.
Het speeltje was genaamd de Kiekeboe Boerderij.

Tot grote vreugde van de papa en mama zat er geluid in dit speeltje. Want dat klinkt zo fijn met die andere 36 speeltjes met geluid.

Maar dit was een heel educatief speeltjes. Het leert de baby namelijk dat een baby koe een kalfje heet. En een baby kip is een kuiken. Verder leerde de baby ook nog dat een baby schaap een lammetje is. Is dat niet fijn?

Op een dag maakte de papa een grapje en noemde de mama 'Mama Koe' en daarna de baby 'Baba Koe'. Op haar beurt noemde de mama de papa 'Papa Koe'.

En dat grapje bleef een beetje hangen. En dus noemen ze elkaar nog steeds bij de Koeien naam. Wat soms een beetje raar klinkt, als er visite is.

En hoe het nu verder ging met het speeltje?
Het speeltje zingt inmiddels een toontje lager.
Want de mama doet niet aan batterijen vervangen.

Eind goed, al goed.

Zomerdag

Er zat een logje in mijn hoofd. 

Over hoe onhandig het is dat wij zo ver van Manlief's familie wonen. 

Om nog maar te zwijgen over de afstand tot mijn familie. 

En dat dat soms erg onhandig is met oppas. Dat het altijd moeilijk en gedoe is als we iemand nodig hebben. 

Maar. 

Toen was het gisteren ZOMER. 

Zomaar ineens, voor een dagje. 

En daar moet je dan 'the most of it' van maken. 

Zwembroeken en bikini aan en pootje baden.

In het stroompje dat toch wel een hele minuut lopen van ons huis vandaan ligt.