Back to basics

Dat weblog hier is eens even back to basics.
Gewoon een titel met een kleurtje en verder geen poespas. 
Een beetje zoals ik dat graag in mijn hele leven zie. 

Vandaag begon voor velen het gewone leven weer. En zo voelde het hier ook. 
Hoewel wij natuurlijk geen schoolgaande kinderen hebben, ik niet werk en Manlief eigenlijk niet officieel vakantie heeft gehouden, is het met die feestdagen (en een weekje Nederland) toch allemaal net even anders. 

Vandaag was het gewoon maandag. 
Werd er gewoon gezwommen. 
Werden er gewoon boodschappen gedaan.
Er werd gewoon gekookt (en wel dit recept; daar is niets gewoons aan, dat is belachelijk lekker).
Bakte ik gewoon een tulband.
En werden er gewoon boekjes gelezen, met tractors gespeeld, dansjes gedaan en in bad gegaan. 

En die gewone dagen, die zijn vaak het fijnst. 

We mochten weer.

Een weekje Nederland.
't Zondagskindje en ik.

'Hoe bevalt het?'

Een vraag die ik regelmatig hoor met betrekking tot het feit dat ik nu zes maanden thuis ben.

Vandaag bevalt het prima, dinsdag vond ik het vreselijk. Dus een antwoord op die vraag is haast onmogelijk.

Ik ben 27, heb gestudeerd, had een goede baan en een hersenpan die geprikkeld wil worden. Maar ik moeder, full-time.

Laten we eerlijk zijn; dat was nooit echt de bedoeling. Toen ik eindelijk die beruchte knoop doorhakte, was het plan dat ik de maanden juli en augustus thuis zou zijn zodat Manlief hard aan het huis kon werken. Daarna zou ik weer actief gaan solliciteren en een baan vinden. Maar ik kreeg een baby in mijn buik die ervoor zorgde dat ik zo'n 10 weken lang of de toilet pot bestudeerde of sliep. Tel daar het extreem beperkte 'aanbod' van part-time banen bij op en je hebt de reden te pakken dat ik thuis ben.

Soms zit het me dwars, maar dan herinner ik mezelf eraan dat het niet voor altijd is. Stel dat ik weer ga werken als dit baby'tje een jaar is, dan ben ik dus minder dan twee jaar thuis geweest. En wat is nou twee jaar op een mensen leven?

Herinner je de herinnering (of de foto?)

Het aantal foto's dat in de afgelopen bijna 15 maanden is gemaakt van 't Zondagskindje is meer dan belachelijk. Alles werd op de gevoelige plaat vast gelegd. Leuk voor later. Voor het, kuch, fotoalbum.

Maar, het overgrote deel van deze foto's werd genomen in de eerste negen maanden. Nog maak ik regelmatig foto's, maar niet meer van iedere lach, ieder broodkorstje, ieder uitstapje.

En dat is bewust.

Toen 't Zondagskindje zo'n 9 maanden oud was, waren wij ergens waar veel gezinnen komen. Het was een prachtige dag en overal liepen ouders enthousiast met hun camera's danwel telefoons te klikken. Moi incluis.

En ineens zag ik het, bedacht het me. Zo druk bezig het perfecte plaatje te schieten, met het beste licht, het kind lachend, missen we het moment. Ja, het staat op camera. Maar wij, als ouders, missen het moment van dichtbij. We waren er wel, maar eigenlijk ook niet.

Die prachtige foto kan dan op canvas boven de haard of in een lijstje aan opa's en oma's gegeven worden.

Maar ik vroeg me af: als ik over 20 aan 't Zondagskindje vraag naar zijn herinneringen aan dingen die wij met hem deden, herinnert hij zich dan het uitstapje zelf of de foto in zijn album?

Foto's maken is heel leuk en zeker belangrijk voor albums etc. Maar ik probeer wel te weten wanneer genoeg genoeg is en wanneer ik deel moet uitmaken van de aanstaande herinnering in plaats van door de zoeker toe te kijken.

Let's try again

Ja ja, ik was er niet.
Ik was druk.
Met de wc pot bestuderen en middagdutjes.
Voor diegenen die het nog niet gehoord hebben; Er komt in mei volgend jaar een baby'tje bij! Hoera.

Inmiddels kan ik weer enigszins functioneren, dus laten we het hier maar weer oppikken.
En ja ik moet een nieuwe lay-out. Binnenkort.

Voor nu gooien we even wat foto's op het net. Zodat u weet hoe groot 't Zondagskindje inmiddels al is.

Het stijl-spoor bijster

De afgelopen twee weken heb ik mijn halve garderobe weg gegooid. Ineens was ik er klaar mee. Ik trok de kast open en haalde eruit wat ik al lang niet meer aan had gehad. Een paar dagen later stond ik weer voor diezelfde kast en trok er nog meer uit. Oud spul en door-de-verbouwing-verprutst-spul. Afgelopen weekend wierp ik een blik in de kast en vond dat ik nog steeds niet klaar was. Dingen die eigenlijk niet mij stijl zijn, weg ermee.

Dat laatste, dat is het probleem. Ik schreef er al eens eerder over; ik ben mezelf weer eens een beetje kwijtgeraakt, qua kleding. Maar waarom, alweer?

Toen ik zo'n 2,5 jaar geleden in het hotel begon, wist ik dat daar een kleding voorschrift bij hoorde. Ik liep dus vijf dagen per week in 'pak'; wit blousje, zwarte broek en jasje. In die tijd heb ik dan ook niet veel kleding gekocht, want wanneer moest ik dat dan aan?

Tegen de tijd dat ik met verlof ging, was mijn buik dusdanig gegroeid dat zwangerschapskleding de enige optie was. En daarna ging het mis.

't Zondagskindje werd geboren en we zaten midden in de verbouwing. Tijd om me druk te maken over wat ik aan deed, laat staan om te gaan shoppen, had ik niet. En dus koos ik voor 'makkelijk'.

Maar daar hou ik eigenlijk niet van. Ik voel me veel fijner als ik zorg besteed aan mijn uiterlijk.

Toen ik deze week door Dublin liep, wist ik ineens niet meer wat ik mooi vind, wat ik nou precies wilde. Ik ben mijn stijl een beetje kwijt.

Maar gelukkig is daar Pinterest.
Dus als u me zoekt, ik doe inspiratie op.

Pluk de dag

Wij zaten ons een beetje de weersverwachting te bekijken en concludeerden dat, zoals altijd, deze eerste week van september de Ierse zomer dan eindelijk aanbrak. Daar moet ik dan iets mee hè, genieten tot we erbij neer vallen. 

Zo kwam het dat wij vanochtend om half elf op het strand van Brittas Bay neerstreken en daar enkele uurtjes in het zand speelden, pootje baaiden, zonden en genoten. 

Bij thuiskomst hoorden wij dat één van onze buurmannen gisteren avond plotseling, veel te jong, is overleden.

Pluk de dag.