Je knippert twee keer met je ogen...

... en je bent tien dagen verder. Tien drukke, mooie, lange en fijne dagen. 

't Baby'tje doet het goed. Ik durf het haast niet te zeggen want dat is natuurlijk een beetje de goden verzoeken, maar wat een slaapkop! 't Zondagskindje was, op zijn zachtst gezegd, een slechte slaper. Maar vergelijkingsmateriaal hadden we toen niet. Dit mannetje, overigens nog steeds lognaam-loos, sliep afgelopen twee nachten al vijf en een half uur achter elkaar. Ik weet heel goed dat het vannacht anders kan zijn. Maar hoop doet leven. 

't Zondagskindje is de voorbeeldige grote broer. Na een dagje de kat uit de boom kijken, kwamen de eerste kusjes en sindsdien zijn het vriendjes. Hij helpt ook graag met luiers verschonen, kleertjes aan doen en vertelt me precies wanneer 't baby'tje in de box moet liggen. 

Of er ook foto's zijn? Jazeker! Want daar komt u eigenlijk voor, dat weet ik heus. 

Blauwe muisjes! Deel twee.

40 weken!

Baby vindt het wel fijn daar binnen. 

Wordt weer een gevalletje 'fashionably late'. 

Douche vs door en klaar vs no

Wij voeden 't Zondagskindje tweetalig op. Daar hebben we eigenlijk nooit echt over hoeven nadenken, dat was gewoon een vaststaand feit. 

Er zijn twee zogenaamde strategieën voor tweetalig opvoeden; één-persoon-één-taal en één-situatie-één-taal. Voor ons was natuurlijk de eerste optie de meest voor de hand liggende. Manlief spreekt dan ook Engels met 't Zondagskindje en ik (zo veel mogelijk) Nederlands. 

Soms lopen we tegen kleine dingetjes aan die het tweetalig opvoeden lastiger kunnen maken. Zo had ik in het begin vrij veel moeite terug te schakelen naar Nederlands. Ik woonde al enkele jaren hier en spraak automatisch Engels. Ik moest dus echt heel bewust weer terug gaan naar Nederlands. Regelmatig vond ik het vervelend Nederlands te spreken wanneer er andere mensen bij waren. Zij begrijpen dan niet wat ik zeg en dat vond ik 'asociaal'. Maar ik realiseerde me dat ik deed doe voor mijn kind en dus consequent moest blijven. Het gaat nu steeds makkelijker. Al vind ik het wanneer er kleine kinderen bij zijn nog wel lastig; die kun je het moeilijker uitleggen. 

Verder probeert Manlief ook nog steeds meer Nederlands op te pikken. Met zijn talenknobbel is dat een logische reactie, maar leidt ertoe dat hij soms gebrekkig Nederlands praat tegen 't Zondagskindje. Iets wat ik vreselijk irritant kan vinden, want ik wil dat hij het goed leert. 

Ik merk dat ik zelf bewuster met de Nederlandse taal bezig ben nu ik het aan iemand anders leer. Hoe vaak wij Nederlanders een woord verkleinen! Of dat je, vooral tegen kleine kinderen, zegt 'doe maar hier neer leggen' ipv 'leg hier maar neer'. Ik probeer nu zo correct mogelijk Nederlands te spreken, met een Brabants accent natuurlijk. ;-)

Met zijn twintig maanden beginnen we nu echt meerdere woorden te krijgen van 't Zondagskindje. Het was al geruime tijd duidelijk te zien dat hij veel echt in twee talen begrijpt; als ik iets in het Nederlands vroeg en Manlief vervolgens in het Engels wist hij van beide wat we bedoelden. Het zelf praten, komt wat langzamer op gang. Iets wat een bekend fenomeen is bij tweetalige kinderen. 

Mooi om te zien is hoe hij voor sommige woorden de Nederlandse variant kiest en voor andere de Engelse variant. Zo ga ik regelmatig in de douche en is Manlief meer een bad-type. 't Zondagskindje zegt dus 'douche' in plaats van 'shower'. Ook zegt hij 'door' in plaats van 'deur' en 'klaar' in plaats van 'finished'. 

Verder heeft hij ook gekozen voor 'NO' in plaats van 'nee'. 'No' wordt overigens ook gebruikt als hij eigenlijk 'yes/ja' bedoelt, maar dat heeft dan weer niks met tweetalig zijn te maken. Dat is gewoon peuter-zijn.

Dagelijks leven

Eigenlijk doe ik de boodschappen niet meer alleen; het sjouwen en tillen levert commentaar op van de buik. Maar vandaag kon het even niet anders. Gelukkig gedroeg 't Zondagskindje zich voorbeeldig en hoefde ik niet achter hem aan te rennen. Och en als in het karretje spannender is dan in het stoeltje, dan doen we dat gewoon. 

 

Onze aanbouw is binnen, op wat hele kleine details na, klaar. En dus kunnen we ons nu op buiten concentreren. Aangezien ik, laten we zeggen, vrij beperkt ben in wat ik kan doen te helpen, is het erg fijn dat 't Zondagskindje in ieder geval zijn graafmachine in zet om Manlief een handje te helpen. 

Enkele weken geleden lunchten wij in een gezellig cafeetje. Daar hadden ze pancakes op het menu; de Amerikaanse versie, met maple syrup. Die vielen in goede aarde en ik ging op zoek naar een recept om ze zelf te maken. Ik klopte aan bij Nederlandse Amerikaan Cisca en zij stuurde mij een heerlijk recept. Ik gok dat wij vaker op zondag Amerikaans zullen ontbijten. 

We doen dit jaar weer een kleine poging wat groente te groeien in de moestuin. Ik was wat laat met zaaien, maar de pompoen-, tomaten-, komkommer-, mais- en tomatenplaten doen het goed. Ook de prei en wortel begint al ergens op te lijken. Nou moet u weten dat wij een nogal hoge slakkenpopulatie hebben. En die ellendelingen hebben het meestal op de tomatenplanten gemunt. Ik besloot dan ook dit jaar 'lekker veel' tomaten te zaaien, er van uit gaande dat de helft niet op zou komen en daarna de helft door de slakken verorbert zou worden. Maar ja. De slakken lijken geen honger te hebben dit jaar. Met als gevolg dat ik nu 79 (!) tomatenplantjes heb! Iemand een recept voor soep? 

 

Al zo'n twee jaar ben ik op zoek naar een goed pizzadeeg recept zonder gist. Van alles heb ik geprobeerd, maar het is het altijd net niet. Tot afgelopen vrijdag. Ik had het deeg iets dunner moeten uitrollen, maar verder was het erg lekker. We have a winner!

Klaar voor, klaar mee.

Ik weet niet wat me overkomt joh.
Toen ik zwanger was van 't Zondagskindje was het een wat, uhm, rumoerige tijd. Zo midden in een verbouwing enzo. Veel dingen (lees: bijna alles) werden op het laatste moment gedaan/gekocht. Nu hoef je natuurlijk voor een tweede minder aan te schaffen. Maar weet je, als die baby vandaag zou komen, dan zou ik daar niet eens over panieken. Nah.

Het kamertje is er klaar voor, kleertjes liggen in de kast, het geboortekaartje zo goed als klaar, mijn ziekenhuiskoffertje gepakt. En dat met nog drie weken te gaan!

Dinsdag hebben de nesteldrang en ik ons fijn op de badkamer uitgeleefd. Om door een ringetje te halen. En ik gisteren zo kreupel als wat. Maar je kan niet alles hebben.

Langzaam vul ik ook de vriezer met 'makkelijke maaltijden'. Dat had ik in augustus 2011 ook een beetje gedaan en joh wat is het fijn om te weten dat er gezond home-made voedsel beschikbaar is op die dagen dat koken niet echt uit komt. Toentertijd was 'op tijd' eten niet heel noodzakelijk; vijf uur, zes uur, zeven uur, het maakte niet uit. Maar 't Zondagskindje heeft een iets vaster ritme en dus moet er met enige regelmaat geleefd worden. Bolognese saus, stew, soep, kliekjes; in gezellige bakjes in de vriezer. Wat fijn.

Laatst kocht ik ook een slowcooker. Das toch een handig ding! Vanochtend mikte ik op goed geluk ingrediënten van een paar verschillende recepten voor chili con carne in dat ding en om half zes smikkelden we er heerlijk van. Met voldoende over om nog voor twee dagen in te vriezen. Beetje jammer dat het een op-goed-geluk recept is geworden. Want hoe ga ik hem nou ooit nog eens zo lekker maken?

Blauwe of roze muisjes?

Met nog ongeveer een maand te gaan, is het tijd om eens te kijken wat u er van denkt.
Van die baby dus hè, voor de duidelijkheid.

Dus zegt u het maar.
Worden het roze of blauwe muisjes?
En wanneer dient dit baby'tje zich aan?
(Volgens de geleerden ben ik 15 mei uitgerekend)
Heeft u ook een idee over de naam?

Ik ben benieuwd.