Dagelijks leven

Ik zag dat al voor me; die Ieren die niet van beschuit met muisjes hielden. Dus bakte ik cupcakes en strooide daar wat muisjes op. Want ja, op een cupcake smaakt dat natuurlijk hééééél anders. Het trucje werkt en al ons Ierse bezoek smikkelt lekker van deze iet wat aangepaste Nederlandse traditie. Dom eigenlijk van mij, want ik heb inmiddels het laatste pak muisjes aangebroken. Moet ik Zuster maar nog wat laten importeren volgende maand, want ik was vergeten hoe lekker ik ze vind. 

Het is mooi weer. Eindelijk!

En aangezien je hier maar nooit weet of het voor langere tijd zo blijft, nemen we het ervan. Dat wil zeggen dat Manlief de werktroepen heeft opgeroepen en er heel hard aan het externe werk van onze aanbouw wordt gewerkt. Met als ultieme doel binnenkort de tuin aan te leggen. Ik geniet van de blauwe lucht en google me suf op tuinmeubels. Iemand moet het doen hè?

 

  

't Zondagskindje helpt graag, zoals ik ook al in mijn vorige logje meldde. Op de foto hierboven had hij even een luier voor zijn broertje gepakt voor me. Juist ja. 

 

Maar ja hè, maar ja. Schattig zijn ze wel, zo samen. 
 

Geboortekaartje

Net als voor 't Zondagskindje ontwierp Nicole ook het geboortekaartje voor deze kleine man. 
Dat had nogal wat voeten in aarde, maar kwam uiteindelijk allemaal goed. 

Je knippert twee keer met je ogen...

... en je bent tien dagen verder. Tien drukke, mooie, lange en fijne dagen. 

't Baby'tje doet het goed. Ik durf het haast niet te zeggen want dat is natuurlijk een beetje de goden verzoeken, maar wat een slaapkop! 't Zondagskindje was, op zijn zachtst gezegd, een slechte slaper. Maar vergelijkingsmateriaal hadden we toen niet. Dit mannetje, overigens nog steeds lognaam-loos, sliep afgelopen twee nachten al vijf en een half uur achter elkaar. Ik weet heel goed dat het vannacht anders kan zijn. Maar hoop doet leven. 

't Zondagskindje is de voorbeeldige grote broer. Na een dagje de kat uit de boom kijken, kwamen de eerste kusjes en sindsdien zijn het vriendjes. Hij helpt ook graag met luiers verschonen, kleertjes aan doen en vertelt me precies wanneer 't baby'tje in de box moet liggen. 

Of er ook foto's zijn? Jazeker! Want daar komt u eigenlijk voor, dat weet ik heus. 

Blauwe muisjes! Deel twee.

40 weken!

Baby vindt het wel fijn daar binnen. 

Wordt weer een gevalletje 'fashionably late'. 

Douche vs door en klaar vs no

Wij voeden 't Zondagskindje tweetalig op. Daar hebben we eigenlijk nooit echt over hoeven nadenken, dat was gewoon een vaststaand feit. 

Er zijn twee zogenaamde strategieën voor tweetalig opvoeden; één-persoon-één-taal en één-situatie-één-taal. Voor ons was natuurlijk de eerste optie de meest voor de hand liggende. Manlief spreekt dan ook Engels met 't Zondagskindje en ik (zo veel mogelijk) Nederlands. 

Soms lopen we tegen kleine dingetjes aan die het tweetalig opvoeden lastiger kunnen maken. Zo had ik in het begin vrij veel moeite terug te schakelen naar Nederlands. Ik woonde al enkele jaren hier en spraak automatisch Engels. Ik moest dus echt heel bewust weer terug gaan naar Nederlands. Regelmatig vond ik het vervelend Nederlands te spreken wanneer er andere mensen bij waren. Zij begrijpen dan niet wat ik zeg en dat vond ik 'asociaal'. Maar ik realiseerde me dat ik deed doe voor mijn kind en dus consequent moest blijven. Het gaat nu steeds makkelijker. Al vind ik het wanneer er kleine kinderen bij zijn nog wel lastig; die kun je het moeilijker uitleggen. 

Verder probeert Manlief ook nog steeds meer Nederlands op te pikken. Met zijn talenknobbel is dat een logische reactie, maar leidt ertoe dat hij soms gebrekkig Nederlands praat tegen 't Zondagskindje. Iets wat ik vreselijk irritant kan vinden, want ik wil dat hij het goed leert. 

Ik merk dat ik zelf bewuster met de Nederlandse taal bezig ben nu ik het aan iemand anders leer. Hoe vaak wij Nederlanders een woord verkleinen! Of dat je, vooral tegen kleine kinderen, zegt 'doe maar hier neer leggen' ipv 'leg hier maar neer'. Ik probeer nu zo correct mogelijk Nederlands te spreken, met een Brabants accent natuurlijk. ;-)

Met zijn twintig maanden beginnen we nu echt meerdere woorden te krijgen van 't Zondagskindje. Het was al geruime tijd duidelijk te zien dat hij veel echt in twee talen begrijpt; als ik iets in het Nederlands vroeg en Manlief vervolgens in het Engels wist hij van beide wat we bedoelden. Het zelf praten, komt wat langzamer op gang. Iets wat een bekend fenomeen is bij tweetalige kinderen. 

Mooi om te zien is hoe hij voor sommige woorden de Nederlandse variant kiest en voor andere de Engelse variant. Zo ga ik regelmatig in de douche en is Manlief meer een bad-type. 't Zondagskindje zegt dus 'douche' in plaats van 'shower'. Ook zegt hij 'door' in plaats van 'deur' en 'klaar' in plaats van 'finished'. 

Verder heeft hij ook gekozen voor 'NO' in plaats van 'nee'. 'No' wordt overigens ook gebruikt als hij eigenlijk 'yes/ja' bedoelt, maar dat heeft dan weer niks met tweetalig zijn te maken. Dat is gewoon peuter-zijn.

Dagelijks leven

Eigenlijk doe ik de boodschappen niet meer alleen; het sjouwen en tillen levert commentaar op van de buik. Maar vandaag kon het even niet anders. Gelukkig gedroeg 't Zondagskindje zich voorbeeldig en hoefde ik niet achter hem aan te rennen. Och en als in het karretje spannender is dan in het stoeltje, dan doen we dat gewoon. 

 

Onze aanbouw is binnen, op wat hele kleine details na, klaar. En dus kunnen we ons nu op buiten concentreren. Aangezien ik, laten we zeggen, vrij beperkt ben in wat ik kan doen te helpen, is het erg fijn dat 't Zondagskindje in ieder geval zijn graafmachine in zet om Manlief een handje te helpen. 

Enkele weken geleden lunchten wij in een gezellig cafeetje. Daar hadden ze pancakes op het menu; de Amerikaanse versie, met maple syrup. Die vielen in goede aarde en ik ging op zoek naar een recept om ze zelf te maken. Ik klopte aan bij Nederlandse Amerikaan Cisca en zij stuurde mij een heerlijk recept. Ik gok dat wij vaker op zondag Amerikaans zullen ontbijten. 

We doen dit jaar weer een kleine poging wat groente te groeien in de moestuin. Ik was wat laat met zaaien, maar de pompoen-, tomaten-, komkommer-, mais- en tomatenplaten doen het goed. Ook de prei en wortel begint al ergens op te lijken. Nou moet u weten dat wij een nogal hoge slakkenpopulatie hebben. En die ellendelingen hebben het meestal op de tomatenplanten gemunt. Ik besloot dan ook dit jaar 'lekker veel' tomaten te zaaien, er van uit gaande dat de helft niet op zou komen en daarna de helft door de slakken verorbert zou worden. Maar ja. De slakken lijken geen honger te hebben dit jaar. Met als gevolg dat ik nu 79 (!) tomatenplantjes heb! Iemand een recept voor soep? 

 

Al zo'n twee jaar ben ik op zoek naar een goed pizzadeeg recept zonder gist. Van alles heb ik geprobeerd, maar het is het altijd net niet. Tot afgelopen vrijdag. Ik had het deeg iets dunner moeten uitrollen, maar verder was het erg lekker. We have a winner!