Dit is mijn kind

Dit is mijn kind. 

Met zijn smerige Tigger zonnehoedje. 

Lelijke Crocs. 

Glimmend huidje van factor 30. 

Vieze en geschaafde knieën. 

En uiterst onhandige manier van zijn beker vast houden. 

What's not to love?

Gemiste kans

Regelmatig wordt mij gevraagd: 'Hebben 'ze' dat bij jullie ook?'. Het gaat dan om de meest uiteenlopende dingen als peuterspeelzalen, vakantieparken, de Lotto. Ik antwoord dan vaak dat Ierland geen Derde Wereld land is en dat ze zelfs mee mochten doen aan de Euro. Joh. 

Maar soms, soms twijfel ik aan mijn eigen woorden. Want één ding begrijp ik echt niet: de online shopping mogelijkheden zijn echt dramatisch slecht. 

In Nederland heeft iedere zichzelf respecterende winkelketen een online shop. Hema, V&D, H&M, Bijenkorf. Er zijn eindeloze (kinder)kleding winkels online. En dan heb je natuurlijk ook nog Zalando, Wehkamp, etc. 

Hier is het aanbod ontzettend beperkt. En de winkels die wel een online afdeling hebben, lijken het er een beetje 'bij te doen'. Ik wil niet zeggen dat online de prioriteit moet hebben, maar websites zijn onoverzichtelijk en niet gebruikersvriendelijk. 

Verder is het (meestal) zo dat in Nederland de verzendkosten lager worden naarmate je meer of voor een hoger bedrag besteld. Slim, alles om de verkoop te verhogen. Hier wordt het alleen maar duurder. Waardoor je dus niet zomaar 'nog even dit en dit in je virtuele winkelmandje erbij gooit'. 

Ik vind het vreemd. En ook onhandig. 

Ierland is een redelijk groot land, zo'n 2 keer zo groot als Nederland. Er wonen 4,5 miljoen mensen. Zelfs als u niet goed bent in wiskunde kunt u bedenken dat de bevolkingsdichtheid hier vele malen lager is dan in Nl. De statistieken zeggen bijvoorbeeld dat er in Nl 393 en hier 60 mensen per vierkante kilometer wonen. Naast een aantal grotere steden/plaatsen zijn het allemaal kleine dorpjes op het platteland. Die door van die fijne country roads aan elkaar verbonden zijn. Naar een winkelcentrum gaan voor een leuke broek/tshirt/paar schoenen/bikini/bla bla bla is daardoor een behoorlijke onderneming en niet iets wat je even tussendoor doet, zeker niet met een peuter en baby. 

Dan zou je toch zeggen dat winkels zorgen dat ik tijdens het inruimen van de vaatwasser zo klik klik klik via mijn laptop (of, om het helemaal makkelijk te maken, via een app) een leuk jurkje kan bestellen? 

Maar ja, blijkbaar niet. 

Ik zeg: gemiste kans. 

Dagelijks leven

Ik zag dat al voor me; die Ieren die niet van beschuit met muisjes hielden. Dus bakte ik cupcakes en strooide daar wat muisjes op. Want ja, op een cupcake smaakt dat natuurlijk hééééél anders. Het trucje werkt en al ons Ierse bezoek smikkelt lekker van deze iet wat aangepaste Nederlandse traditie. Dom eigenlijk van mij, want ik heb inmiddels het laatste pak muisjes aangebroken. Moet ik Zuster maar nog wat laten importeren volgende maand, want ik was vergeten hoe lekker ik ze vind. 

Het is mooi weer. Eindelijk!

En aangezien je hier maar nooit weet of het voor langere tijd zo blijft, nemen we het ervan. Dat wil zeggen dat Manlief de werktroepen heeft opgeroepen en er heel hard aan het externe werk van onze aanbouw wordt gewerkt. Met als ultieme doel binnenkort de tuin aan te leggen. Ik geniet van de blauwe lucht en google me suf op tuinmeubels. Iemand moet het doen hè?

 

  

't Zondagskindje helpt graag, zoals ik ook al in mijn vorige logje meldde. Op de foto hierboven had hij even een luier voor zijn broertje gepakt voor me. Juist ja. 

 

Maar ja hè, maar ja. Schattig zijn ze wel, zo samen. 
 

Geboortekaartje

Net als voor 't Zondagskindje ontwierp Nicole ook het geboortekaartje voor deze kleine man. 
Dat had nogal wat voeten in aarde, maar kwam uiteindelijk allemaal goed. 

Je knippert twee keer met je ogen...

... en je bent tien dagen verder. Tien drukke, mooie, lange en fijne dagen. 

't Baby'tje doet het goed. Ik durf het haast niet te zeggen want dat is natuurlijk een beetje de goden verzoeken, maar wat een slaapkop! 't Zondagskindje was, op zijn zachtst gezegd, een slechte slaper. Maar vergelijkingsmateriaal hadden we toen niet. Dit mannetje, overigens nog steeds lognaam-loos, sliep afgelopen twee nachten al vijf en een half uur achter elkaar. Ik weet heel goed dat het vannacht anders kan zijn. Maar hoop doet leven. 

't Zondagskindje is de voorbeeldige grote broer. Na een dagje de kat uit de boom kijken, kwamen de eerste kusjes en sindsdien zijn het vriendjes. Hij helpt ook graag met luiers verschonen, kleertjes aan doen en vertelt me precies wanneer 't baby'tje in de box moet liggen. 

Of er ook foto's zijn? Jazeker! Want daar komt u eigenlijk voor, dat weet ik heus. 

Blauwe muisjes! Deel twee.

40 weken!

Baby vindt het wel fijn daar binnen. 

Wordt weer een gevalletje 'fashionably late'.