In september zat ik, ten einde raad, tegenover onze huisarts en vertelde over onze slaapweigeraar. Want hij had nog immer vreselijk moeite 's avonds in slaap te komen, werd meerdere keren per nacht wakker en startte de dag zo rond zessen. Zij knikte begrijpend (zelf moeder van vier jongens waarvan de laatste even oud is als 't Zondagskindje en ook beroerd slaapt) en nam het standaard rijtje met me door; hoe is het bedritueel, is hij genoeg buiten, genoeg gestimuleerd, maar niet overgestimuleerd, verduisterende gordijnen, bla bla bla. Ik kan het allemaal dromen en we houden ons strikt aan alle regeltjes. Maar hij slaapt niet.
Ze verwees ons door naar de kinderarts, hopend dat hij ons verder kon helpen of in ieder geval dingen uit kon sluiten.
Ik verwachtte geen wonder. Want als die man in zijn vingers kon knippen en ons kind zou slapen dan had ik al lang over hem gehoord of gelezen tijdens al mijn onderzoek naar slaapweigeraars.
Een heel vriendelijke arts onderzocht onze drie jarige en concludeerde dat wat wij natuurlijk al wisten: er is lichamelijk niks mis met het mannetje. En ook emotioneel en cognitief doet hij het prima. Het is een pienter kind. En daar wringt misschien wel de schoen.
Ik schreef het al eerder: 't Zondagskindje is een denker. Hij vogelt in zijn hoofd precies uit hoe iets moet, waarom iets zo werkt. Altijd. Constant. Alles.
Zijn hoofd maakt over uren. En hij weet niet hoe die molentjes stil te zetten.
De kinderarts kwam, natuurlijk, met de suggestie 'laten huilen'. En er op tegen ben ik, tot op zekere hoogte, niet helemaal. Als Mr Finney ziek is geweest en dus uit zijn ritme dan laat ik hem ook wat huilen. Want daar is sprake van gewenning; hij is heel snel gewend geraakt aan papa of mama die hem in slaapt helpt. Twee dagen jengelen en hij is weer de oude. Bij 't Zondagskindje werkt het helaas niet zo. We hebben het heus geprobeerd. Vooral omdat we er van uit gingen dat hij wel zelfstandig kón gaan slapen, maar dat simpelweg (door gewenning) niet wilde.
Nu hebben we echter een andere mening. Hij vraagt me inmiddels om hem te leren hoe hij moet gaan slapen. Hij doet zijn handen over zijn oren. Gaat op z'n hoofd staan. Hij probeert van alles om in slaap te vallen. Maar hij kan het niet.
En dan moet ik nu ineens weg lopen? Zeggen 'nee, nu ben je drie, nu moet je het zelf doen'? Lijkt me niet.
Ik vroeg de kinderarts dan ook wat ik hem daar mee leerde. Dat hij vraagt om iets te leren en in plaats van hem uit te leggen wat hij het best kan doen, laat ik hem alleen. In mijn ogen leert hij daar niks van. De kinderarts was het met me eens. En schreef een brief voor de slaapconsulente, die we al eerder bezochten, met zijn bevindingen en adviezen.
Vanmiddag hebben we een afspraak.
Ik vind het spannend. Niet omdat ik hoop dé oplossing te krijgen. Maar omdat als zij denkt ons niet te kunnen helpen het echt ophoudt. Dan is er verder niemand of niets meer om onze situatie te verbeteren.
Als dat zo is, ga ik dit weekend nog een bed van 1.80 kopen zodat we er fatsoenlijk met z'n drieën in kunnen.
