Maandelijkse doelen

Haha, nou dat was succesvol.

Hier volgt een, hele korte, evaluatie van mijn doelen voor januari:

- Het foto album van 2014 maken

Nope. Niet eens aan begonnen. Als ik even iets langer over mijn dolen had nagedacht, had ik natuurlijk kunnen weten dat twee doelen waar ik 's avonds aan moet werken niet haalbaar is. Het haakwerk had prioriteit en won dus.

Dit schijf ik dus mooi door naar februari. 

- Zes keer hardlopen deze maand

Laten we zeggen dat dat voor 50% is gelukt. Ik ben mijn hardloop mojo kwijt. Ben bang dat het ergens tussen de kerst spullen op zolder ligt. Ik kan de motivatie moeilijk vinden. De excuses om níet te gaan, heb ik overigens in overvloed. Aandachtspuntje. 

- Eén haakproject afmaken

YES! Man man, het was een hele bevalling. Zwart is namelijk niet echt ideaal om mee te haken, zeker niet 's avonds. Drie toeren met mijn lampje erbij en dan hadden mijn ogen er wel genoeg van. Maar, het is af. Nu hoeft Yvon alleen die baby nog maar op de wereld te zetten en dan volgt de foto. 

Nah, ok dan. 

Een sneak peek.

- Eén keer per week eten met P.

Jep, ook gelukt. We gingen zelf een nachtje weg! Daarnaast deden we twee keer home made pizza op de bank met een filmpje erbij en een lekker biefstukje. Goede traditie om weer nieuw leven in te blazen. 

En dan nu, tijd voor de doelen van februari.

- Het foto album van 2014 maken.

Ja nee, maar dit keer echt. 

- Eén avond per week gelijk met de jongens naar bed.

Vreselijk saai. Maar wij hopen deze maand voor eens altijd die slaapweigerende varkentjes te wassen en daar is energie voor nodig. Maandagavond wordt dus weer vroeg-naar-bed-avond.

- Twee keer per week bloggen

Ik vind het zo leuk, maar vind soms dat ik niks te melden heb. Of althans, niks wat jullie interessant zullen vinden. Denk ik dan. Maar ik probeer het nog maar eens. 

De eerste van deze week is al in the pocket.

- Mezelf inschrijven voor een hardloop evenement

Toch nog maar een harloop doel. Ik heb met vriendinnen afgelopen één keer per wek met hen te lopen en hoop nog steeds de motivatie te vinden om daarnaast één keer zelf te gaan. Ik weet echter uit ervaring dat een stok achter de deur in de vorm van een evenement helpt. Dus dat gaan we maar doen. 

In maart weer verslag.  

Hopelijk dit keer succesvoller dan afgelopen maand

.

De geitenwollensokkenmoeder in het krijspaleis

Een maand of drie geleden kreeg ik op preschool een briefje in mijn hand geduwd door een moeder. Toen ik het open vouwde, moest ik even twee keer knipperen; een uitnodiging voor een kinderfeestje. Haar zoontje werd vier. De mijne was net drie. En er was een heus kinderfeestje. Het ergste? Het feestje vond plaats in een krijspaleis. 

Juist. 

Probeer dat even te verwerken, voor u verder leest. 

Wij meldden ons af en vroegen een vriendin, met kinderen op dezelfde preschool en naar ons gevoel dezelfde opvoed ideeen als wij, naar de do's & don't van feestjes. Zij gingen soms, afhankelijk van wie het feestje was, maar gaven zelf geen feestjes. Prima.

Begin deze maand volgende de tweede uitnodiging; jongetje werd vier, feestje in het krijspaleis. Dit keer konden we echt niet en meldden ons dus af. 

Twee weken geleden kreeg ik echter een sms van de bijna-buurvrouw. Ja, voelt u hem aankomen? Haar zoontje werd vier en gaf een feestje. In hetzelfde krijspaleis. 

'We'll be there.' smste ik terug. Want ja, het is de bijna-buurvrouw hè. Die buurvrouw die altijd voor onze beestenboel zorgt als wij weg zijn enzo. 

Nu snap ik eigenlijk sowieso niet goed waarom er feestje gegeven moeten worden op preschool. Die kinderen zijn allemaal net uit de luiers joh. 

Maar als er één schaap over de dam is... 

Wij waren, obviously, nog nooit in het krijspaleis geweest. Maar zoals dat gaat met van die dingen had ik er wel een beeld van gevormd in mijn hoofd. Ook van hoe de jongens het zouden vinden. Dat beeld, van zowel krijspaleis als onse kinderen, was 90% accuraat. Zo bleek. 

P moest werken, dus zette ik twee jongetjes in hun autostoelen en vertrok met frisse tegenzin richting het feestje. Natuurlijk vielen beide heren in slaap in de auto en moest ik ze wakker maken toen we de bestemming hadden bereikt. Dat bevorderde, vooral voor 't Zondagskindje, niet echt zijn eerste indruk. 

Wat. Een. Lawaai! 

Alsof heel Wicklow en omstreken zijn grut naar dit krijspaleis had gebracht. 

De jarige was al nergens meer te bekennen; die zat boven in het klimrek. Ik trok dus wat jassen en schoenen uit (ieuw, vies tapijt!) en dirigeerde Mr Finney naar de 'tot 2 jaar' hoek en 't Zondagskindje het grote rek in. 

Het was te proberen. Die kleine schoot natuurlijk binnen no time het grote hek in en ik 'coachte' hem wat. Nergens bang voor, gek kind. Maar dan is hij dus vrij snel buiten mijn bereik. Rookie mistake: ik stuurde 't Zondagskindje er achteraan. Twee minuten later vond ik Mr Finney terug en hielp een ander kindje hem het klimrek uit. 't Zondagskindje stond inmiddels te hyperventileren. Want: Broertje kwijt en mama kwijt en veel te veel kinderen. 

De rest van de middag hebben wij dus met z'n drieen in het klim- en klauter gebeuren voor twee tot vier jarigen doorgebracht. 

Na anderhalf uur was er eten. Ja heus, om half vier 's middags. 

Tien kinderen in een hokje aan tafel, met alle papa's en mama's er omheen. Want inderdaad, als je een feestje als dit organiseert voor kinderen van drie en vier dan moeten alle ouders dus blijven. 

Friet met twee worstjes en tween kipnuggets. Ketchup. Jum. Vier bekers ranje gingen er over tafel. Dat vond ik dan wel weer fijn eigenlijk. Ik was namelijk al bijna bang dat ik de enige moeder was die bijna dagelijks moet dweilen thuis. 

Daarna volgde nog verjaardagstaart. En vanille ijs. En een snoepzak voor mee naar huis.

Weet je. Ik word lekker zo'n geitenwollensokkenmoeder (goed Scrabble woord lijkt me) met thuis cakejes versieren en een speurtocht en koek happen. 

Lijkt me beter.

Swap Till You Drop - Uitpakken maar!

Al weken kwamen er steeds foto's de What's App groep binnen.

Van die foto's waar je eigenlijk nog niet van wijzer van werd.

Leuk was het wel.

De laatste week waren er veel 'oeps, het past niet in de envelop' en 'ik ben nu wel benieuwd wij mij heeft' berichten. Dat envelop probleem was makkelijk op te lossen; (bijna) iedereen woont in dezelfde stad en dus werden pakketjes bij elkaars voordeur verstopt enzo.

Vrijdagmiddag kwam het laatste 'ik heb mijn swap ook ontvangen' appje binnen en dus konden we de geplande uitpakavond door laten gaan.

Om 21 uur zat iedereen klaar en gingen de enveloppen/pakketjes open. Wat met veel ge-aaaaahhhh en ge-waaaauuuuw gepaard ging.

De foto's vlogen de app groep binnen. 

Vriendinnen die niet mee deden maar wel toekeken tijdens het uitpakken, wilden weten wanneer de volgende swap is omdat ze graag mee willen doen. 

Volgens mij was het geslaagd! 

Bedankt voor het meedoen dames. 

Swap till you drop: de sneak previews

Volgende week vrijdag is het zo ver: fan worden de swaps uitgepakt. Ik ben heel nieuwsgierig naar wat iedereen ervan gemaakt heeft. Maar ik ben vooral benieuwd hoe iedereen de swap die ze ontvángen, zal vinden. 

De afgelopen weken werden er verschillende sneak previews gestuurd via What's App. Heerlijke niks onthullende foto's. Precies zoals het hoort. 

Maandelijkse doelen

Ik zag het bij WebKim en vond het stiekem wel een goed idee; iedere maand doelen stellen voor jezelf en, als stok achter de deur, erover bloggen. 

Ik hoefde over mijn doelen voor januari niet heel lang na te denken: 

- Het foto album van 2014 maken. 
Dat betekent dus door honderden foto's aka herinneringen heen ploegen, een mooie layout maken en het daadwerkelijk bestellen. 

- Zes keer hardlopen deze maand. 
Ja dat is inderdaad maar 1,5 keer per week. De afgelopen weken liep ik niet. December en moe en koud en donker en moe en moe. Dus ik ga op m'n gemakje weer wat kilometertjes maken.

- Eén haakproject afmaken. 
Ik haak ja. Nog nooit over geblogd volgens mij. Moet ik eens doen. Maar ik heb dus 36 half afgemaakte projecten liggen, waarvan ik er (minstens) één deze maand af ga maken. Die voor die baby die begin volgende maand geboren wordt. Leek me wel handig.

- Één keer per weken eten met P. 

Enkele maanden hielden we dit goed vol vorig jaar; één avond per week eten ná kinderbedtijd. Tijd voor ons. Soms iets uitgebreids met kaarsen en toestanden en soms iets makkelijks op de bank. Maar, zoals met veel dingen, je slaat een week over en dan nog één en nog één. En voor je het weet is je 'traditie' weg. Maar we gaan het weer proberen. 

Begin februari zal ik verslag uitbrengen over hoe het is gegaan. Én natuurlijk nieuwe doelen stellen! 

Over de lelijkste kerstboom en de verlanglijstjes

Op een koude zaterdagochtend gingen wij op kerstboom jacht. Genoeg keuze hier, dus de perfecte boom vinden zou niet zo moeilijk moeten zijn. Denk je. We hadden zelfs voor we thuis vertrokken de maten opgenomen. 

Neem één ding van mij aan: zo'n boom ziet er in het bos altijd een stuk kleiner uit dan in je huiskamer.

En zo kwam het dat wij de grootste, lelijkste kerstboom ooit in huis haalden. 

Dat lelijk ding werd versierd en als je gewoon een beetje met je ogen knijpt, kan hij er nog best mee door.

 

 

De rest van het huis werd ook aangekleed en de kerstsokken kregen weer hun ereplaats bij de houtkachel. 

Ik vertelde afgelopen weekend ook aan 't Zondagskindje dat hij alvast na moest denken over zijn lijstje voor Santa. Waarna hij de legendarische woorden sprak: 'I don't need any tedootjes, I have enough speelgoed.' 

Nou, veeg mij maar op. 

Toch gingen we vanavond lijstjes schrijven. Want die slee gaat hun wel landen op ons dak volgende week. 

Lang geleden vond ik via Pinterest een voorbeeld lijstje, waarbij kinderen geen eindeloze cadeaus opschrijven. Ze kiezen vier dingen, en soms iets extras. 

Something I want

Something I need

Something to wear

Something to read

Briljant plan, want we moeten even niet uit het oog verliezen waar het nu allemaal eigenlijk om draait met kerst. Plus, wij houden niet van veel en overdreven en kijk-mij-eens. 

Maar 't Zondagskindje hield voet bij stuk; hij had niks te wensen. 

En dus kwam P met een suggestie: 'Wat nou als we iets vragen voor een kindje wat niet zo veel speelgoed heeft als jullie. Dan kun jij dat doorgeven.' 

Ja, dat was een prima plan vond hij. 

 

De lijstjes zijn verstuurd, naar 'Santa Claus, The North Pole'.

Via het Ierse postbedrijf zullen ze een brief van Santa terug krijgen. Ik ben heel benieuwd. 

En Santa komt hier natuurlijk deze week al een cadeuatje brengen. Zodat wij genoeg tijd hebben het naar de juiste instantie te brengen die ervoor kunnen zorgen dat het cadeautje daar terecht komt, waar het nodig is. 

Oh en we moeten ook nog een cadeautje maken voor eerste kerstdag volgens 't Zondagskindje. Want als we bij baby Jesus op bezoek gaan, moeten we wel iets meenemen. <3

Een gastblog: Hoe doet ze dat toch?

Vandaag iets wat ik nog nooit eerder deed: een gastblog. Suzan is mijn oudste vriendin (in jaren, niet in leeftijd) en wilde graag eens vertellen hoe zij het ervaart dat ik hier woon. Lees mee! 

------------------------------------------------

En dan vertelt je vriendin (die je al je hele leven kent) dat ze verliefd is. Op een Ierse man. Twee jaar later verhuist ze naar Ierland en inmiddels is ze getrouwd, heeft ze twee mega schattige kids en leidt ze het Ierse plattelandsleven.

Inmiddels ben ik meer dan 10 keer (ik ben de tel al kwijt) in Ierland geweest om Anouk, man en kids te bezoeken. Het lijkt een heel eind Ierland, maar dankzij meneer Ryanair ben je er in iets meer dan een uur. Als we vanuit het vliegveld naar haar huis rijden, wordt het steeds rustiger. Minder huizen, geen snelwegen meer, geen lantaarnpalen en oh, dan houdt de verharde weg ook op met bestaan. Midden op de heuvel woont ze dan. Ondergedompeld in heel veel rust, heel veel stilte en heel veel natuur. De eerste dagen dat ik er ben geniet ik van de rust, de verse groenten uit de tuin en de wandelingen in de natuur.

Maar na een dag of twee begint het te kriebelen. Er is hier niks dichtbij. Geen winkels, geen buren (sowieso geen mensen in zicht), geen terrasjes, niet even op de fiets naar de markt en geen familie om de hoek. En dan vraag ik me toch iedere keer weer af: “Hoe doet ze dat toch hier…?” Maar ondanks dat ze af toe echt wel eens een baalmomentje heeft, heeft ze haar weg hier helemaal gevonden. Ze heeft het lekker druk met haar gezin, de tuin, de huisdieren, vrijwilligersactiviteiten, tripjes naar de familie en nog veel meer. En dan heeft ze óók nog tijd voor zichzelf, creatief bezig zijn, hardlopen en genieten van het leven op het Ierse platteland. Een 4-wheel drive en internet, maken de wereld wel een stuk gemakkelijker, maar ik wil toch even zeggen: m’n complimenten! Het lijkt mij toch echt niet gemakkelijk in zo’n vreemd land, in the-middle-of-nowhere en dat alles voor de liefde. Maar ze doet het gewoon, blik op vooruit en altijd positief de uitdaging die je tegenkomt te lijf gaan.

Als ik na een paar dagen rust weer in de drukte van Dublin Airport sta, adem ik diep in en geniet ik met m’n Starbuck vanilla latte en van de bruisende omgeving (en de wifi). Ik keer weer terug naar het volle, nooit stille Nederland waar je op iedere straathoek een supermarkt (of twee) hebt. En ik denk terug aan mijn goede vriendin, Anouk, ik ben super trots op je! Tot snel!