Ineens overvalt me dat dan.
Terwijl ik het eigenlijk mijlenver kan zien aan komen.
Heimwee.
Het is vaak een combinatie van factoren.
Zo was er vorige week een nieuwe baby, een bepaalde hormoonschommeling, regen en nog wat andere zaken. En dan stroomt de emmer ineens over. Dan wil ik veel liever in Nederland wonen dan hier.
En ja het is prachtig hier. We hebben een mooi huis op een geweldige locatie.
Hebben fijne leefomstandigheden die er voor zorgen dat we redelijk flexibel onze dagen kunnen plannen.
Maar dat maakt allemaal niks uit op zo'n dag.
Dan is er alleen de heimwee.
Het gemis van familie en jeugdvriendinnen om de hoek.
Niet even een kopje koffie met die of een beschuit met muisjes bij dat nieuwe baby meisje.
Altijd op vakantie moeten met het vliegtuig ipv de auto (ja, een derde wereld probleem, maar wel een erg prijzig derde wereldprobleem).
Niet de mogelijkheid een uurtje de stad in te gaan om wat knutsel dingen te halen, want de reis er heen duurt vaak al minimaal een half uur.
En meer van dat soort dingen.
Op die dagen kan ik ook niet zien dat de dag erna waarschijnlijk beter is.
Dat dan misschien de zon wel weer schijnt.
Nee, op die dagen zit mijn hoofd in een onweerswolk en kom ik er niet uit.
Dat zijn geen fijne dagen.
Maar de dag erna schéén die zon weer.
En wás het inderdaad allemaal beter.
Volgende week zijn we in Nederland; logeren bij opa en oma, een midweek weg met Zuster en gezin (dat linkt zóóó volwassen) en een beschuitje eten bij dat nieuwe meisje. En zo komt het toch altijd weer goed.
 |
| Een frisse neus halen in de 'achtertuin' |
