Trip of a lifetime (of zoiets)

Het mooie van trouwen is dat je naderhand op huwelijksreis mag. Want ik grijp graag ieder excuus aan om op reis te gaan en ben dan natuurlijk ook van mening dat je huwelijksreis toch iets anders moet zijn dan een weekendje Centre Parcs. En aangezien ik van veel, ver en lang houd, gaan we twee keer.

Dinsdag na de bruiloft vertrekken we voor een weekje touren door eigen land, want het is dus belachelijk dat mijn ouders al meer van Ierland hebben gezien dan ik. We hebben de eerste nacht geboekt en de rest zien we wel. Ik vind het een heerlijk gevoel; weten dat je 3 dagen na de bruiloft lekker in de auto stapt en kan relaxen, niet vast zitten aan een strak schema, gewoon gaan naar daar waar we zin in hebben.

Maar de Big Trip zal waarschijnlijk in januari plaats vinden. En hier begint het dilemma. Want wordt het Nieuw-Zeeland of Azie? Op het moment neig ik naar NZ, maar dat kan morgen alweer veranderen. Dus ik zou zeggen: advies graag! Paul volgt wel...

Vrijgezellendag deel I

Afgelopen vrijdag was het tijd voor mijn Nederlandse (ja ik krijg ook nog een Iers) vrijgezellendagje. Grote dank gaat uit naar het organisatie committee die een ontzettend gezellig programma in elkaar hadden gezet.

Deel I begon met het mij aankleden tot een Nederlands boerinnetje en lunchen met lekkere Brabandse lekkernijen.



Waarna we vertrokken naar activiteit 1: klompen beschilderen!

Martha needs help

Als ik jullie nu vertel dat vrienden van ons na jaren van proberen, hoop, teleurstellingen, ziekenhuizen, behandelingen en verdriet nu eindelijk veertien weken zwanger zijn van een tweeling.

En als ik dan jullie een foto laat zien van acht mooie stofjes (fat quarters), zoals deze:

Plus als ik dan meld dat ik graag iets voor die ienie-minie mensjes wil maken met mijn naaimachine.

Dan zou het toch leuk zijn als jullie spontaan allerlei ideeen in mijn reactiebox plaatsen? Niet dan?

Weet je wat irritant is?

- Dat die Sonja al meer dan twee weken bij ons thuis rond huppelt en ik pas twee kilo af ben gevallen.

- En dat ik zelfs na een weekend zondigen nog steeds die twee kilo kwijt ben en dus bang ben dat ik een beetje vast zit.

- En dat ik nog steeds twee kilo verwijderd ben van een gewicht dat begint met een vijf (wat eigenlijk stiekem het streven is)

- MAAR, het aller ergste is nog wel dat vriend-lief al zes kilo (!!!) is afgevallen!

Over het leed dat strijken heet

Ik heb een jurkje. Een groen jurkje. Want ik houd tegenwoordig van groen. Ik vond groen altijd een beetje een oninteressante kleur. Maar sinds ik hier woon, in het groene Ierland, in de provincie Wicklow die ook wel "the garden of Ireland" wordt genoemd, midden in een bos, sinds ik net doe of ik groene vingers heb en regelmatig Paul's harde werk in een handomdraai om zeep help, sinds ik om de havenklap groen zie van de wagenziekte hier op die landweggetje, sindsdien houd ik van groen.

En dus kocht ik tijdens het weekend van het jaar een groen jurkje.

Leuk joh. Precies goede lengte voor mij. Iets waar ik hier nog niemand in heb gezien. Mooi gesmockt bij mouwtjes, kraagje en taille. Echt leuk.

Totdat je moet strijken. Want kan iemand mij uitleggen hoe ik in vredesnaam dit geval fatsoenlijk kan strijken? Want door al dat gesmock is het natuurlijk een grote kreukel bende zitten er natuurlijk erg veel plooien in. En die kreukels plooien moet je strijken, maar dan wel zo dat de "natuurlijke" plooi er mooi in blijft vallen. NIGHTMARE!

Dus... ben ik op zoek naar een van de volgende dingen:

- De gouden tip over hoe dit geweldige jurkje te strijken OF

- Iemand die bij mij eens per acht weken elke week de strijk komt doen

Zo, en nu naar bed. Want morgen nog half dagje weken en dan naar Donegal. Alweer naar Donegal? Ja, alweer ja. Dit keer voor een speciale aangelegenheid: een pre-marriage course. Don't ask...

Stel je voor...

...dat je twee weken geleden trouwringen hebt uitgezocht. En de juwelier moest die van je wederhelft in de juiste maat bestellen en zou je een paar dagen later terug bellen. En je wordt dan niet gebeld, dus besluit zelf even contact op te nemen waarbij je wordt verteld dat de ring nog niet binnen is. En je bent inmiddels weer een week verder en je wederhelft besluit even langs te gaan om te vragen hoe het zit. En hij belt je dan op met de mededeling dat ze niet zeker weten of zijn ring wel is binnengekomen en zo ja waar hij dan is. En dat jouw ring ook nergens te vinden is.

Dan mag je toch wel even lichtelijk exploderen? Toch? Of overdrijf je dan?

Update 16.00 uur: Mijn ring is terecht. Nu dus maar op zoek naar een bruidegom met ring...

En als je dan op het platteland woont...

...dan zou het zo maar kunnen dat...

... je veld zomaar ineens vol staat met 60 schapen...

...je bloem hebt in je aardappel planten (which is a good sign!)...

... je rabarber planten bladeren hebben met een doorsnede van 60 cm...

... je blueberries nog een beetje blue moeten worden...

...en je kippen, na vier weken van helemaal niets, gelukkig weer aan de leg zijn.