Over Roger, Henry en hun harem

Zo'n anderhalf jaar hebben we ze nu, de kippetjes.

En hoewel dat makkelijk klinkt, kippen houden, het gaat niet altijd van een leie dakje.

We begonnen met vier hennetjes en twee hanen. Twee hanen, geen goed plan, dat klopt. Maar anders zou hij afgemaakt worden en dat vonden we toch ook wel zielig. Roger werd bij de hennetjes in de boomgaard geplaatst en Henry in de fruitkooi*. De honden waren in de ban van deze kleine wezentjes en op een donkere september middag kreeg Donna het voor elkaar de fruitkooi in te kopen en draaide zo Henry's nek om. Juist.

Na een tijdje kwamen we er achter dat onze Roger nogal, laten we zeggen, sexueel ingesteld was. Hij wist wel raad met die hennetjes. Dat vonden we toch ook wel zielig en verhuisden Roger naar de fruitkooi en kregen een nieuwe haan, Henry II, voor de kippen.

Maar Henry II ging dood. Zomaar, op een mooie ochtend in maart. En Roger ging logeren. Wat ook geen goed idee bleek en dus ging Roger op een permanente vakantie in het diepe groene bos.

We schaften wederom een nieuwe haan aan en besloten hem geen naam te geven. En jawel, hij leeft nog.

Eind goed, al goed zou je denken.
Niet dus.

In september kregen we van Dublin Zoo weer wat extra kippetjes. Zij hadden een kinderboerderij, maar gingen deze opnieuw inrichten en dus moesten alle bewoners een nieuw huis vinden. Dat werd onze fruitkooi. Zes hennetjes en een haan, allemaal nog maar een paar maanden oud, kregen we van hun. Dachten we...

In december sloeg het noodlot toe.
Want op zaterdag ochtend wakker gemaakt worden met de mededeling: "A fox killed our chickens" is niet zo fijn.
Drie hennetjes had hij vermoord. Overal bloed en dode kippen. Want opeten doet 'ie niet. Nee, gewoon zinloos geweld. Ik wil dus eigenlijk zo'n stoeptegel voor onze kippies.

En als klap op de vuurpijl hoorde Paul afgelopen weekend twee verschillende kukeleku's uit hun ren komen. Eén van de hennetjes is dus eigenlijk een haantje.

Nee het leven van een kippenhoudster gaat niet over rozen.


* De fruitkooi is een met gaas omgeven ruimte van ongeveer 100 m2 waar we onze aardbeien en frambozen groeien.

Houston, we have a problem.

Vrouwen houden van schoenen.
Dat is een feit.
Ik dus ook.
En schoenen moet goed verzorgd worden.
Ook dat is een feit.

Dus toen ik vorige week voor de zoveelste keer 's ochtends om een uur of acht, in het donker want Manlief staat later op, in mijn kast een paar schoenen bij elkaar stond te zoeken, was ik het beu. Orde moest er komen en wel direct.

Ik toog naar Ikea (ja ik beloof dat dit voorlopig de laatste keer is dat ik daarover schrijf) en vond daar wat ik zocht. Mooie schoenen dozen met venstertje zodat ik precies kan zien welke het zijn.

Ik kocht twee sets van vier "om te kijken of het een succes was en dan kon ik later nog wat dozen bij kopen".

Vandaag ruimde ik de kast uit en vulde de dozen.

Dames, ik heb een doos OVER!
Ik kocht acht dozen en heb een doos over.
What the f*ck!

Dus als u de komende weken niets van mij hoort, weet u waardoor dat komt:
Ik ben schoenen kopen.

Edit 25/01: Heb zojuist een paar zwarte pumps aangeschaft.

Mijn Zuster en ik

"Wat doe jij in de week van 15 feb?" smste Zus zondagmiddag.

Kijk daar word ik dus enthousiast van; smsje die indiceren dat er iets leuk gaat worden voorgesteld. En dat weet ze, die Zus van mij. Ik smste snel: "Nog niets. Waarom?" Waarna ze de legendarische woorden "Gaan we samen naar Londen of Barcelona?" afleverde in mijn telefoon.

En zo geschiedde. Zondag avond boekten we allebei een ticket naar London Gatwick en over drie en een halve week zien we elkaar daar om half tien 's ochtends.

Nu moet er dus van alles gepland en bedacht worden. En wie kan je dan beter adviseren dan een "Londense"? Ik liet Saskia weten van onze plannen en een uur later had ik een mailbox vol tips en wetenwaardigheden; restaurantjes, museums, winkelen, marktjes en natuurlijk theater. Toch fijn, bloggers over de hele wereld.

Dat Zus mij kent bleek trouwens ook uit wat ik onder de kerstboom vond. In de trein van Schiphol naar 's-Hertogenbosch zag ik een man "Taal is zeg maar echt mijn ding"* van Paulien Cornelisse lezen. Ik hoor mezelf nog tegen Manlief zeggen: "Oh, dat moet ik ook hebben!" En prompt zat ik de volgende dag met het boek in mijn handen.

*Echt een aanrader, dat boek. Hilarisch geschreven en oh zo waar allemaal.

And this, my dear reader, is why I sometimes hate living here

Het dooide hier, sinds gisteren avond heel hard.
Tien graden boven nul en een heleboel regen zorgde ervoor dat toen ik vanochtend wakker werd alle sneeuw verdwenen was. Geweldig!

Ik kleedde me aan en vertrok richting Ikea en de Fabric Gallery, stofjes inslaan. Daarna nog boodschappen, want langzaam maar zeker raakt de koelkast behoorlijk leeg.

Nog geen 100 meter was ik onderweg toen het duidelijk werd dat al die sneeuw zich natuurlijk had omgezet tot water.



Ik besloot het er toch op te wagen en reed verder. Na twee kilometer moest ik omdraaien.



Thuis besloten we te doen wat we konden. Met graafmachine en schep gingen we aan de gang.

Al snel begonnen de telefoontje binnen te komen; de kerk was ondergelopen.
Toen we daar aan kwamen bleek dat er vanochtend vroeg meer dan 1.20 m water in de kerk had gestaan. Het was een ravage.





Zoek de verschillen:






Na twee uur dweilen, schrobben en banken uit elkaar schroeven, was dit het resultaat.
En nu wachten tot alles een beetje gedroogd is.

And this, my dear reader, is why I love living here

Who needs France...

...when you have Ireland?

Wij gingen dus op vakantie.
Naar Frankrijk. Parijs bezoeken.

En skieen in de Vogezen.

Manlief voor het eerst op de ski was natuurlijk hilarisch. Voornamelijk omdat hij mij als lerares had gekozen. Want ik heb wel les gehad van ervaren ski-leraren, 11 (!) jaar geleden. Ideaal dus. Hij heeft er de nodige blauwe plekken en spierpijn aan over gehouden, maar lol hebben we zeker gehad.

Ook liet ik terloops nog even vallen dat als hij nou per se voor mij een leuk vakantiehuisje wilde kopen, daar in de Vogezen, dat het dan iets in deze richting moest zijn:

Maar waar ik eigenlijk naar toe wilde met die logje is dat er hier sneeuw ligt. Al twee weken. En dat er vandaag weer 30 cm bij viel. En dat zwager en schoonzuster, plus verscheidene vrienden en buren al twee weken ingesneeuwd zitten. Dat wij één van de weinige vliegtuigen hadden die zaterdag op Dublin Airport landden. Dat we er drie uur over deden om thuis te komen. En vanmiddag, na eten etc bij de ingesneeuwden afgeleverd te hebben, zelfs met sneewkettingen en winterbanden ontzettend moeite hadden om thuis te komen en enkele keren heel dicht bij de greppel kwamen. En dat ik spontaan moest huilen toen we uiteindelijk uit konden stappen, omdat het zo eng was geweest. En dat wij zelf de komende dagen ook nergens naar toe gaan, tenzij te voet.

Oh en dat ik vanavond eindelijk de kerstboom afbrak. Want die stond er nog steeds.

2009: One hell of a year

Niet letterlijk natuurlijk hè, die hel.
Maar een veelbewogen jaar, dat wel.

Ik ga nu dus niet allerlei linkjes maken naar alle dingen die zijn gebeurd het afgelopen jaar. Als je dat graag nog eens leest, moet je maar even hier rechts in het archief snuffelen.

Goed, dit jaar is dus over. Klaar. Afgelopen.
Tijd voor 2010.
En we gaan er vol goede moed tegen aan.

Goede voornemens dus.
Daar doe ik niet echt aan.
Maar nu las ik hier wel een goed idee.
Eén woord kiezen als thema/voornemen voor het komende jaar.

Mijn woord heb ik al bedacht:
SWEAR.
Nee niet "swear" zoals zweren of vloeken.
Swear is een afkorting.
Stop Worrying, Enjoy And Relax.
Heeft manlief een keer voor mij bedacht. Vond dat ik dat nodig had.

En daarmee heb ik dus drie voornemens voor 2010.
Dat wordt nog een hele opgave hoor. Mij kenende.
Maar ik ga mijn best doen.

Manlief en ik knijpen er even tussenuit.
Oud & nieuw in Nederland en dan lekker een paar daagjes Parijs en een dag of drie skien. 10 Januari zijn we weer op Ierse bodem.

Voor nu, een hele fijne en gezellige jaarwisseling voor jullie allemaal en natuurlijk een spetterend 2010 gewenst!