Want je bent nooit te oud om te leren

Ja, als heel log-land spontaan aan het taarten bakken slaat, kan ik natuurlijk niet achterblijven.

Dus in het kader van ik ben een mee-loper je bent nooit te oud om te leren, besloot ik vanmiddag eens een mooi taartje te bakken. Het oorspronkelijke idee was een verjaardagstaart voor neefje P te maken, die morgen zijn tweede verjaardag viert. Maar door een miscommunicatie bleek zwager E al een taart te hebben besteld en hadden we 'mijn' taart dus eigenlijk niet nodig.

Maar er is niets zo irritant dan je heel de week voorbereiden, ideeen opdoen, recepten opzoeken, marsepein etc kopen en er vervolgens niets mee te doen. En dus sloeg ik toch maar aan het bakken vanmiddag.

U begrijpt natuurlijk dat ik dan alles zelf wil doen hè. Niks geen biscuit-mix, bankerbakkersroom, botercrème kopen. Nee, zelf maken. Idioot die ik ben.

Uiteindelijk was het kapsel minder hoog dan ik had gehoopt en dus kon ik maar één laag maken. Ja wat doe je dan als je net banketbakkersroom hebt staan maken, maar er ook graag jam tussen wil doen? Juist, beide, in één laag. Hatsjiekidee!

Nou goed, hij smaakte dus heerlijk. En was ook nog redelijk toonbaar.

Niet slecht voor een eerste poging dacht ik zo.

The world is a book...

.. and those who do not travel only read one page.

Soms benauwd het me ineens. Het getrouwde leven.

Dan denk ik: 'Kijk mij hier nou zitten: huisje, boompje, beestje, baantje, stationwagontje. Vierentwintig lentes en al behoorlijk gesetteld. Moet ik niet nog job-hoppen, carrière maken, the night away partyen en bungie jumpen?'

Eerlijk is eerlijk: als ik niet met Manlief was geweest maar met een ander, was ik nu waarschijnlijk nog niet getrouwd geweest. Dat alles wat sneller gaat, is een beetje part of the deal wanneer je een vriendje uitzoekt dat ouder is dan jij. En meestal ben ik gelukkig met de beslissingen die ik heb genomen. Maar zo nu en dan krijg ik het ineens op mijn heupen, wil ik zo graag bewijs dat ik niet mijn leven heb weggegooid.

Ik studeerde toerisme en reizen hoort dan natuurlijk in je bloed te zitten. Dat ik daardoor in Ierland op stage ging en Manlief tegenkwam, had natuurlijk niemand kunnen bedenken. Was ik niet naar Ierland verhuisd, dan had ik wellicht na mijn studie een behoorlijke reis gemaakt. Dat gebeurde niet, want na al dat op-en-neer gevlieg tussen Nederland en Ierland was het wel lekker me gewoon in Ierland te kunnen vestigen en een echte relatie met Manlief op te bouwen. Maar dat reizen hè, dat zit er dus nog steeds in, in mijn bloed.

En bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus krijg ik het eens in de zoveel tijd benauwd. Begrijp me niet verkeerd; Manlief belet mij het reizen niet, maar hij is op dit moment op een heel ander punt in zijn leven dan ik, verder al. Hij hééft gereisd, ge-bungie-jumpt en is nu toe aan het zich settelen.

Onze relatie hangt aan elkaar van het vinden van de welbekende gulden middenwegen. En ook hiervoor heb ik die weer gevonden. Ik heb namelijk voor mezelf besloten ieder jaar minstens één land te bezoeken waar ik nog niet eerder ben geweest. Geen zes-maanden lange reis rond de wereld dus. Maar wel iets haalbaars, iets om naar uit te kijken en iets leuks van te maken. En of de reis nu met Manlief, vriendinnen, familie of alleen is, dat maakt niet uit. Dit is mijn ding en ik ben er dus verantwoordelijk voor het te laten gebeuren.

Dit jaar hoop ik september of november te gaan. Vraag is natuurlijk nu alleen: Waarheen?
De landen hieronder heb ik al gezien. Waar zou ik volgens jullie dit jaar dan heen moeten en waarom?

And the winner is...

Toaske!
Gefeliciteerd Toaske.

Rachel's Apple Fudge Cake

Gisteren maakte ik dus het eerste recept uit Rachel's boek; een Apple Fudge Cake.

Groot succes bij de in-laws kan ik je zeggen. Vandaar ook geen foto beschikbaar.

Men neme:

2 Grote zure apples (Granny's oid)

175 Gram bruine suiker

175 Gram boter (kamertemperatuur)

175 Gram zelfrijzend bakmeel

4 Eieren

Een scheutje melk (niet in originele recept, maar vond ik wel nodig)

Voor de fudge saus:

110 Gram boter (kamertemperatuur)

100 Gram bruine suiker

1 Eetlepel citroensap

En dan:

Oven voorverwarem op 180°C.

Vet de zijkanten van een springvorm in en leg bakpapier op de bodem.

Schil de appels en snij ze in acht partjes. Ik heb ze toen nog eens gehalveerd omdat ik echt grote appels had.

Verdeel de appelschijfjes over de bodem van je springvorm en strooi er dan 50 gram van de suiker over heen.

Mix de overige suiker, boter, zelfrijzend bakmeel en eieren met een mixer of zo'n heel fancy keukenmachine. Dit goedje moet je dus over de appels heen kunnen gieten. Maar ik vond het te dik en voegde er dus een scheut melk aan toe. Daarna het megsel over de appels verdelen. Bak het in 40-45 minuten gaar.

Voor de fudge saus:

Doe de boter, suiker en citroensap in een steelpannetje en laat de boel smelten en mixen. Breng het aan de kook en laat heel zachtjes een minuut of acht doorkoken. Goed blijven roeren, anders kun je je pan weggooien. De suiker moet cristaliseren en zo ontstaat vanzelf een dikkige substantie.

Laat zowel taart als fudge afkoelen en giet de saus daarna over de taart.

Lekker met vanille ijs.

Zeg maar nee, dan krijg je er twee - Een give-away

Ik kreeg hem dus hè, het boek.

Vandaag zat het in de post, nadat ik gisteren al het tijdschrift had ontvangen.

Eind goed, al goed dus.

Bij het openmaken van de envelope vond ik overigens een kleine verassing:

Een tweede copie van het tijdschrift.

En aangezien ik er natuurlijk maar één tegelijk kan lezen mag u er één hebben. Althans één van jullie.

Dus: laat een reactie achter en volgende week woensdag 17 maart maak ik de winnaar bekend.

PS: Zondag probeer ik voor het eerst een recept uit het boek: Apple Fudge Cake. Als 'ie bevalt zal ik hem met u delen, het recept, niet de cake.

Over 'n klein digitaal ruzietje en hoe ik uiteindelijk toch mijn zin kreeg

Eigenlijk ben ik best een watje af en toe. Nee dat zeg ik verkeerd, ik trap vrij makkelijk in mooie verhalen die mensen me vertellen en geloof dan ineens dat hun versie van het verhaal, hun mening of hun oplosing de juiste is. Daardoor liep ik vorige week bijna een kookboek mis.

'Waar gaat dit heen, waar gaat dit heen' hoor ik u denken.

De situatie was als volgt:

Al anderhalf jaar koop ik iedere twee maanden een tijdschrift over huis en interieur. Leuk gezellig tijdschift waar ik veel inspriratie uit kan halen en leuke winkeltjes vind. En iedere keer zat er natuurljik achter in het blad een aanbieding voor een abonnement. Een leuk presentje moest mij dan overhalen een ‘subscription’ te nemen. Maar het was het eigenlijk altijd net niet.

Tot in januari. Tot mijn grote vreugd kon ik Rachel Allen's boek Rachel's Favourite Food krijgen. Kijk dat was het cadeau waar ik op zat te wachten. Ik vulde mijn gegevens in en betaalde. Voor de zekerheid emailde ik het tijdschrift nog om te bevestigen dat ik inderdaad het kookboek kreeg en vervolgens wachtte ik geduldig.

Maar toen ik eind vorige maand nog niets had gehoord en het dus al bijna tijd was voor de maart/april editie, kroop ik nog maar eens in de digitale pen. Dezelfde dag kreeg ik een mailtje terug dat er helaas een fout was gemaakt. Er waren maar veertig boeken beschikbaar geweest en aangezien ik niet bij de eerste veertig zat, had ik pech. Ze boodt me drie andere presentjes aan, maar die waren dan weer in de net-niet categorie. Mijn eerste reactie was dan ook het abonnement te annuleren en te wachten op een ander leuk cadeau.

En toen kwam het: ze stelde een alternatief voor.

Ik hield mijn abonnement en als ik dan in het komende jaar een leuk cadeau tegen kwam, zou ze me dat sturen. En ik trapte er natuurlijk in. Wilde niet de zeurende klant zijn en ging accoord.

And that’s where the husband comes in.

Ik vertel hem het verhaal en hij begint te lachen. Ik weet precies wat hij bedoelt. En meteen word ik eigenlijk heel boos op mezelf. Waarom ben ik dan ook niet wat standvastiger? Gelukkig is ook impulsiviteit één van mijn, te betwijfelen, kwaliteiten en ren ik naar mijn laptop waar ik een mailtje typ met de mededeling dat ik toch mijn abonnement wil annuleren.

Vanochtend een mailtje in mijn inbox:

Hi Anouk,

I just got info that I can get an extra Rachel Allen’s cook book.

Will I send it on?

VICTORIE!

Who doesn't love post?

Ze deed het gewoon nog een keer, die Cisca van Kobus & Co. Een gezellige cadeautjes actie.


Dit maal mocht ik iets sturen naar Martine. Martine heeft helaas geen blog, maar toen ik heel nonchalant de vraag 'vertel eens wat over jezelf' in haar mailbox dropte, ontving ik een dag later een heel opstel. Bezig bijtje, die Martine. En dus kluste ik een tas in elkaar voor haar. Kan ze mooi meenemen op reis/naar haar neefjes/gebruiken voor muziek etc etc.

Het is de vergrootte versie van de tas die ik al eerder maakte met het patroon van Rae.

Ikzelf ontving een gezellig pakketje van Anita & Nova.
Ik brulde iets over Pickwick thee en Anita luisterde braaf.
Ook nog een gezellige Pink Ribbon sleutelhanger (waar ik dus nu een tas bij wil maken) en een erg toepasselijk bordje met leuke tekst. Mijn dank ik groot Anita!