Even een plafond witten

Wel beeld, geen 'geluid'

Voor nu alleen foto's.
De woorden volgen van zelf weer.

Heideplanten in bloei; doen me elk jaar weer denken aan onze bruiloft waar we ze als decoratie gebruikten.

The looming deadline

Ik heb iets leuks bedacht joh. 

Eind volgende maand wordt 't Zondagskindje namelijk één jaar. 

Dat dat op zich belachelijk is, spreekt natuurlijk voor zich. Want wáár is mijn baby gebleven?

Maar met zo'n verjaardag dan krijg je dus bezoek. En nu vond ik het een uitermate goed idee om de verjaardag te combineren met een heuse house-warming. 

Eén vereiste voor zo'n house-warming is echter wel dat je huis semi-klaar is. 

En daar wringt de schoen. 

Want dat hele house-warming idee had ik bedacht met in mijn achterhoofd dat er dan wat meer druk op de ketel zou staan. Dat we wel moesten. En harder zouden werken. Doorpakken. Doen. 

Nou, we doen nogal. 

Tot half elf 's avonds. 

Elke avond. 

Want over vijf en een halve week moet het dus semi-af zijn. 

Kuch. 

Het is maar goed dat ik de Koos Werkeloos aan het uithangen ben, want hoe dat anders had gemoeten weet ik niet. 

Countdown

Even melden dat je je ontslag hebt ingediend en vervolgens van de aardbodem verdwijnen. Schandalig, ik weet het.

Maar het had iets te maken met een iPhone die niet bestand bleek tegen het stuiteren op een tegelvloer. Kuch.

Nu met een spik splinter nieuwe telefoon in de hand en de countdown tikker op 6 werkdagen kan ik er even een logje uit persen.

Er gebeurt hier namelijk van alles.

Zo hebben we drie baby eendjes, uit eigen ei uit eigen eend. Van die gele pluizen bolletjes.

't Zondagskindje heeft spontaan krulhaar gekregen en ik denk serieus dat ik het binnenkort al zal moeten laten knippen.

En morgen komt de stucadoor. Halleluja.

Nou, fotos dan maar.

Knoop. Hak.

Bruiloften en partijen organiseren in een prachtig 'country house' hotel; dat is toch wel een droombaan. 

Ja de nodige bridzilla's, bruidegommen met de hand op de knip en bemoeierige ouders krijg je er allemaal bij. Maar voor een gezellig koppel de dag van hun dromen organiseren, dat is toch wel een geweldig gevoel.

Net dat stapje verder willen gaan. Zorgen dat het niet zomaar perfect is, maar boven verwachting. Bruiden stimuleren in hun enthousiasme in plaats van afremmen. Ideeen aandragen en nuttige tips geven. Oog voor detail, tot in het extreme. De realisatie dat, wat voor mij werk is, voor dit koppel DE dag is. 

Ik heb het. 

Allemaal. 

Maar ook. 

Weinig ruimte voor onderhandeling. Niet 'outside the box' mogen denken. 

Ongelofelijke werkdruk, doordat je je voorheen fulltime baan nu in drie dagen moet zien te persen en daar geen hulp bij krijgt. Maar wel gezeur als je iets vergeet. Als je niet de hele (recentelijk ingevoerde) papierwinkel op en top in orde hebt. Gedwongen worden zoveel te focussen op het binnenhalen van 'business' dat je bijna geen tijd over hebt voor het eigenlijke organiseren van de bruiloften. 

Knoop in mijn maag. 

Tranen. 

Met tuiten. 

Zenuwen. 

Twijfel.

Toch maar weer een week verder.
'Het wordt vast beter'.

Maar het wordt niet beter. 

En dus.

Knoop.

Hak.

Ik heb gisteren mijn ontslag ingediend. 

40 + 3

Van deze 40 weken + 3 dagen...

 ...naar deze 40 weken + 3 dagen.

Veluwe Vakantie V

We gingen ons heerlijk te buiten aan een vis-lunch in Elburg en zagen daar ook een heel slim bankje. Dat bankje komt op de lange lijst van dingen die Manlief voor mij mag maken.