Sheperd's Pie

Als er Nederlandse gasten komen, moet er natuurlijk iets Iers op tafel verschijnen. Zo kwam het dat ik vorige week weer eens sheperd's pie maakte. En nu mag u ook het recept gaan uitproberen. Het is een beetje van Jamie en een beetje van mezelf. Voor ongeveer 5 personen.

Schil 1,5 kilo aardappels en zet ze op het vuur. 

Rasp vier wortels en snij ze in plakjes. 

 
Pel één grote ui en snij deze grof. 

Pel en pers twee teentjes knoflook. 
Gooi een flinke scheut olijfolie in de braadpan en zet deze op half-hoog vuur.

Doe er de wortel, ui en knoflook bij. 

 

Laat dit zo'n tien minuten wat garen (af en toe omscheppen) en entertain ondertussen je peuter omdat die eigenlijk wil zien wat je doet. 

Voeg dan zo'n 400 gram gehakt toe, draai de pit hoog en bak dit voor nog eens tien minuten. 

Heel belangrijke stap in het recept: Plant je peuter op het aanrecht zodat hij niet constant meer aan je been hangt. 

Na die tien minuten voeg je nog een gezellige hoeveelheid doperwten en een blik tomatenblokjes toe. 

Leg je peuter uit hoe de keukenweegschaal werkt en zorg daarmee dat hij niet met je verse eieren gaat spelen. 

Daarna nog 250 ml groenteboullion.

En wat zout en peper en roer het goed door. 
Dit prutje nu een goed uur laten sudderen. 

Als je bovenstaande stappen minus de peuter doet, zullen nu je aardappelen gekookt zijn en kun je er puree van maken. Als je dit recept inclusief peuter volgt, zijn je aardappelen iet wat te gaar en zien ze er niet meer heel geweldig uit voor de foto. 

Na dat uur mag het gehakt mengsel in een grote ingevette ovenschaal en verdeel je de puree over het gehakt. 

De oven zet je op 190 graden en de schaal gaat er dan voor ongeveer een half uur in. 
Tot de bovenkant mooi bruinig is geworden. 

Vergeet dan vooral een foto te maken van het eindresultaat en smakelijk eten!

Een dingetje

Zwanger zijn, dat is toch nog best wel een dingetje voor mij. 

Dat merkte wel weer tijdens een weekend weg met vriendinnetjes, waarvan er twee ook zwanger zijn en in dezelfde periode zijn uitgerekend. 

Ik heb het niet, het ontzettend blij worden van babykleertjes, positiekleding, babykamer aankleding en al dat soort dingen. Ik had het al niet tijdens de zwangerschap van 't Zondagskindje (we kochten het ledikant uiteindelijk 4 weken voor de uitgerekende datum en ik voelde me misselijk toen ik de eerste rompertjes stond af te rekenen). Maar dat was misschien nog wel te begrijpen. Na drie miskramen was het geloof dat het goed zou gaan ver weg. Dit is echter een 'gewone' zwangerschap; binnen twee maanden zwanger, geen bloedingen, geen krampen, goede echo's bij 7, 12 en 22 weken en sinds week 18 iedere dag beweging. Maar toch, ik heb het niet. 

Ik kan daar met vlagen best verdrietig van worden. Een zorgeloze zwangerschap ken ik niet en hoewel ik had gehoopt dat dit keer enigzins te ervaren, valt dat toch erg tegen. Waarom die drie baby'tjes het niet hebben gered en die periode mij de ervaring van  een onbezorgde zwangerschap heeft ontnomen, weet ik niet. Dat weet niemand. 

You can't loose what you never had. Is het gezegde. 

Maar je kan er wel verdomd verdrietig van worden.  

Country roads

Soms valt het licht precies goed.
En dan zijn zelfs die veel te smalle, modderige landweggetjes mooi.

Back to basics

Dat weblog hier is eens even back to basics.
Gewoon een titel met een kleurtje en verder geen poespas. 
Een beetje zoals ik dat graag in mijn hele leven zie. 

Vandaag begon voor velen het gewone leven weer. En zo voelde het hier ook. 
Hoewel wij natuurlijk geen schoolgaande kinderen hebben, ik niet werk en Manlief eigenlijk niet officieel vakantie heeft gehouden, is het met die feestdagen (en een weekje Nederland) toch allemaal net even anders. 

Vandaag was het gewoon maandag. 
Werd er gewoon gezwommen. 
Werden er gewoon boodschappen gedaan.
Er werd gewoon gekookt (en wel dit recept; daar is niets gewoons aan, dat is belachelijk lekker).
Bakte ik gewoon een tulband.
En werden er gewoon boekjes gelezen, met tractors gespeeld, dansjes gedaan en in bad gegaan. 

En die gewone dagen, die zijn vaak het fijnst. 

We mochten weer.

Een weekje Nederland.
't Zondagskindje en ik.

'Hoe bevalt het?'

Een vraag die ik regelmatig hoor met betrekking tot het feit dat ik nu zes maanden thuis ben.

Vandaag bevalt het prima, dinsdag vond ik het vreselijk. Dus een antwoord op die vraag is haast onmogelijk.

Ik ben 27, heb gestudeerd, had een goede baan en een hersenpan die geprikkeld wil worden. Maar ik moeder, full-time.

Laten we eerlijk zijn; dat was nooit echt de bedoeling. Toen ik eindelijk die beruchte knoop doorhakte, was het plan dat ik de maanden juli en augustus thuis zou zijn zodat Manlief hard aan het huis kon werken. Daarna zou ik weer actief gaan solliciteren en een baan vinden. Maar ik kreeg een baby in mijn buik die ervoor zorgde dat ik zo'n 10 weken lang of de toilet pot bestudeerde of sliep. Tel daar het extreem beperkte 'aanbod' van part-time banen bij op en je hebt de reden te pakken dat ik thuis ben.

Soms zit het me dwars, maar dan herinner ik mezelf eraan dat het niet voor altijd is. Stel dat ik weer ga werken als dit baby'tje een jaar is, dan ben ik dus minder dan twee jaar thuis geweest. En wat is nou twee jaar op een mensen leven?

Herinner je de herinnering (of de foto?)

Het aantal foto's dat in de afgelopen bijna 15 maanden is gemaakt van 't Zondagskindje is meer dan belachelijk. Alles werd op de gevoelige plaat vast gelegd. Leuk voor later. Voor het, kuch, fotoalbum.

Maar, het overgrote deel van deze foto's werd genomen in de eerste negen maanden. Nog maak ik regelmatig foto's, maar niet meer van iedere lach, ieder broodkorstje, ieder uitstapje.

En dat is bewust.

Toen 't Zondagskindje zo'n 9 maanden oud was, waren wij ergens waar veel gezinnen komen. Het was een prachtige dag en overal liepen ouders enthousiast met hun camera's danwel telefoons te klikken. Moi incluis.

En ineens zag ik het, bedacht het me. Zo druk bezig het perfecte plaatje te schieten, met het beste licht, het kind lachend, missen we het moment. Ja, het staat op camera. Maar wij, als ouders, missen het moment van dichtbij. We waren er wel, maar eigenlijk ook niet.

Die prachtige foto kan dan op canvas boven de haard of in een lijstje aan opa's en oma's gegeven worden.

Maar ik vroeg me af: als ik over 20 aan 't Zondagskindje vraag naar zijn herinneringen aan dingen die wij met hem deden, herinnert hij zich dan het uitstapje zelf of de foto in zijn album?

Foto's maken is heel leuk en zeker belangrijk voor albums etc. Maar ik probeer wel te weten wanneer genoeg genoeg is en wanneer ik deel moet uitmaken van de aanstaande herinnering in plaats van door de zoeker toe te kijken.