Time management

Je zou denken dat als je niet werkt en de hele dag thuis bent met de kinderen dat je genoeg tijd hebt. Tijd om de dagelijkse dingen te doen; spelen, wassen, luiers verschonen, boodschappen, eten verzorgen, poetsen. Maar ook tijd voor wat extra dingen, grotere klussen; foto albums, ramen lappen, de tuin aanplanten, schilderwerk. 

Maar ik doe denk ik iets verkeerd. De dagen vlíegen voorbij. De krijg de 'bare essentials' gedaan. Maar daarna houdt het op. 

Twee manden was vouwen. kan makkelijk een hele ochtend duren. Doordat we op het platteland wonen, is boodschappen ook een onderneming die uren in beslag neemt. 

Ik probeer van alles; weekschema's, dagelijkse to do lijstjes. Maar het lukt niet. Met als gevolg dat ik vaak niet een smer weet waar te beginnen en dus lam sla. Weer een middag weg. Met niks. 

Ik ben wel benieuwd hoe jullie dat doen. 
Werk je met een vast schema?
Wat vind je niet zo belangrijk en laat je schieten?
Ga je 's avonds laat naar bed en doe je dus na kinderbedtijd veel?
Slik je XTC? 

Laat maar horen!

Het perfecte speeltuin weer

En daar maakten we gebruik van. 

Weekmenu

Wij knepen er even tussen uit, de jongens en ik. 
Gezellig anderhalve week naar Nederland. 
Het was fijn iedereen weer te zien, samen dingen doen. 
Maar het was ook zwaar; in mijn eentje met twee kleine kinderen die niet bijster goed slapen. 

We zijn nu een weekje terug.
Die week gebruikten we om wat uit te drijven. Rustig aan thuis. 
Eten was dus ook maar net wat we die dag bedachten of in huis hadden. 
Maar een weekmenu werkt toch echt fijner voor ons. 

Deze week ben ik veel alleen met de jongens en wil ik hier thuis weer wat orde op zaken stellen. 
Het wordt dus voornamelijk 'makkelijk' en 'uit de vriezer' deze week. 

Dinsdag: Erwtensoep (vriezer)
Woensdag: Hachee (vriezer) met hutspot
Donderdag: Kalkoen curry (vriezer) met rijst en vers fruit
Vrijdag: Pesto pasta
Zaterdag: Hot dogs met oven friet
Zondag: Citroen risitto met zalm en gamba's

10 kilometer

In juli van vorig jaar begon ik er weer aan; hardlopen. En, zoals dat gaat bij mij, ontstond er een haat/liefde relatie. Want het is niet makkelijk. Ik ben geen natuurlijk hardloop-talent. Maar ik wilde het zo graag kunnen. Conditie opbouwen, buiten zijn. En dus was het vaak een kwestie van doorbijten. 

Die eerste 5 kilometer, tjonge, wat was het moeilijk daartoe te komen. Intervallen, afzien. Bíjna de handdoek in de ring. En toen een streng gesprek met mezelf: 'Gáán, en wel nu!' En ik deed het. 

Vanaf dat punt langzaam de afstand opbouwen. Goede dagen en slechte dagen. Mezelf afvragen: 'vraag ik niet te veel van mijn lichaam, dat toch al zo vermoeide lichaam?' Maar mentaal is het zo fijn om steeds een stapje verder te komen. Die twee keer in de week er even een uurtje uit, alleen. 

Twee keer per week is eigenlijk niet voldoende om goed op te bouwen. Maar twee kleine jongens en een donkere winter ('s avonds lopen geen optie, want donker en bospaden zijn geen goede combinatie in mijn hoofd) zorgden er voor dat dat alles was dat lukte. 

Ik moest een doel, om door te gaan. Ik schreef me in voor een 10 kilometer race op 23 maart. Maar ja, als je vriendinnen zich dan inschrijven voor een race in februari, ten behoeve van het hospice in Wicklow. Tja, dan kun je net zo goed mee doen. Toch? 

Afgelopen zaterdag klonk om kwart over tien het startschot.

De eerste twee kilometer waren moeilijk; ik kon mijn ritme niet vinden, mijn knie deed zeer, al die mensen die me inhaalden, het wilde niet. En dan komen die discussies met jezelf hè: 'wat doe ik hier in vredesnaam, waarom denk ik dit te kunnen, ik ben hier niet voor gemaakt, ik ga stoppen.'

Maar stoppen is eigenlijk geen optie hè, als je daar loopt. Ik liep de weg uit en we sloegen links af. En toen was het goed. Vreemd, de eerste twee zaten erop en het ging lekker. 

Kilometer drie, vier, vijf, zes, zeven gingen vlot. Vanaf daar was het 'off road' en berg op, berg af. Dat is niet zo mijn ding. Aandachtspuntje. Dus in plaats van hardlopen, was het ploeteren. Ik kwam om de hoek en zag de volgende heuvel. Ik vloekte, de marshal hoorde het en moest lachen. Maar het was de laatste heuvel, dat wist ik. 

Ik keek op mijn telefoon; 01:07:30. Het was niet ver meer. En mijn stiekeme plan was onder de 01:10:00 binnen te komen. Ik schroefde de versnelling een klein beetje op en perste eruit wat ik nog had.

Om 01:09:02 kwam ik over de finishlijn. 10 Kilometer in the pocket.

Die magische negen maanden grens

Conclusie: ik kan negen maanden zonder fatsoenlijke slaap. Negen maanden iedere nacht eruit. Negen maanden slaperig naar de babykamer en voeden/tutje terug stoppen. Negen maanden de frustratie van de slaapweigerende baby. 

Negen maanden, dan is het op. 

Zo ging het bij 't Zondagskindje. 
En één keer raden wie er gisteren negen maanden werd?

Hij kan het goed hoor, dat zelf gaan slapen. 
Doet hij regelmatig overdag. En tukt dan op zijn gemak anderhalf tot twee uur. 
Maar 's avond en 's nachts, dan is het feest. 

Ieder uur wakker 's avonds en nog steeds twee voedingen verwachten/eisen/denken nodig te hebben. 

Dan dus de eeuwige strijd met mezelf:
Hij is nog maar een baby, dit gaat over vs. ik moet slapen en wel nu. 

Afgelopen september zat ik, na twee jaar aanmodderen, met 't Zondagskindje bij de slaap specialist. Zij gaf advies, droeg ideeen aan. 
Wij volgden dat niet blind, maar gebruikten het als een richtlijn. Deden wat wij dachten dat het best bij 't Zondagskindje en bij ons paste. 
Hij doet het sinds enkele weken goed. Heel goed. Slaapt meestal de hele nacht, maar voor ons nog veel belangrijker eigenlijk: hij gaat niet meer huilend slapen. 

Ik emailde vanavond de slaap specialist voor advies voor die baby van ons. 
Niet geschoten is altijd mis.

Tractor Tuesday en het weekmenu

Het was lente vandaag!
Er was zon en blauwe hemel en een hele dag tuinieren en kinderen die in het zand speelden. 
Je weet wel, lente. 

En dus was het tijd 'Tractor Tuesday' weer in te voeren.
Iedere week een dag in de tuin aan de gang. 
Is er de afgelopen drie lente's niet van gekomen door zwangerschappen en banen en verbouwingen en baby's. 
Maar we gaan er weer voor.

En daarna aten we super makkelijk nasi uit de vriezer.
Ontdooien, even opbakken, wat omelet reepjes erbij en klaar. 

Verder eten we dit deze week:
Maandag: Risotto met erwten en spekjes
Dinsdag: Nasi
Woensdag: Kruidige couscous met balletjes (gehaktballetjes, geen vega. En ik maakte de mango chtney gisteren zelf, dus ben benieuwd hoe dat zal smaken)
Donderdag: Erwtensoep (dat was vorige week niet gelukt ivm de storm)
Vrijdag: Aardappel en groente met sausijzen voor de jongens en na kinderbedtijd met een hertenbiefstukje voor ons
Zaterdag: Spruitenstamp 
Zondag: Macaroni cheese

Over Darwin enzo

Niet vaak gaat een week zo niet volgens plan als afgelopen week. 

Storm Darwin kwam even 'aanwaaien'. 
En zorgde voor behoorlijk wat ongemak; omgevallen bomen (gelukkig niet op het huis), afgewaaide dakpanelen van de kas, extreem veel regen op vrijdag. 
Maar het onhandigst was nog wel de stroomuitval van anderhalve dag. 
Dat is niet extreem lang, maar handig is anders. Zeker als je erop had gerekend twee dagen in de oven te koken. 

Maar we sluiten de week af met een mooie zondag.

Ik liep een mooi rondje vanochtend. 

Ik warmde op in een heet bad, terwijl de jongens samen speelden. 

En daarna wandelden we ook nog met zijn vieren. 

Nu is het grijs en nat buiten. 

Maar de kachel brandt en we trekken iets uit de vriezer om het makkelijk te houden vandaag.