Alles over hoe je als Nederlandse moeder overleeft in...

IERLAND

Hier lezen jullie een beetje over het dagelijks leven op het platteland hier in Ierland. Vaak wat oppervlakkige dingen als het weer, de natuur etc. 

Noraly vroeg verder. 

Op haar blog More Please! begon ze een tijd geleden met een serie die mij meteen aansprak en dus riep ik heel hard: 'Ja, ik doe mee!' Afgelopen zaterdag werd mijn stuk geplaatst en ik heb al zo veel leuke reacties gehad. Mensen lazen dingen die ze, na mij al jaren te volgen, nog niet wisten. Leuk!

Dus gaat dat lezen:

Alles over hoe je als Nederlandse moeder overleeft in... IERLAND.

Bedankt Noraly!

Maandelijkse doelen

Februari vlóóg om; We hadden zieken, vakantie en een jarige. 
En ineens is dan de maand om.
Tijd om eens terug te kijken.  

- Het foto album van 2014 maken.

KLAAR! Althans, gemaakt en besteld. Mijn luiheid an januari werd nog beloond met een mooie kortingsactie bij de website die ik gebruik en binnen nu en een paar dagen zou het het boek op de mat moeten liggen.

- Eén avond per week gelijk met de jongens naar bed
Dat is welgeteld één keer gelukt. Eigenlijk was de maand gewoon te kort hè. ;-) No room for error. Ik vind het 's avonds altijd zo'n tijdverspilling, terwijl ik er vier uur 's nachts dan ineens heel anders over denk. 

- Twee keer per week bloggen
Mwah. Dat bloggen schoot er door onder andere de vakantie bij in. Al heb ik het deze laatste week van de maand wel wat ingehaald. Maar er beginnen hier en daar wat meer ideetjes mijn hoofd binnen te komen, dus hopelijk volgen er nog vele logjes.

- Mezelf inschrijven voor een hardloop evenement

Done. Zaterdag 7 maart loop ik samen met een vriendin 10 km in Phoenix Park, daar waar ik vorige jaar de Dublin Race Series liep. Mijn liefde voor 'road running' wint het nog altijd van 'trail of hill running', dus sleep ik m'n vriendin mee naar Dublin. 

Maart wordt de maand van de gezonde doelen

Ik kwam met een plan, een gezond plan. P stemde in en ik besloot er één van mijn maandelijkse doelen van te maken. Bijna had ik besloten dit mijn enige maart doel te maken, omdat het (denk ik) een lastige gaat worden. Maar nee, ik ging nog een stap verder. 

Lees en huiver

- Eén maand geen suiker eten
Hoi, ik ben Anouk en ik heb een suiker verslaving. Jep. Als het maar zoet is, ben ik blij; chocolade, koekjes, baksels, broodsmeersels, cola, warme chocolademelk, ga maar door. En dat is natuurlijk niet heel gezond. Minderen is niet zo mijn ding, ik ben meer van het rigoreuze, alles of niets. Nu denk ik sowieso dat 'cold turkey' de enige oplossing is bij een verslaving. Ik overtuigde ook P dat dit goed is voor ons en dus in maart geen (geraffineerde) suikers voor ons. U hoort het wel als ik trillend en zwetend in een hoekje zit te huilen. 

- De 30 day abs EN squat challenge
Al eens eerder (half) gedaan, maar mooi te combineren met het suikerloze bestaan. Mooi appje is daar natuurlijk voor. Iedere dag de buik-, benen, en bilspieren trainen met sit ups, crunches, leg raises, planking en squats. Ik ga zo straks zijn aan het eind van deze maand.

Whahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha!  

- Twee dagen per week vegetarisch eten
Wij eten met enige regelmaat vegetarisch. Ik schat in zo één keer per week. Ik hoef niet uit te leggen dat dat best goed voor je is. En voor de wereld. Dus gaan we dat deze maand twee keer per week doen. Merkt hier overigens echt niemand iets van hoor. Ik denk zelfs dat als ik een hele week vegetarisch zou koken er nog niemand iets zou zeggen. Maar we beginnen dus maar met twee keer per week. 

Komt je begin april weer lezen hoe ik het er vanaf bracht?

Van Noorwegen via Denemarken naar Parijs

Wij hebben geen bucket list. 

Wel een reislijstje. Best een lang reislijstje. 

Ooit had ik het briljante plan ieder jaar minstens één land te bezoeken waar ik nog nooit eerder was. Maar twee kinderen later kan ik melden dat dat grandioos is mislukt. 

Ook bleef er na onze veelvuldige reisjes naar Nederland niet veel budget en tijd over voor grootse vakanties. Met z'n vieren naar Nederland vliegen, kost namelijk al snel driehonderd euro. Doe dat twee a drie keer per jaar en je bent snel door je reis budget heen. 

Toch wilden we het weer proberen vorig jaar en vertrokken voor tien dagen naar Frankrijk. Het was heerlijk! 

Nog voor we naar Frankrijk vertrokken, waren we de vakantie van dit jaar al aan het plannen. Bovenaan het lijstje stond Noorwegen. Ja, dat zou het worden in '15. Maar rond rijdend in Frankrijk vonden we dat we die plannen moesten bijstellen. Want Noorwegen zou een echte trekvakantie worden; veel in de auto, kilometers maken, verschillende slaapplaatsen. En eigenlijk is dat geen goed idee met een dan twee- en net vier-jarige. 

Maar Scandinavie trekt. En dus bedachten we Denemarken; niet te groot dus makkelijker te bereizen zelfs als je wat wil rondtrekken. Een maand of twee geleden ging ik op zoek naar tickets. En wat bleek, onze vertrouwde Ryan Air vliegt niet naar Denemarken. Ik vond het moeilijk te geloven, want naar mijn gevoel is Scandinavie vrij populair op het moment. Ik zocht bij andere vliegmaatschappijen maar klikte snel weg toen ik de bedragen op mijn scherm zag verschijnen. 

We zochten een alternatief en besloten het aanbod van onze Parijse vrienden te accepteren en die richting op te gaan in combinatie met nog een weekje ergens anders in La France. Want het was toch ook wel goed bevallen daar vorig jaar. En dan gingen we dit jaar gewoon extra hard sparen om in 2016 wel naar Denemarken te kunnen. 

Twee dagen na ons besluit en één dag nadat we onze vrienden inlichtten over onze plannen, kondigde Ryan Air een nieuwe route aan: Dublin-Copenhagen. En ook nog een voor een zéér schappelijke prijs. 

En dat knaagt dan hè, want twee jaar achter elkaar naar hetzelfde land is sowieso niet zo ons ding. En dat Denemarken dat lijkt ons zo leuk. Maar onze vrienden waren zo enthousiast toen we hen vertelden dat we komen. Dat nu afzeggen doe je ook niet.

En dus gaan wij dit jaar naar Frankrijk. 

En hoeven we volgend jaar niet na te denken over een vakantiebestemming. 

Ook makkelijk. 

Later is nu

Later als ik groot ben, dan ga ik met mijn gezin op vakantie. Samen met mijn zusje en haar gezin. Dan doen we heel volwassen dingen als vroeg opstaan en naar zwembaden, binnenspeeltuinen en pannenkoekenrestaurants en dan plannen we de dag om slaapjes heen en spelen we educatieve spelletjes met de oudste peuter, dan drinken we ergens koffie en spelen 's avonds als de kinderen op bed liggen een spelletje. 

Later is nu. 

Over heimwee

Ineens overvalt me dat dan.

Terwijl ik het eigenlijk mijlenver kan zien aan komen. 

Heimwee.

Het is vaak een combinatie van factoren.

Zo was er vorige week een nieuwe baby, een bepaalde hormoonschommeling, regen en nog wat andere zaken. En dan stroomt de emmer ineens over. Dan wil ik veel liever in Nederland wonen dan hier. 

En ja het is prachtig hier. We hebben een mooi huis op een geweldige locatie. 

Hebben fijne leefomstandigheden die er voor zorgen dat we redelijk flexibel onze dagen kunnen plannen. 

Maar dat maakt allemaal niks uit op zo'n dag. 

Dan is er alleen de heimwee. 

Het gemis van familie en jeugdvriendinnen om de hoek.

Niet even een kopje koffie met die of een beschuit met muisjes bij dat nieuwe baby meisje. 

Altijd op vakantie moeten met het vliegtuig ipv de auto (ja, een derde wereld probleem, maar wel een erg prijzig derde wereldprobleem). 

Niet de mogelijkheid een uurtje de stad in te gaan om wat knutsel dingen te halen, want de reis er heen duurt vaak al minimaal een half uur. 

En meer van dat soort dingen. 

Op die dagen kan ik ook niet zien dat de dag erna waarschijnlijk beter is. 

Dat dan misschien de zon wel weer schijnt. 

Nee, op die dagen zit mijn hoofd in een onweerswolk en kom ik er niet uit. 

Dat zijn geen fijne dagen. 

Maar de dag erna schéén die zon weer. 

En wás het inderdaad allemaal beter. 

Volgende week zijn we in Nederland; logeren bij opa en oma, een midweek weg met Zuster en gezin (dat linkt zóóó volwassen) en een beschuitje eten bij dat nieuwe meisje. En zo komt het toch altijd weer goed. 

Een frisse neus halen in de 'achtertuin'

Maandelijkse doelen

Haha, nou dat was succesvol.

Hier volgt een, hele korte, evaluatie van mijn doelen voor januari:

- Het foto album van 2014 maken

Nope. Niet eens aan begonnen. Als ik even iets langer over mijn dolen had nagedacht, had ik natuurlijk kunnen weten dat twee doelen waar ik 's avonds aan moet werken niet haalbaar is. Het haakwerk had prioriteit en won dus.

Dit schijf ik dus mooi door naar februari. 

- Zes keer hardlopen deze maand

Laten we zeggen dat dat voor 50% is gelukt. Ik ben mijn hardloop mojo kwijt. Ben bang dat het ergens tussen de kerst spullen op zolder ligt. Ik kan de motivatie moeilijk vinden. De excuses om níet te gaan, heb ik overigens in overvloed. Aandachtspuntje. 

- Eén haakproject afmaken

YES! Man man, het was een hele bevalling. Zwart is namelijk niet echt ideaal om mee te haken, zeker niet 's avonds. Drie toeren met mijn lampje erbij en dan hadden mijn ogen er wel genoeg van. Maar, het is af. Nu hoeft Yvon alleen die baby nog maar op de wereld te zetten en dan volgt de foto. 

Nah, ok dan. 

Een sneak peek.

- Eén keer per week eten met P.

Jep, ook gelukt. We gingen zelf een nachtje weg! Daarnaast deden we twee keer home made pizza op de bank met een filmpje erbij en een lekker biefstukje. Goede traditie om weer nieuw leven in te blazen. 

En dan nu, tijd voor de doelen van februari.

- Het foto album van 2014 maken.

Ja nee, maar dit keer echt. 

- Eén avond per week gelijk met de jongens naar bed.

Vreselijk saai. Maar wij hopen deze maand voor eens altijd die slaapweigerende varkentjes te wassen en daar is energie voor nodig. Maandagavond wordt dus weer vroeg-naar-bed-avond.

- Twee keer per week bloggen

Ik vind het zo leuk, maar vind soms dat ik niks te melden heb. Of althans, niks wat jullie interessant zullen vinden. Denk ik dan. Maar ik probeer het nog maar eens. 

De eerste van deze week is al in the pocket.

- Mezelf inschrijven voor een hardloop evenement

Toch nog maar een harloop doel. Ik heb met vriendinnen afgelopen één keer per wek met hen te lopen en hoop nog steeds de motivatie te vinden om daarnaast één keer zelf te gaan. Ik weet echter uit ervaring dat een stok achter de deur in de vorm van een evenement helpt. Dus dat gaan we maar doen. 

In maart weer verslag.  

Hopelijk dit keer succesvoller dan afgelopen maand

.

De geitenwollensokkenmoeder in het krijspaleis

Een maand of drie geleden kreeg ik op preschool een briefje in mijn hand geduwd door een moeder. Toen ik het open vouwde, moest ik even twee keer knipperen; een uitnodiging voor een kinderfeestje. Haar zoontje werd vier. De mijne was net drie. En er was een heus kinderfeestje. Het ergste? Het feestje vond plaats in een krijspaleis. 

Juist. 

Probeer dat even te verwerken, voor u verder leest. 

Wij meldden ons af en vroegen een vriendin, met kinderen op dezelfde preschool en naar ons gevoel dezelfde opvoed ideeen als wij, naar de do's & don't van feestjes. Zij gingen soms, afhankelijk van wie het feestje was, maar gaven zelf geen feestjes. Prima.

Begin deze maand volgende de tweede uitnodiging; jongetje werd vier, feestje in het krijspaleis. Dit keer konden we echt niet en meldden ons dus af. 

Twee weken geleden kreeg ik echter een sms van de bijna-buurvrouw. Ja, voelt u hem aankomen? Haar zoontje werd vier en gaf een feestje. In hetzelfde krijspaleis. 

'We'll be there.' smste ik terug. Want ja, het is de bijna-buurvrouw hè. Die buurvrouw die altijd voor onze beestenboel zorgt als wij weg zijn enzo. 

Nu snap ik eigenlijk sowieso niet goed waarom er feestje gegeven moeten worden op preschool. Die kinderen zijn allemaal net uit de luiers joh. 

Maar als er één schaap over de dam is... 

Wij waren, obviously, nog nooit in het krijspaleis geweest. Maar zoals dat gaat met van die dingen had ik er wel een beeld van gevormd in mijn hoofd. Ook van hoe de jongens het zouden vinden. Dat beeld, van zowel krijspaleis als onse kinderen, was 90% accuraat. Zo bleek. 

P moest werken, dus zette ik twee jongetjes in hun autostoelen en vertrok met frisse tegenzin richting het feestje. Natuurlijk vielen beide heren in slaap in de auto en moest ik ze wakker maken toen we de bestemming hadden bereikt. Dat bevorderde, vooral voor 't Zondagskindje, niet echt zijn eerste indruk. 

Wat. Een. Lawaai! 

Alsof heel Wicklow en omstreken zijn grut naar dit krijspaleis had gebracht. 

De jarige was al nergens meer te bekennen; die zat boven in het klimrek. Ik trok dus wat jassen en schoenen uit (ieuw, vies tapijt!) en dirigeerde Mr Finney naar de 'tot 2 jaar' hoek en 't Zondagskindje het grote rek in. 

Het was te proberen. Die kleine schoot natuurlijk binnen no time het grote hek in en ik 'coachte' hem wat. Nergens bang voor, gek kind. Maar dan is hij dus vrij snel buiten mijn bereik. Rookie mistake: ik stuurde 't Zondagskindje er achteraan. Twee minuten later vond ik Mr Finney terug en hielp een ander kindje hem het klimrek uit. 't Zondagskindje stond inmiddels te hyperventileren. Want: Broertje kwijt en mama kwijt en veel te veel kinderen. 

De rest van de middag hebben wij dus met z'n drieen in het klim- en klauter gebeuren voor twee tot vier jarigen doorgebracht. 

Na anderhalf uur was er eten. Ja heus, om half vier 's middags. 

Tien kinderen in een hokje aan tafel, met alle papa's en mama's er omheen. Want inderdaad, als je een feestje als dit organiseert voor kinderen van drie en vier dan moeten alle ouders dus blijven. 

Friet met twee worstjes en tween kipnuggets. Ketchup. Jum. Vier bekers ranje gingen er over tafel. Dat vond ik dan wel weer fijn eigenlijk. Ik was namelijk al bijna bang dat ik de enige moeder was die bijna dagelijks moet dweilen thuis. 

Daarna volgde nog verjaardagstaart. En vanille ijs. En een snoepzak voor mee naar huis.

Weet je. Ik word lekker zo'n geitenwollensokkenmoeder (goed Scrabble woord lijkt me) met thuis cakejes versieren en een speurtocht en koek happen. 

Lijkt me beter.