Sprakeloos...

...na een week, nog steeds sprakeloos.

Afgelopen vrijdag kreeg ik slecht, niet te bevatten, nieuws. Eén van mijn collega's van Le Renard in Waalwijk was overleden. Woensdag 18 februari, half twaalf 's ochtends, op de A58. Na een inhaalmanoeuvre een auto geschampt, macht over het stuur verloren, auto in de slip, de berm in, tegen een boom tot stilstand. Brandweer heeft hem uit zijn auto geknipt en met spoed naar het ziekenhuis in Roosendaal. Helaas overleed hij daar later aan zijn verwondingen.

Dat zijn dingen, die mogen niet gebeuren. Midden in het leven, ineens is alles voorbij. Zoveel energie, zoveel plannen. En dan... niets. Stilte.

Heb al een paar dagen geprobeerd erover te schrijven, maar ik kon het niet. Alsof het dan ineens echt zou zijn, te echt.

Gisteren is hij gecremeerd. En dus is het echt. Hij komt nooit meer terug.

27 lentes, veel te jong.

Rust zacht Jasper.