Over als je lichaam je terug fluit...

Pijn. Ik heb pijn. In mijn arm, elleboog, schouder en onderrug.

Nou is die onderrug niets nieuws. Althans, het is een bekende pijn. Jarenlang last vast gehad. Van fysio naar fysio, zonder resultaat. Pijnstillers en chagerijnig. Werken in de horeca, maar eigenlijk niet mogen tillen. Van dat soort leuke zaken.

Maar toen ik vorig jaar naar Ierland verhuisde, tipte iemand mij over een osteopaat. En dus ging ik, wanhopig als ik was. Uren en euros lang kraakte, manouvreerde en strekte hij mijn rug. Met resultaat. Na zeven maanden intensieve therapie was ik in januari pain-free.

En nu is het mijn arm, soms mijn schouder. Massages van de sister-in-law geven verlichting, maar geen oplossing. Stiekem is ook dit een bekende pijn. Anderhalf jaar geleden, toen ik uren lang op mijn laptop aan mijn scriptie werkte, had ik het ook. 's Nachts niet kunnen slapen, je arm moeten uitstrekken. Maar het ging over.

Nu is het terug... inclusief de rug pijn.

En ik weet heel goed waar het vandaan komt.

Een gedeelte zit tussen mijn oren. Het is druk, veel organiseren voor de bruiloft, een baan die ik meer zie als een moetje dan als een uitdaging. En dan protesteert mijn rug. Fluit me terug.

Maar het overgrote gedeelte is toch echt lichamelijk. Computer werk. Op min werk van negen tot vijf continu en 's avonds wat lezen, opzoeken, bloggen, mailen, photoshoppen, ga zo maar door. En mijn arm heeft er genoeg van.

Dus voordat ik mezelf met een sms-duim/rsi-pols/muis-arm/tennis-elleboog de ziektewet in werk, moet de rem er op. Toen ik vannacht tot twee uur wakker lag, ging de knop om: het is genoeg. Thuis geen computer meer voor de komende twee weken.

Het wordt een behoorlijke opgave, zeker zo midden in de voorbereidingen van onze bruiloft. Maar het moet. Ander kan ik 5 september niet eens mijn boeket vast houden.