(not) My cup of tea

Ze kunnen er wat van hoor die Iersen; thee drinken. Ierland is dan ook officieel het land waar de meeste thee wordt gedronken.  Een gemiddelde van vier koppen per dag. Met een populatie van 4,5 miljoen zijn dat dus 18 miljoen koppen thee per dag!

Het maken van een kopje thee, cupán tae, is serious business. Als je denkt dat wij Nederlanders moeilijk kunnen doen, moet je eens hier komen kijken.

Sterk moet het zijn. Je theelepel zou er bijna rechtop in kunnen staan. Het theezakje (zonder touwtje, gewoon een piramide) wordt in het kopje gegooid en het kokende water er overheen gegoten. En dan wacht je. Een minuut of drie. Vervolgens roer je het zakje door het kopje, perst het met je lepel flink uit en haalt het er dan uit. Een flinke scheut melk erdoor en voor de zoetekauw ook nog een lepel suiker.

Ik vind het afschuwelijk. Ik drink mijn thee het liefst net iets donkerder dan 'slootwater'. Zonder melk of suiker. Gewoon thee, geen poes pas. En dat levert soms hilarische taferelen op.

Situatieschets:

Een Nederlands meisje, heel onschuldig, bestelt een kopje thee. Pas wanneer meneer de ober wegloopt, herinnert zij zich de eigenaardigheden van de Ierse theedrinkers. Ze ziet haar ober het potje oppakken (men serveert hier thee vaak in een klein potje waar je ongeveer twee kopje uit haalt), er twee (!) theezakjes in gooien en het vullen met heet water. Hij zet, in één vloeiende beweging het potje op het dienblad en gaat op zoek naar een kop en schotel. Lepeltje erbij.

'Dat zakje, dat zakje', is alles wat het meisje kan denken. In het theepotje zwemmen de theeblaadjes door het hete water alsof hun leven er vanaf hangt. Ze kleuren het water bruin, donker bruin.

Melk en suiker wordt op het dienblad gezet en de ober maakt de rekening op. Hij tilt zijn dienblad van de bar en wandelt naar de tafel van het meisje. Daar knikt hij vriendelijk en vraagt met een dik Pools accent of de thee voor het Nederlandse meisje was. Het meisje knikt snel ja en hij begint alles op haar tafel te zetten; melk, suiker, het kopje en dan... het theepotje. Daarnaast legt hij de rekening en vraagt haar af te rekenen.

'Dat zakje, dat zakje!' blijft het meisje maar denken. Zo snel als ze kan, betaalt ze de ober. Ze rukt het potje open en vist met het lepeltje het zakje eruit. 'Wat nu?' vraagt ze zich af. Geen theezakjes houder, geen klein glazen bakje. Niets. Ze legt het zakje op haar schoteltje, waar meteen een voetbad ontstaat. Ze schenkt de thee in haar kopje en ziet dat het noodlot al heeft toegeslagen: te laat. De theeblaadjes hebben hun plicht gedaan, de thee is zwart. En dus zit er niets anders op dan wat melk erbij te gieten en door de spreekwoordelijke zure appel heen te bijten.

Nee het is niet altijd makkelijk, integreren.