Maar een kort tongriempje dus. Ik wist nergens van. Had de eerste dagen extreem gelet op het correct aanleggen (aangezien het daar in het begin fout ging bij 't Zondagskindje) en dus ging het voeden wel vlot.
De public health nurse zag het. En ja, hij klakte wel veel tijdens het drinken. Maar het gewicht vloog eraan (18 uur na geboorte was meneer al meer dan 100 gram aangekomen ipv afgevallen) en ik had geen pijn.
Toch de lactatiekundige even laten kijken en die concludeerde inderdaad een erg kort tongriempje maar ook voldoende beweging naar links en rechts. Dat plus de gewichtstoename en geen pijn bij mij deden ons besluiten het met rust te laten. Want waarom zou je knippen als het allemaal goed gaat?
Inmiddels zijn we een week of zes verder en gaat het minder goed. Mr Finney verliest constant de vereiste vacuüm en moet dus steeds opnieuw aanhappen. Hij slikt enorm veel lucht in met als gevolg dat hij veel spuugt en krampjes heeft. Ook vult hij zijn maagje met lucht ipv melk en heeft dus vaker honger. Al met al is het voeden dus een onrustige bedoeling geworden en belde ik nogmaals de lactatiekundige. Die zonder aarzeling zei dat het knippen van het riempje nu inderdaad beter is. We hebben het aangekeken zolang het goed ging. Maar nu is het nodig.
Over iets meer dan een week is het zo ver.
Ik ben benieuwd.
En zenuwachtig.
Goed dat ze het hebben opgemerkt!! Ik zelf heb dat ook als baby gehad. Heb er geen trauma aan over gehouden!! :-)
BeantwoordenVerwijderenIk weet nog dat ik het na de geboorte van mijn zoon ook er aan heb gedacht, maar er was niemand die er naar keek.
Sterkte als het zover is!! Groetjes, Babette.