Één Euro

Het is weer november en dus tijd voor het jaarlijks terugkerende sponsor evenement voor Manlief's Mountain Rescue team. 

Drie jaar lang was ik deel van de organisatie; avond na avond verzond ik eindeloze mailtjes, vulde spreadsheets in, plande teams en bussen in en hield een nauwlettend oog op de financiele administratie. Uren en uren werkten Manlief en ik aan dit evenement. En dus kwam vorig jaar de realisatie; in 2013 gaat dat niet lukken. De rekensom van 'peuter + baby + huis + leven = heel druk' was snel gemaakt en dus kondigde ik aan niet beschikbaar te zijn voor jaargang vier. Dat was even slikken, voor zowel mezelf als de rest van de organisatie. Maar ik kreeg een prachtige bos bloemen en een cadeaubon en het besluit was definitief. 

Dat ik toen de juiste beslissing heb gemaakt, bleek wel toen ik degene sprak die het stokje van mij over nam. Dezelfde stress en eindeloze mailtjes. Nee, dit was goed. 

Maar het kriebelt dan he?

Want ja, het was toch een beetje 'mijn' evenement geworden. 

En dus twijfelde ik.

'Zou ik dan toch wat doen?'

'Misschien met iemand erbij?' 

Nee nee nee.

Het was gewoon een slecht idee. 

Er was maar één manier om niet in de verleiding te komen mijn hulp aan te bieden: Inschrijven als deelnemer.

Ik trommelde twee zwagers en wat vrienden op en registreerde mijn team. 

Aanstaande zaterdag wandel ik 24,5 kilometer door de Wicklow Mountains, in het donker.

Dus mocht u nou één Euro over hebben deze week, één Euro. 

Klik dan even hier en doneer die ene Euro. 

Want alle kleine beetjes helpen.