Het plaatje in mijn hoofd vs de realiteit

Ik zie dat dan zo voor me hè. 

Zondagmiddag. 

Eerst lunchen we gezellig samen, lekkere broodjes, kop thee, glaasje jus. Dan gaan de jongens even slapen en kan ik wat kleine klusjes in de tuin doen. Als ze dan wakker zijn, ga ik wat knutselen met 't Zondagskindje (wat we dan uiteraard opsturen naar opa en oma) terwijl Mr Finney in de box speelt. Manlief komt er bij en we drinken een kop thee met wat lekkers. En als ik dan Mr Finney heb gevoed gaan de jongens nog even naar buiten met papa terwijl ik een heerlijke doch verse, voedzame, gezonde maaltijd in elkaar draai. En om zeven uur liggen twee kindjes gewassen en gestreken in bed. 

Maar ja. 

De werkelijk is meer van:

Ik vergat de broodjes geitenkaas onder de grill waardoor ze zwart waren. Mijn thee is standaard lauw. Mr Finney was tijdens de lunch al moe en ging naar bed. Na een 'gevecht' van ruim een half uur slaapt dan ook 't Zondagskindje. Maar dan is Mr Finney alweer wakker en hongerig. 't Zondagskindje wordt wakker met een humeur waar je bang van wordt en wil bij mij op schoot. Dan weer niet. San weer wel. Dan weer niet. Hij wil wel verven ja, als ik dat voorstel. Maar dan weer niet. Wel. Niet. Papa helpen buiten? Ok. Laarzen aan. Nee toch de schoenen. Nee laarzen. Toch schoenen. Ik zet thee. De koekjes zijn op. Mr Finney moet weet naar bed want dat vorige slaapje was veel te kort. Gelukkig gaat 't Zondagskindje toch naar buiten. Maar die verse kop thee blijft ook staan aangezien Schoonzus belt en op slinkse wijze de door mij voorgestelde familielunch draait naar iets wat haar beter schikt. Mr Finney wordt na een kwartier weer wakker. Ik trek chili con carne uit de vriezer en kook rijst. We eten. Mr Finney crasht. Want drie zeeeeeer korte slaapjes zijn niet genoeg als je pas vijf maanden bent. Om kwart over zes ligt hij er in. Beneden hoor ik 't Zondagskindje zijn tanden in zijn vader zetten en beide zijn niet blij als ik beneden kom om hem in bad te doen. Half acht is ie stil. 

Morgen maandag, heerlijk.