Ik schreef zojuist een gebruiksaanwijzing.
Voor onze kinderen.
Daar worden ze niet mee geboren, maar zo langzaam aan heb ik hem wel een beetje uitgevogeld.
En dus leek het me handig teen en tander op te schrijven voor onze vrienden die dit weekend zo'n 24 uur de jongens onder hun hoede hebben.
Want, het is heus waar, Manlief en ik gaan er even een nachtje uit. Slapen enzo.
Heel fijn. Nodig. En gezellig.
Maar ook wel een dingetje hoor.
Kijk, 't Zondagskindje, dat komt wel goed.
Maar Mr Finney. Tja, dat is dus mijn baby hè.
En ik ben nog nooit langer dan acht uur bij hem weg geweest.
Laat staan een hele nacht.
En laat hij nou net een zere keel hebben. En ik gok op twee doorkomende boventanden.
Dus slapen gaat niet zo heel geweldig.
Toen ik afgelopen nacht weer twee uur met hem rond liep, besloot ik dus ook het hele uitje af te blazen. Want als ik het al niet aan kon hoe kon dan iemand die hem niet zo goed kent dat wel?
'Nou', zei Manlief, 'die overleven dat wel hoor, één nachtje. Wij doen het al 2,5 jaar'.
Daar had hij een punt.
En dus is er niets afgezegd.
Zou ik dan echt morgennacht zo'n acht uur mogen slapen?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Acht uur slapen, lekker lang blijven liggen: ja! Het mag! Zal je net zien dat Mr Finney besluit ook maar gewoon eens een nachtje te slapen om je vrienden niet te storen. Het kán! En anders gaan ze het vast ook wel redden. Veel plezier jullie!
BeantwoordenVerwijderenEn...? Hoe was jullie avondje/nachtje uit? Heeft iedereen het naar zijn zin gehad?
BeantwoordenVerwijderenIk kan me ook nog herinneren dat ik een soort "gebruiksaanwijzing" gaf, als ik weg moest ofzo :-)
Groetjes, Barbara.
De jongens deden het prima. Beter dan afgelopen nacht met mij in ieder geval. ;-)
BeantwoordenVerwijderenEn wij hebben heerlijk kunnen slapen.
Fijn!!
Verwijderen