Over een kip die niet kon zwemmen en rare eieren legt

Ik: 'Even kijken, drie Marons, twee Rocks, twee hanen, twee eenden en... huh? Zeg, we zijn een kip kwijt!'
Manlief: 'Huh?'
Ik: 'Ja, de kleine zwarte...'

Ik liep natuurlijk gelijk de schuld af te schuiven op een vos. Wat nergens op sloeg, want het was nog hartstikke licht en de rest van het gevogelte zat gewoon op stok.

We speurden de boomgaard af en ineens hoor ik Manlief zeggen: 'Hier is ze!'
Met hier bedoelde hij helaas wel een mini-vijvertje dat we voor de eenden hebben.
En kippen, nee die kunnen niet zwemmen.
Ik mijn hoofd plande ik de begrafenis al, terwijl Manlief haar uit het water viste en op het droge zette.
Ze viel om, maar leefde wonderbaarlijk nog wel.

Maar dan zit je dus met een drijf natte en uitgeputte kip te kijken.
Dus trokken we een handdoek en mijn fohn uit de kast en probeerden haar wat droog te krijgen. Het half-droge hoopje ellende zette ik in een doos met stro en lieten we een nachtje binnen staan.

Vanochtend zat er gelukkig weer wat beweging in en bracht Manlief haar naar buiten, waar ze toch maar weer wat at en dronk. Sinds vanmiddag scharrelt ze weer tussen de andere kippen rond, maar de oude is ze nog niet. Dat bleek wel toen Manlief het ei binnen bracht dat ze had gelegd...

Over hoe het toch nog goed kwam met die maandag

Ik hoef hier de bloggen-verreikt-je-leven-want-je-leert-er-allerlei-nieuwe-leuke-mensen-door-kennen-speech niet te houden aangezien het overgrote deel van mijn lezers zelf blogt.

Maar soms krijg je zo maar een cadeautje van één van die mede-blogsters.

Echt zomaar.

En dat is dan toch wel een vernoeming waard.

Want dit vond ik vanochtend in de brievenbus:

Had Linda zo maar voor mij gemaakt.

Zelf gemaakt ja.

Ze verkoopt ze ook in haar online winkel Linda Lou.

Oh en alsof dat nog niet genoeg is, maakt ze ook nog eens taart op bestelling via Dat Vieren We Met Taart.

Gaat dat zien, gaat dat zien!

Manic Monday Morning

Hoe langer ik er over na denk, hoe hilarischer het eigenlijk allemaal is. Maar ik kan wel gillen.

Mijn maandag ochtend hing aan elkaar van ergernissen.

Afgelopen vrijdag kreeg ik een brief in de post van het ziekenhuis.
Dat mijn afspraak voor 26 mei was verzet naar 19 mei. Handig dat ze je dat laten weten, zou je zeggen.

Echter, ik heb geen afspraak voor 26 mei, noch voor 19 mei. Geen idee waar het voor was.
En dus belde ik vanochtend het ziekenhuis waar de telefoniste mij vriendelijk vertelde dat het voor de miskraam kliniek is. Pardon?

Misschien moet ik even melden dat ik in november vorig jaar wederom een miskraam heb gehad, nummer drie. En dan val je dus officieel onder de 'probleem-gevallen'. Verder onderzoek werd geadviseerd. Goed idee leek me, tot de arts me vertelde dat ik acht weken na de miskraam een inwendige echo zou krijgen en bloedafname. Deze bloedtesten zouden drie maanden (!) duren en, daar komt ie, eind mei zou ik dan bij de arts terecht kunnen. En nee, ik mocht in de tussentijd niet zwanger worden.

Allemaal logisch, maar het voelde niet goed. Ik had een raar gevoel van vertrouwen in mijn lichaam voor de vierde poging en was geestelijk nog niet klaar de medische mallemolen in te gaan.

En dus probeerde we het opnieuw. Met resultaat dit keer.

De afspraak met de specialist in de miskraam kliniek was echter gemaakt, zonder dat ik dat wist. En stond dus nog steeds. Beetje vreemd om daar met een 26-weken buik binnen te komen, lijkt me.

Vervolgens mocht ik ook nog een afspraak maken voor deze wel-gelukte-zwangerschap. Thuis bevallen zit er hier helaas niet in en dus gaat alles via het ziekenhuis. Wel hebben ze een 'combined-care' systeem opgezet en dus hoef ik niet voor iedere controle naar het ziekenhuis in Dublin, maar bezoek ik ook mijn eigen huisarts en de kliniek in Wicklow Town, hier 15 minuten vandaan.

Vorige week (24 weken) was ik bij de huisarts en met 28 weken moet ik naar de kliniek. Daar ging ik dus nu een afspraak voor maken. Ik belde Wicklow, waar ze me vertelde dat ik de afspraak via het ziekenhuis moest maken. Ik belde het ziekenhuis, waar ze me vertelde dat ik die afspraak via Wicklow zelf moeten maken. Ik belde Wicklow terug, waar ze me vertelde dat zij alleen een afspraak kunnen maken voor het eerste bezoek, de rest gaa via het ziekenhuis. Ik belde het ziekenhuis terug, waar ze mij vertelde dat ik waarschijnlijk een onervaren iemand aan de telefoon had gehad ik Wicklow en toch echt daar moest zijn.

En toen was ik er klaar mee. En maakte dat duidelijk aan de telefoniste. Die me toen doorverbond.

Waarna ik netjes een afspraak kon maken voor Wicklow, via het ziekenhuis.

Adem in, adem uit.

Oh en verder kwam de kraanmachinst vandaag even kijken of alles er goed uit zag voor het grote hijs-het-frame-van-onze-aanbouw-in-positie-project.

Niet dus. De grond is te ongelijk voor de kraan. En dus moet er verder gegraven worden. En kan de kraan morgen niet komen. Dat we daardoor vertraging oplopen, hoef ik niet uit te leggen. Dat ik not amused was, hoef ik ook niet uit te leggen.

En nu is het tien over twaalf, is de maandag ochtend officieel voorbij en ga ik er maar vanuit dat de middag stukken beter wordt.

Scones!

Niets is zo makkelijk en snel gemaakt als scones.

Lekker voor de zondag middag of 's avonds bij een kopje thee.

Mix 250 gram zelfrijzend bakmeel met één theelepel bakpoeder en twee eetlepels suiker.

Kneed hier 50 gram boter doorheen.
In een andere kom meng je vijf eetlepels melk met één ei.

Voeg dit toe aan het meel/boter mengsel, maar houdt een klein beetje achter om de scones mee af te strijken.
Even doorkneden en dan op het met bloem gestooide werkblad tot ongeveer 2.5cm dikte uitrollen, al moet ik toegeven dat ik het altijd gewoon met de hand uit duw.
Rondjes van ongeveer zeven cm doorsnee uitsteken en op een bakplaat leggen.
Ik haal hier meestal zo'n zes tot zeven scones uit.

Afstrijken met het overgebleven melk/ei mengsel en tien tot twaalf minuten op 200 graden de oven in .

Laat ze zo'n tien minuten afkoelen en dan serveren met roomboter, jam (aardbei of framboos zijn aanraders) en geslagen room.

Smakelijk!

Een beetje vreemd is het wel

De Ieren en Engelsen zijn een beetje te vergelijken met de Nederlanders en Duitsers; dat gaat niet geweldig samen. Niet dat men elkaar het licht in de ogen niet gunt, maar, tja, het botert niet zo. Niet de favoriete buren (al hebben de Ieren weinig keuze).

In beide gevallen wordt dit veroorzaakt door 'vroeger', 'de bezetting', 'oorlog'. Al moet ik zeggen dat men hier in Ierland de Nederlandse anti-Duitsers instelling nergens op vindt slaan, want 'de Duitsers hebben Nederland maar een jaar of vijf bezet terwijl de Engels hier meer dan 800 jaar de dienst uit maakten. En tot op de dag van vandaag een deel van het Ierse eiland bezitten'. En ja, daar zit natuurlijk iets in.

Maar juist dat maakt dit volgende stukje nog vreemder. Want de Ieren volgen, buiten het Engelse voetbal, ook het Engelse koningshuis op de voet. Kunnen erover spreken en schrijven alsof het 'hun' koningshuis is. En nu morgen William met zijn Kate trouwt, zou je denken als je niet beter wist dat het een Ierse aangelegenheid is. Koop een krant en het staat op de voorpagina, luister naar de radio en het laatste 'royal wedding' nieuws wordt gemeld.

De moraal van dit verhaal?

Ik vind het vreemd.

Want wij Nederlanders staan toch ook niet vooraan als meneer Wulff's (wie?) dochter in het huwelijkspootje stapt?

Nee, hier is geen zomer nee

Maar Pasen doen we dan weer wel aan.

En ik moet zeggen dat het hier belachelijk druk  was voor een huis waar niemand uitgenodigd zou worden. Eerlijkheid gebied: we nodigden ook niemand uit. Op één of andere manier nodigen mensen zichzelf hier altijd uit.

En zo opende we zondagochtend de deur voor de schoonmoeder, terwijl we haar om vier uur weer uitzwaaiden kwam vriend P aangereden. Die bleef een nachtje (en, het moet gezegd worden, hielp Manlief met de aanbouw). Om één uur stonden vervolgens vrienden D & B met hun kinderen op de stoep nadat ze ziczhelf gisteren hadden uitgenodigd voor een barbeque. Rond vier uur voegde vriendin W en dochtertje M zich toe aan dit gezelschap. Inmiddels hebben we P, D, B en hun kinderen uitgezwaaid en hebben W en M besloten vannacht te blijven.

De Zoete Inval is er niets bij.

Maar ik ben gesloopt. Entertainen is vermoeiend. En er moet morgen weer gewoon gewerkt worden.

Voor volgend weekend spreken we echt niets af, ok. Echt niet.

En het is pas woensdag

Ja het gaat goed hier op het platteland.

Mijn lichaam heeft er even geen zin in deze week.

Werd ik maandag wakker met nul komma nul energie en een rug / bekken in de kreukels. Gisteren was al niet veel beter. Maar gelukkig kwam vandaag het hoogtepunt: mijn maag gaf er de brui aan en dus heb ik de hele ochtend de binnenkant van de wc-pot op mijn werk bekeken. Niet zo fasinerend helaas.

Gelukkig is de rug inmiddels minder pijnlijk, heb ik net wat uurtjes heerlijk geslapen en is mijn maag wat kalmer dan vanochtend. Maar helemaal vertrouwen doe ik het nog niet, dus ik denk dat ik me maar aan een beschuitje ga wagen.

Want! Morgen moet ik fit zijn. Aangezien we om 12 uur in het ziekenhuis worden verwacht voor de 20-weken echo (Dat ik al 22 weken ben is overigens een klein detail). Maar dan gaan we maar eens kijken of één of andere groeispurt misschien de oorzaak is van deze belabberde week. Ben benieuwd.