Picknick-time

Nee het is hier geen dertig graden. 

Gewoon twintig. Met zon. Ook fijn. 

En dan moet je het er van nemen. 

Dat hoeft niet heel spannend of duur of ver of lang te zijn. 

Nee, gewoon picknicken op het veldje bij de kerk. 

Naast de rivier. 

That'll do. 

Over kraamcadeau's, sociale media vrienden en een lognaam voor 't Baby'tje

Er vallen hier geregeld pakketjes op de mat. Dat 'op de mat vallen' moet u overigens niet te letterlijk nemen aangezien onze brievenbus onder aan het bospad bij de doorgaande weg is. En pakketjes eigenlijk altijd bij de buren worden afgeleverd aangezien die natuurlijk niet in de brievenbus passen. 

Anyway, pakketjes dus. Voor 't Baby'tje. Of althans, vanwege de geboorte van het baby'tje. 

En weet je wat zo leuk is? Dat er pakketjes zijn van mensen die ik via hier ken. Van dit weblog. En ook van Twitter. Mensen die ik ooit één keer heb ontmoet, of zelfs nog nooit. 

Één van die mensen is Marijke. En Marijke's pakketje kwam gisteren aan. Zat daar toch zomaar een rompertje met de naam van 't Baby'tje in! En ook nog een gezellig boek. 

En zo kwam het dat 't Baby'tje hier vanaf heden als Mr Finney door het leven zal gaan. 

Moeilijke dagen

Eerlijk toegeven: het waren een paar niet zo makkelijke dagen. 

Er waren tranen en frustraties en onzekerheden. 

Hormonen, vermoeidheid en tijd te kort. 

't Zondagskindje doet het geweldig als grote broer en 't Baby'tje is heel rustig en slaapt goed. De zon scheen en  er werd veel werk verricht in en om het huis. 

Waarom het dan toch moeilijk was? Werkelijk geen idee. Het wilde gewoon niet. 

Dat kan je wel eens hebben. 

Maar ik vind het een beetje eng. 

Want na de geboorte van 't Zondagskindje was het een tijdje ook moeilijk. 

Best wel heel moeilijk. Met veel tranen. En veel frustraties. En veel onzekerheden.

Zo wil ik me niet nog eens gaan voelen. En juist die gedachte maakt het eng, verlamt me. 

Een soort spiraal waar ik in terecht kom. 

Maar gisterenavond was er ineens een lichter gevoel; moeilijk te omschrijven. 

Ik herken de bovengenoemde gevoelens en kan er dus op reageren. 

De laatste week was ik de 'grip' op ons huishouden en mijn leven wat kwijtgeraakt. De vermoeidheid en het moeten vinden van een nieuw ritme zijn daar vast en zeker oorzaken van. Maar niets kwam af, veel werd zelfs niet aan begonnen. 

Gelukkig was het maandag vandaag. Want maandag is de ultieme dag om 'opnieuw' te beginnen. 

Ik haalde diep adem en stapte vanochtend vol goede moed de nieuwe week binnen. 

Kom maar op.

Dit is mijn kind

Dit is mijn kind. 

Met zijn smerige Tigger zonnehoedje. 

Lelijke Crocs. 

Glimmend huidje van factor 30. 

Vieze en geschaafde knieën. 

En uiterst onhandige manier van zijn beker vast houden. 

What's not to love?

Gemiste kans

Regelmatig wordt mij gevraagd: 'Hebben 'ze' dat bij jullie ook?'. Het gaat dan om de meest uiteenlopende dingen als peuterspeelzalen, vakantieparken, de Lotto. Ik antwoord dan vaak dat Ierland geen Derde Wereld land is en dat ze zelfs mee mochten doen aan de Euro. Joh. 

Maar soms, soms twijfel ik aan mijn eigen woorden. Want één ding begrijp ik echt niet: de online shopping mogelijkheden zijn echt dramatisch slecht. 

In Nederland heeft iedere zichzelf respecterende winkelketen een online shop. Hema, V&D, H&M, Bijenkorf. Er zijn eindeloze (kinder)kleding winkels online. En dan heb je natuurlijk ook nog Zalando, Wehkamp, etc. 

Hier is het aanbod ontzettend beperkt. En de winkels die wel een online afdeling hebben, lijken het er een beetje 'bij te doen'. Ik wil niet zeggen dat online de prioriteit moet hebben, maar websites zijn onoverzichtelijk en niet gebruikersvriendelijk. 

Verder is het (meestal) zo dat in Nederland de verzendkosten lager worden naarmate je meer of voor een hoger bedrag besteld. Slim, alles om de verkoop te verhogen. Hier wordt het alleen maar duurder. Waardoor je dus niet zomaar 'nog even dit en dit in je virtuele winkelmandje erbij gooit'. 

Ik vind het vreemd. En ook onhandig. 

Ierland is een redelijk groot land, zo'n 2 keer zo groot als Nederland. Er wonen 4,5 miljoen mensen. Zelfs als u niet goed bent in wiskunde kunt u bedenken dat de bevolkingsdichtheid hier vele malen lager is dan in Nl. De statistieken zeggen bijvoorbeeld dat er in Nl 393 en hier 60 mensen per vierkante kilometer wonen. Naast een aantal grotere steden/plaatsen zijn het allemaal kleine dorpjes op het platteland. Die door van die fijne country roads aan elkaar verbonden zijn. Naar een winkelcentrum gaan voor een leuke broek/tshirt/paar schoenen/bikini/bla bla bla is daardoor een behoorlijke onderneming en niet iets wat je even tussendoor doet, zeker niet met een peuter en baby. 

Dan zou je toch zeggen dat winkels zorgen dat ik tijdens het inruimen van de vaatwasser zo klik klik klik via mijn laptop (of, om het helemaal makkelijk te maken, via een app) een leuk jurkje kan bestellen? 

Maar ja, blijkbaar niet. 

Ik zeg: gemiste kans. 

Dagelijks leven

Ik zag dat al voor me; die Ieren die niet van beschuit met muisjes hielden. Dus bakte ik cupcakes en strooide daar wat muisjes op. Want ja, op een cupcake smaakt dat natuurlijk hééééél anders. Het trucje werkt en al ons Ierse bezoek smikkelt lekker van deze iet wat aangepaste Nederlandse traditie. Dom eigenlijk van mij, want ik heb inmiddels het laatste pak muisjes aangebroken. Moet ik Zuster maar nog wat laten importeren volgende maand, want ik was vergeten hoe lekker ik ze vind. 

Het is mooi weer. Eindelijk!

En aangezien je hier maar nooit weet of het voor langere tijd zo blijft, nemen we het ervan. Dat wil zeggen dat Manlief de werktroepen heeft opgeroepen en er heel hard aan het externe werk van onze aanbouw wordt gewerkt. Met als ultieme doel binnenkort de tuin aan te leggen. Ik geniet van de blauwe lucht en google me suf op tuinmeubels. Iemand moet het doen hè?

 

  

't Zondagskindje helpt graag, zoals ik ook al in mijn vorige logje meldde. Op de foto hierboven had hij even een luier voor zijn broertje gepakt voor me. Juist ja. 

 

Maar ja hè, maar ja. Schattig zijn ze wel, zo samen. 
 

Geboortekaartje

Net als voor 't Zondagskindje ontwierp Nicole ook het geboortekaartje voor deze kleine man. 
Dat had nogal wat voeten in aarde, maar kwam uiteindelijk allemaal goed.