Vriendjes

Ik zit naast zijn bedje. 

Hij was wakker geworden. 

Mijn hand op zijn rug was genoeg om hem terug te sturen naar dromenland. 

Zijn ademhaling wordt langzamer en dieper.

En ik denk aan de moeizame dag die we hadden; geen van beide met een goed humeur. 

Hij testte mijn grenzen en ik was koppig genoeg om hem er niet overheen te laten gaan. 

Maar wij zijn vriendjes.

Weekmenu

De weekmenus gaan hier nog gewoon door. Af en toe sla ik een weekje over. Om er vervolgens op dinsdag al achter te komen dat het toch echt makkelijker is mét menu. 

Het samenstellen van zo'n menu is natuurlijk niet bijster moeilijk. Ik hou me aan een paar kleine 'regeltjes' en de rest komt vaak vanzelf;

- Maximaal twee keer per week aardappelen, pasta en rijst. Variatie is het sleutelwoord. 

- Wissel vis, kip, rundvlees en varkensvlees af. Ik ben zelf geen varkensvlees-fan en dat komt dus ook niet heel regelmatig op tafel. Maar omdat ik graag wil dat de jongens 'alles eten' zorg ik voor, jawel, variantie.

- Één keer per week vegetarisch. Daar maak ik geen grote ophef over, want ik zit met drie mannen aan tafel en mannen houden van vlees. Maar als je het er niet over hebt, merken ze er vaak niks van. 

- Één keer per week eten Manlief en ik als de kinderen op bed liggen. Samen, iets makkelijks, vaak lui op de bank. 

- Als er een keer iets tussen komt en een bepaalde maaltijd wordt niet gemaakt, schuift hij door naar de volgende week. Om de simpele reden dat ik de ingrediënten vaak al in huis heb. 

- Ooit had ik nog de regel, of beter gezegd ambitie, om eens per week iets nieuws te koken. Op het moment komt dat er niet altijd van. Maar het is een mooie manier om te voorkomen dat je vaak hetzelfde op tafel zet. 

Maar wat eten we dan deze week? 

Nou, het volgende:

Maandag: Ovenfrietjes, kabeljauwfilet en erwten

Dinsdag: Omelet (v) gemaakt door de Master Omelet Bakker van het platteland, Manlief

Woensdag: Aardappelpartjes met rozemarijn en olijfolie uit de oven, lamsburgers en wortel

Donderdag: Kip korma met rijst

Vrijdag: Iets makkelijks (uit de vriezer oid) voor de jongens en pizza voor ons

Zaterdag: Spagetti bolognese met knoflookbrood en salade

Zondag: Nog geen enkel idee

Geen idee

Ik heb het weer. 

Ik zoek het weer.

Mijn roeping, mijn ding, mijn passie, mijn toekomst.

Vandaag was niet zo'n makkelijke dag. 

Die dagen heb je soms, met twee kleine kinderen. 

't Zondagskindje was te vroeg wakker en Mr Finney deed een dutje van maar drie kwartier. Het resultaat was natuurlijk twee erg vermoeide kindjes, met alle gevolgen van dien. 

Toen ze uiteindelijk beide in bed lagen, was het eerste wat in me op kwam:

Ik zou willen dat ik een baan had. 

Dan wist ik dat ik morgen, of misschien vrijdag, een dag iets anders mocht doen dan alleen maar moederen. (Ja ik doe dit met veel liefde en plezier. Nee ik denk niet dat werkende moeders het makkelijk hebben. Nee laten we niet de thuisblijf vs werkende mama discussie voeren. Nee daar gaat het hier niet om)

'Zoek dan een baan!' roept u nu natuurlijk naar uw beeldscherm.

Ja. Dat is helaas niet zo heel makkelijk. 

Weinig banen. Nog minder part time banen. Nog veel minder banen op minder dan een uur reizen. 

Onze keuze voor nu is dat ik bij de jongens blijf. Tenzij dé droombaan zich aan dient. Wat overigens een paar weken geleden gebeurde. Waar ik toen op solliciteerde en behalve de automatische bevestigings email niets meer van hoorde. Ook niet toen ik na 10 dagen nog eens contact op nam. Zo gaat het hier nu, met sollicictaties. 

Wat een inleiding zeg.

Het punt is dus een beetje dat ik niet weet wat ik leuk vind. 

Nee dat zeg ik verkeerd. 

Ik vind zo veel leuk dat ik niet weet wat ik het leukst vind.

Dan zie ik mensen die echt hun roeping hebben gevonden. 

De één wordt juf (haaaaai Zuster!), de ander studeert tig jaar om dokter te worden, weer een ander tekent en schildert ieder uur van de dag en dan heb je iemand die het liefst heel de dag met dieren en natuur werkt. Ik ken ze allemaal. Die mensen doen dat waar hun hart heel blij van wordt, waar ze energie van krijgen, dat waar ze goed in zijn. 

Ik hou van koken en bakken. 

Ik hou van fotograferen.

Ik hou van naaien en haken. 

Ik hou van kaarsen maken.

Ik hou van schrijven.

Ik hou van ontwerpen; het praktische en het esthetische combineren. 

Maar waar nou mijn toekomst ligt?

Waar ik mijn ziel en zaligheid in kan leggen?

Energie van kan krijgen? 

Geen idee.

Cadeaus voor Puck

Als er een klein meisje geboren wordt, moeten er natuurlijk cadeaus komen.
Zeker als dat kleine meisje je nichtje is. 

In de categorie 'beter goed gejat dan slecht verzonnen' begon het feest al met kerst. Toen kreeg ze namelijk 12 rompertjes; één voor iedere maand. 

Het idee kwam van hier.

 Nadat bekend was dat er een meisje groeide, werden er kleuren uitgezocht voor een gehaakt dekentje. Dat dekentje was een project. Een project wat even duurde. Want haken kan ik nog niet zo lang en met twee nieuwsgierige jongetjes om me heen kon ik er overdag niet aan werken. Maar het kwam af. Net voor Puck geboren werd. 
Het doet nu dienst als wandelwagen dekentje. 

Vorig jaar maakte ik een groot speelkleed voor de jongens. Met geplastificeerde stof aan de achterkant zodat we het op het gras kunnen gebruiken. Zuster zag dat en knipperde een paar keer lief met haar ogen. 

We zochten een stofje uit en dit is het resultaat. 

Als laatste maakte ik ook nog een rompertje met flock folie. Gebaseerd op het geboortekaartje. 
Met het juiste lettertype en al (inside joke).

En nu werd er afgelopen nacht bij vrienden ook nog zo'n lief klein meisje geboren. Dus nu mag ik weer aan de knutsel.

Rhubarb crumble

Of ze mijn recept mocht hebben, vroeg laatst iemand.
Natuurlijk!

Maar ja, ik heb niet echt een recept.
De crumble is nooit helemaal hetzelfde, de verhoudeingen verschillen soms nog al.

Dus toen ik laatst weer twee heerlijke mini crumbles maakte, dacht ik: laat ik eens kijken hoeveel ik van wat gebruik.
En zie hier; het recept.

Dit is voor twee individuele crumbeltjes.
In van die gezellige ovenvaste schaaltjes.
Ramekins heten ze in het Engels.
Geen idee of er een Nederlands woord voor is.
Eénpersoons schaaltjes in ieder geval.

Je hebt nodig:
2 stronken rabarber
4 eetlepels bloem
50 gram boter (kamertemperatuur)
2 eetlepels suiker
5 eetlepels havervlokken

Snij de rabarber in kleine stukjes.
Doe de bloem en boter in een kom en kneed tot een kruimelig deeg.
Voeg de suiker en havervlokken toe en mix goed.
Vet de ovenschaaltjes in en doe er de rabarber in.
Verdeel de kruimel mix over de twee schaaltjes en druk het goed aan.
Nog een heel klein beetje suiker erover en dan 30 minuten op 180 graden.

Je kan dit natuurlijk ook als 'grote' variant maken. 
Gewoon de verhoudingen hetzelfde houden: 4 rabarber stronken? Dan het recept keer twee. 

En natuurlijk lekker met custard of vanille ijs.

Adem inhouden...

...en door blijven gaan. 

Dat was wat wij de laatste paar weken deden. 

Wat een bizar drukke tijd. 

Maar wel leuk druk gelukkig. 

Zo beviel mijn zusje van een prachtig meisje waarna ik in het vliegtuig sprong en ging knuffelen. 

Anderhalve week later deed ik het nog eens over, maar nu met zijn vieren.

Tijdens dat bezoekje deden we ook nog 'even' een surprise party voor mijn vader, een dagje Beekse Bergen en een dagje Efteling. 

Vervolgens ontwierpen en kochten we een keuken voor schoonmoeder. En dus sloopten we de oude keuken eruit. 

Toen mochten P en ik wéér naar Nederland; voor een bruiloft dit keer. 

Op zondag waren we terug. Maandag en dinsdag werkten we tot laat aan schoonmoeder's keuken en donderdag arriveerden mijn ouders en oma. Full house. 

Maar toen. 

Afgelopen zondag was het hoogtepunt van de drukke weken: Mr Finney werd één! Hoera! 

Het was een gezellige dag met familie en vrienden, taart en meer lekkers, kaarten en cadeautjes. 

Dinsdag vertrok ons Nederlands bezoek weer en we gaan nu hopelijk rustigere weken tegemoet. 

Hopelijk dus nu ook weer tijd, energie en zin om wat te bloggen. 

Dagelijks leven

Ik liep mijn tweede 10 kilometer race. Je weet wel, die ene die ik al heel lang geleden gepland had. Wat een heerlijke race was dit. En toen schreven ik en mijn 'runner's high' ons ineens in voor de Dublin Race Serie: 5 mijl in juni, 10 km in juli, 10 mijl in augustus en, kuch, de halve marathon in september. En niemand die ingreep hè? Tssss. 

Het liefst heb ik eigenlijk dat hij niet meer overdag slaapt, maar in de auto is er soms geen houden aan. Deze positie lukt me echter niet erg comfortabel. 

Of Manlief dit aub even kan bouwen in onze tuin voor de jongens. 

Zelf yoghurt eten. Tja. Alle begin is moeilijk. Het poseren heeft hij echter goed onder de knie. 

Als een ontzettend burgerlijke familie gingen wij vandaag maar de speeltuin. Mooi om te zien hoe ook Mr Finney er steeds meer plezier in krijgt.