Het voordeel van zwanger zijn

Als de Ben & Jerry's in de aanbieding is, kun je gewoon zaterdagavond om negen uur naar de supermarkt rijden, vier halve liters van je favoriete smaken inslaan en iedere avond een halve bak leeg eten terwijl niemand er van opkijkt.

En for the record; ik ben nog geen vijf kilo aangekomen, dus het kan allemaal geen kwaad. Echt niet. Heus niet.

Kijk maar, ik zie er nog zo uit:

31 weken en 4 dagen

30 down, 10 to go

Ik zou eigenlijk eens een logje moeten schrijven

Eigenlijk.

Want eigenlijk heb ik het veel te druk, in mijn hoofd.

Wij vonden het blijkbaar een uitermate goed idee om een gigantische aanbouw te plaatsen terwijl ik zwanger ben. Had er nou niemand even: 'Ho, stop, ho!' kunnen roepen ofzo?

Eerlijk gezegd heb ik behoorlijk geluk gehad tot nu toe. Een inieminie buikje en energie voor tien. Na een dag werken tot half elf op de steiger staan, was dan ook geen probleem.

Maar in de laatste dag of acht is er wat gebeurd.

Ik. Ben. Dik.

Natuurlijk alleen mijn buik, maar voor mijn gevoel overal.

En baby protesteert als ik aan een ladder hang of zware planken sjouw.

En. Het is weer enerom gezellig zomer-weer hier.

Dus het verbouw-schema loopt achter. Ver achter.

En nee, dat gaat nooit klaar zijn voor de baby komt. Daar moet ik me helaas bij neer leggen.

Eén keer in de week ben ik er dan ook he-le-maal klaar mee.

Moe na een week werken, met zeik-weer, hormonen die mijn oren uit komen en zooi van de kelder tot de zolder (al hebben we beide niet), belandde ik gisteren weer in mijn zenuwinzinking. Was ik boos, voornamelijk op Manlief (mijn excuses daarvoor) en jankte tot mijn ogen er zeer van deden.

Vervolgens begon ik te ruimen in de aanstaande babykamer, gingen we uit eten en daarna met vriendinnetjes naar de bios. Dus nee het is niet alleen ellende. We komen er wel.

Er was namelijk ook een grote doorbraak dit weekend; we bedachten een jongens-naam. Eindelijk. Meisjesnaam staat al eeuwen vast, maar die jongensnaam daar kwamen we maar niet uit. En nu ineens wel. En we vinden hem nog allebei mooi ook. Nah.

Dus nee, ik heb geen tijd een logje te schrijven.

Oh wacht, het is toch gelukt.

Over een kip die niet kon zwemmen en rare eieren legt

Ik: 'Even kijken, drie Marons, twee Rocks, twee hanen, twee eenden en... huh? Zeg, we zijn een kip kwijt!'
Manlief: 'Huh?'
Ik: 'Ja, de kleine zwarte...'

Ik liep natuurlijk gelijk de schuld af te schuiven op een vos. Wat nergens op sloeg, want het was nog hartstikke licht en de rest van het gevogelte zat gewoon op stok.

We speurden de boomgaard af en ineens hoor ik Manlief zeggen: 'Hier is ze!'
Met hier bedoelde hij helaas wel een mini-vijvertje dat we voor de eenden hebben.
En kippen, nee die kunnen niet zwemmen.
Ik mijn hoofd plande ik de begrafenis al, terwijl Manlief haar uit het water viste en op het droge zette.
Ze viel om, maar leefde wonderbaarlijk nog wel.

Maar dan zit je dus met een drijf natte en uitgeputte kip te kijken.
Dus trokken we een handdoek en mijn fohn uit de kast en probeerden haar wat droog te krijgen. Het half-droge hoopje ellende zette ik in een doos met stro en lieten we een nachtje binnen staan.

Vanochtend zat er gelukkig weer wat beweging in en bracht Manlief haar naar buiten, waar ze toch maar weer wat at en dronk. Sinds vanmiddag scharrelt ze weer tussen de andere kippen rond, maar de oude is ze nog niet. Dat bleek wel toen Manlief het ei binnen bracht dat ze had gelegd...

Over hoe het toch nog goed kwam met die maandag

Ik hoef hier de bloggen-verreikt-je-leven-want-je-leert-er-allerlei-nieuwe-leuke-mensen-door-kennen-speech niet te houden aangezien het overgrote deel van mijn lezers zelf blogt.

Maar soms krijg je zo maar een cadeautje van één van die mede-blogsters.

Echt zomaar.

En dat is dan toch wel een vernoeming waard.

Want dit vond ik vanochtend in de brievenbus:

Had Linda zo maar voor mij gemaakt.

Zelf gemaakt ja.

Ze verkoopt ze ook in haar online winkel Linda Lou.

Oh en alsof dat nog niet genoeg is, maakt ze ook nog eens taart op bestelling via Dat Vieren We Met Taart.

Gaat dat zien, gaat dat zien!

Manic Monday Morning

Hoe langer ik er over na denk, hoe hilarischer het eigenlijk allemaal is. Maar ik kan wel gillen.

Mijn maandag ochtend hing aan elkaar van ergernissen.

Afgelopen vrijdag kreeg ik een brief in de post van het ziekenhuis.
Dat mijn afspraak voor 26 mei was verzet naar 19 mei. Handig dat ze je dat laten weten, zou je zeggen.

Echter, ik heb geen afspraak voor 26 mei, noch voor 19 mei. Geen idee waar het voor was.
En dus belde ik vanochtend het ziekenhuis waar de telefoniste mij vriendelijk vertelde dat het voor de miskraam kliniek is. Pardon?

Misschien moet ik even melden dat ik in november vorig jaar wederom een miskraam heb gehad, nummer drie. En dan val je dus officieel onder de 'probleem-gevallen'. Verder onderzoek werd geadviseerd. Goed idee leek me, tot de arts me vertelde dat ik acht weken na de miskraam een inwendige echo zou krijgen en bloedafname. Deze bloedtesten zouden drie maanden (!) duren en, daar komt ie, eind mei zou ik dan bij de arts terecht kunnen. En nee, ik mocht in de tussentijd niet zwanger worden.

Allemaal logisch, maar het voelde niet goed. Ik had een raar gevoel van vertrouwen in mijn lichaam voor de vierde poging en was geestelijk nog niet klaar de medische mallemolen in te gaan.

En dus probeerde we het opnieuw. Met resultaat dit keer.

De afspraak met de specialist in de miskraam kliniek was echter gemaakt, zonder dat ik dat wist. En stond dus nog steeds. Beetje vreemd om daar met een 26-weken buik binnen te komen, lijkt me.

Vervolgens mocht ik ook nog een afspraak maken voor deze wel-gelukte-zwangerschap. Thuis bevallen zit er hier helaas niet in en dus gaat alles via het ziekenhuis. Wel hebben ze een 'combined-care' systeem opgezet en dus hoef ik niet voor iedere controle naar het ziekenhuis in Dublin, maar bezoek ik ook mijn eigen huisarts en de kliniek in Wicklow Town, hier 15 minuten vandaan.

Vorige week (24 weken) was ik bij de huisarts en met 28 weken moet ik naar de kliniek. Daar ging ik dus nu een afspraak voor maken. Ik belde Wicklow, waar ze me vertelde dat ik de afspraak via het ziekenhuis moest maken. Ik belde het ziekenhuis, waar ze me vertelde dat ik die afspraak via Wicklow zelf moeten maken. Ik belde Wicklow terug, waar ze me vertelde dat zij alleen een afspraak kunnen maken voor het eerste bezoek, de rest gaa via het ziekenhuis. Ik belde het ziekenhuis terug, waar ze mij vertelde dat ik waarschijnlijk een onervaren iemand aan de telefoon had gehad ik Wicklow en toch echt daar moest zijn.

En toen was ik er klaar mee. En maakte dat duidelijk aan de telefoniste. Die me toen doorverbond.

Waarna ik netjes een afspraak kon maken voor Wicklow, via het ziekenhuis.

Adem in, adem uit.

Oh en verder kwam de kraanmachinst vandaag even kijken of alles er goed uit zag voor het grote hijs-het-frame-van-onze-aanbouw-in-positie-project.

Niet dus. De grond is te ongelijk voor de kraan. En dus moet er verder gegraven worden. En kan de kraan morgen niet komen. Dat we daardoor vertraging oplopen, hoef ik niet uit te leggen. Dat ik not amused was, hoef ik ook niet uit te leggen.

En nu is het tien over twaalf, is de maandag ochtend officieel voorbij en ga ik er maar vanuit dat de middag stukken beter wordt.

Scones!

Niets is zo makkelijk en snel gemaakt als scones.

Lekker voor de zondag middag of 's avonds bij een kopje thee.

Mix 250 gram zelfrijzend bakmeel met één theelepel bakpoeder en twee eetlepels suiker.

Kneed hier 50 gram boter doorheen.
In een andere kom meng je vijf eetlepels melk met één ei.

Voeg dit toe aan het meel/boter mengsel, maar houdt een klein beetje achter om de scones mee af te strijken.
Even doorkneden en dan op het met bloem gestooide werkblad tot ongeveer 2.5cm dikte uitrollen, al moet ik toegeven dat ik het altijd gewoon met de hand uit duw.
Rondjes van ongeveer zeven cm doorsnee uitsteken en op een bakplaat leggen.
Ik haal hier meestal zo'n zes tot zeven scones uit.

Afstrijken met het overgebleven melk/ei mengsel en tien tot twaalf minuten op 200 graden de oven in .

Laat ze zo'n tien minuten afkoelen en dan serveren met roomboter, jam (aardbei of framboos zijn aanraders) en geslagen room.

Smakelijk!