Over de Veluwe vakantie, de vermiste lente en het zieke Zondagskindje

Ik vroeg u enkele weken geleden om dé vakantietip in Nederland. 

En met alle reactie die ik kreeg kunnen we a. wel vier weken op vakantie en b. een VVV beginnen. 

Maar voor beide is geen tijd en dus moesten er keuzes gemaakt worden. 

En die Veluwe hè, die bleef maar door mijn hoofd spoken.
Ik heb dus nu een heel romatisch beeld gecreeerd in mijn hoofd waar Manlief en ik, met 't Zondagskindje voorop, over de Veluwe fietsen, in een stralend zonnetje, een picknick deken uitgooien en dan verse broodjes en jus d'orange verorberen. En u gaat nu niet massaal zeggen dat het ook wel eens regent in Nederland en dat 't Zondagskindje er misschien niets aan vindt op de fiets en dat de broodjes steevast geplet worden tijdens een picknick. Want zo bent u niet. Nee, u laat mij fijn mijn romatische beeld voor ogen houden.

Terlwijl ik een beetje mijmerde over die vakantie riep Merel ineens: 'Ik heb een plan!'.

Hou ik van hè, plannen. 

En zij sprak typte de magische woorden: Mag ik jullie ons huis aanbieden?

Hou ik van hè, aanbiedingen. 

Nee zonder dolle, die gekke Merel laat ons gewoon een week in haar huis slapen terwijl zij in Frankrijk is.
Dus dan zingen we nu allemaal in koor: Merel bedankt Merel bedankt, Merel, Merel, Merel bedankt!

Verder ben ik de lente kwijt.
Hij was hier een week of drie geleden nog. 

Maar ik heb hem al een tijdje niet gezien.
Dus mocht u hem tegen komen, stuur hem dan even door.

En dat Zondagskindje van ons, dat was dus ineens ziek.
Voor het eerst in zijn jonge leventje. 

Koorts, hangerig, smsjes van Manlief die zeggen dat 'het' uit zijn broekspijp komt, dat werk. 

Virusje, zei mevrouw de huisarts. 

Inmiddels gaat het beter, maar helemaal 100% is hij nog niet. 

En dus slaapt 'ie graag een beetje bij mama. 

Kiekeboe!

Het zou verboden moeten worden

In een land dat er financieel gezien zo slecht voor staat.

Een land met een werkeloosheidspercentage van 14.7%.

Een land dat de ene na de andere 'bail out' ontvangt. 

Daar zouden dit soort advertenties verboden moeten worden.
Vind ik.

Maar ja, wie ben ik?

Alleen, met de-mevrouw-in-de-iPhone-app

Ik kan nog al impulsief zijn.

Dan bedenk ik iets en dan moet ik er nu nu nu aan beginnen. 

Ik wil dan nog wel eens opgeven.

Simpelweg omdat ik er niet goed over heb nagedacht, het toch niet echt iets voor mij is of omdat ik er eigenlijk geen tijd voor heb. 

Zo'n drie weken geleden bedacht ik dat ik maar eens moest gaan hardlopen. 

Om weer een beetje 'in shape' te komen. 

Niet dat ik veel was aangekomen tijdens de zwangerschap, in tegendeel. 

En die drie kilo die er na de bevalling nog extra aan zaten, waren er door het geven van borstvoeding ook zo af. 

Maar conditioneel gezien word je natuurlijk niet sterker van bevallen en borstvoeden. 

En dus moest ik maar eens gaan hardlopen. 

Maar wanneer doe je dat als je een baby van bijna zeven maanden hebt en part-time werkt?

Om zes uur 's ochtends, natuurlijk. 

Of, nou ja, laten we eerlijk zijn, om half zeven. 

De eerste week ging vlot.

De tweede week vertrok ik voor enkele dagen naar Nederland en lag het schema alweer op zijn kont. 

En dat zou dan dus het punt zijn geweest waar ik de handdoek in de ring kon gooien. 

Maar ik deed het niet. 

En vrijdag ging om zes uur de wekker.

Zat ik om tien over zes in de auto richting Glendalough. 

Begon ik om vijf voor half zeven aan de 'warming-up' waarna ik een half uur de mij door de-mevrouw-in-de-iPhone-app opgedragen intervallen rende dan wel wandelde. 

Was ik om vijf voor zeven terug bij de auto waar ik wat rek- en strekoefeningen deed.

Startte ik om zeven uur de auto weer en stond een kwartier later onder de douche. 

Maar weet je. 

Het is mooi buiten.

Om half zeven. 

En je bent helemaal alleen. 

Tenzij je de-mevrouw-in-de-iPhone-app mee rekent.

En P!nk, die in je oor tettert. 

Maar verder ben je alleen. 

 

Wandelen in Waalwijk

't Zondagskindje en ik waren afgelopen weekend in Nederland. 
Ook daar strekten we iedere dag even de beentjes. 

 

Oh how our life has changed

Maart 2011, zaterdagochtend 07.15 uur.

Hij kruipt uit bed en gaat naar de toilet. 

Hij kruipt weer terug in bed. 

Zij mompelt: 'Hoe laat is het?'

Hij antwoordt: 'Kwart over zeven.'

'Pffff' zucht zij en draait zich weer om. Tot een uur of half tien. 

Maart 2012, zaterdagochtend 07.15 uur.

Baby: 'Blablabla, whawhawha.'

Hij mompelt: 'Hoe laat is het?'

Zij antwoordt: 'Kwart over zeven.'

'Wauw, dat is helemaal niet slecht', reageert hij. 

Zij overdenkt bovenstaande situatie en kan niets anders dan lachen.

Op de valreep

Na 31 weken verlof ga ik aanstaande dinsdag weer aan het werk. En eigenlijk kijk ik er best wel naar uit. Ik heb gewoon een leuke baan. Mijn part-time plan werd goedgekeurd en zelfs de gewenste dagen (dinsdag, donderdag en vrijdag) waren geen probleem. 

De afgelopen acht maanden zijn natuurlijk 'life changing' geweest. Maar vanaf volgende week zou er weer wat normaliteit komen, structuur. U kent dat wel. En dus ging ik nog even genieten van mijn laatste ontspannen verlof dagen. Or so I thought. 

Echter, gisterenochtend werd 't Zondagskindje wakker met een rood vlekje inclusief klein blaasje op zijn wang. Ik maakte me niet te veel zorgen, smeerde er wat schrale billen crème op en we stapten in de auto. Dat vier uur later zijn halve gezicht rood zou zijn, had ik natuurlijk niet bedacht. 

We dachten aan de vijfde ziekte, belden de huisarts en maakten een afspraak voor vier uur. 

Maar d'n baby had andere plannen. Gooide er wat koorts tegen aan, schreeuwde de auto bij elkaar en liet de vlekken verspreiden naar zijn borst, schouders en linker arm en been. De huisarts werd teruggebeld en we konden meteen terecht. 

Ze had maar twee seconden nodig om te bedenken dat ze ons door ging sturen naar het ziekenhuis. Zetpil werd gezet, antihistamine toegediend en terwijl wij weer de auto in kropen, belde ze het ziekenhuis om door te geven dat we onderweg waren. 

De antihistamine deed zijn werk en tegen de tijd dat we aan de beurt waren, was bijna alle uitslag verdwenen. Gelukkig had de huisarts ons nog de tip gegeven om foto's te maken zodat we die konden laten zien in het ziekenhuis. De arts was blij met de foto's. De standaard vragen werden gesteld: iets anders gegeten, nieuw wasmiddel, nieuw speelgoed? Maar niets van dat. Een misterie. 

De vraag was dan ook; Is het een allergische reactie of een virus dat in zijn lichaampje ronddwaalt?
Niemand weet het.

Maar het zag er allemaal weer rustig uit, 't Zondagskindje had geen koorst meer, at en dronk goed en was uitermate vrolijk. Naar huis. 

'Wat is dat op zijn gezicht?'. Ik til het mannetje uit de auto en zie iets roods onder zijn oog. Eenmaal binnen bleken de vlekken weer terug! Nu echter precies op die plekken waar hij het 's middags niet had gehad. Een telefoontje naar het ziekenhuis  leverde het advies op meer antihistamine te geven en dus racete ik naar de avond apotheek. Die natuurlijk het gewenste medicijn niet op voorraad had. Wel tablet vorm, met te hoge dosering. Leek me geen succes voor een baby van zes maanden. 

Manlief werd naar de logeerkamer verbannen en 't Zondagskindje mocht bij mama slapen. Hij had een normale nacht. Twee keer gedronken, maar verder goed geslapen en om acht uur vrolijk wakker. Mèt vlekken in het gezicht en op de rug etc. Het vreemde is dat de vlekken steeds van locatie veranderen; trekt het op zijn rug weg, staan ineens zijn benen weer onder.

De huisarts kwam op haar vrije dag naar de praktijk om mij de juiste antihistamine te geven en nu, zo'n twee uur na toediening, moet ik zeggen dat het er goed uit ziet. 't Zondagskindje zelf heeft nergens last van. 

Allergie of virus? Geen idee. 

Ik zet in op een virus, waar sowieso geen medicatie voor is. 

Zolang hij goed eet en drinkt, vrolijk is en geen koorts krijgt, kijk ik het aan. 

Maar ik denk dat het goed komt. 

Is het al dinsdag?