Toen ik zwanger was van 't Zondagskindje was het een wat, uhm, rumoerige tijd. Zo midden in een verbouwing enzo. Veel dingen (lees: bijna alles) werden op het laatste moment gedaan/gekocht. Nu hoef je natuurlijk voor een tweede minder aan te schaffen. Maar weet je, als die baby vandaag zou komen, dan zou ik daar niet eens over panieken. Nah.
Het kamertje is er klaar voor, kleertjes liggen in de kast, het geboortekaartje zo goed als klaar, mijn ziekenhuiskoffertje gepakt. En dat met nog drie weken te gaan!
Dinsdag hebben de nesteldrang en ik ons fijn op de badkamer uitgeleefd. Om door een ringetje te halen. En ik gisteren zo kreupel als wat. Maar je kan niet alles hebben.
Langzaam vul ik ook de vriezer met 'makkelijke maaltijden'. Dat had ik in augustus 2011 ook een beetje gedaan en joh wat is het fijn om te weten dat er gezond home-made voedsel beschikbaar is op die dagen dat koken niet echt uit komt. Toentertijd was 'op tijd' eten niet heel noodzakelijk; vijf uur, zes uur, zeven uur, het maakte niet uit. Maar 't Zondagskindje heeft een iets vaster ritme en dus moet er met enige regelmaat geleefd worden. Bolognese saus, stew, soep, kliekjes; in gezellige bakjes in de vriezer. Wat fijn.
Laatst kocht ik ook een slowcooker. Das toch een handig ding! Vanochtend mikte ik op goed geluk ingrediënten van een paar verschillende recepten voor chili con carne in dat ding en om half zes smikkelden we er heerlijk van. Met voldoende over om nog voor twee dagen in te vriezen. Beetje jammer dat het een op-goed-geluk recept is geworden. Want hoe ga ik hem nou ooit nog eens zo lekker maken?
