En dan ga je je dus afvragen of dit allemaal wel zo’n goed idee is. Of je wel naar Ierland moet verhuizen, of het het wel waard is, of je het niet gewoon op safe moet spelen. Maar mijn omgeving bleek al wel een beslissing genomen te hebben: ik ging naar Ierland. Ik was er zelf nog niet zeker van, maar zodra iemand mij vroeg wat de plannen waren, beantwoordden mijn familie en vriendinnen de vraag voor me met een “Anouk gaat naar Ierland”.
En ik ging...
Iets meer dan een jaar geleden studeerde ik eindelijk af en vertrok ik naar Ierland. En het werd one hell of a year. En mijn tweede jaar hier werd spetterde geopend met een aanzoek.
Eerste paasdag, zondag 12 april, vertrokken we om half negen richting de kerk voor de paasmis. En aangezien dat hier niet zover vandaan is, wandelden we. Over bospaadjes, door het natte gras, met de opkomende zon die je ogen verblindde. En ineens draait Paul zich om en mompelt iets in de trant van “jou trouwen mij”.
Ja kijk om half negen op zondag ochten ben ik niet op mijn best en dus zei ik heel romatische “wat?”. Hij herhaalde de vraag en ik denk dat ik toen een paar minuten hem heel schaapachtig aan heb staan kijken. Meende hij dat nou, maak ie een grapje, is dit een serieus aanzoek of een probeerseltje? Ik wist niet wat ik ervan moest denken. Langzaam drong tot me door dat hij het meende en zei ik natuurlijk ja.
Beduusd liep ik verder en tijdens de mis heb ik nog verschillende keren gevraagd of hij het echt meende. Het heeft me een paar dagen gekost om aan het idee te wennen. En toen begon het grote geheimhouden.
En ik ging...
Iets meer dan een jaar geleden studeerde ik eindelijk af en vertrok ik naar Ierland. En het werd one hell of a year. En mijn tweede jaar hier werd spetterde geopend met een aanzoek.
Eerste paasdag, zondag 12 april, vertrokken we om half negen richting de kerk voor de paasmis. En aangezien dat hier niet zover vandaan is, wandelden we. Over bospaadjes, door het natte gras, met de opkomende zon die je ogen verblindde. En ineens draait Paul zich om en mompelt iets in de trant van “jou trouwen mij”.
Ja kijk om half negen op zondag ochten ben ik niet op mijn best en dus zei ik heel romatische “wat?”. Hij herhaalde de vraag en ik denk dat ik toen een paar minuten hem heel schaapachtig aan heb staan kijken. Meende hij dat nou, maak ie een grapje, is dit een serieus aanzoek of een probeerseltje? Ik wist niet wat ik ervan moest denken. Langzaam drong tot me door dat hij het meende en zei ik natuurlijk ja.
Beduusd liep ik verder en tijdens de mis heb ik nog verschillende keren gevraagd of hij het echt meende. Het heeft me een paar dagen gekost om aan het idee te wennen. En toen begon het grote geheimhouden.
Cool. Veel romantischer dat de obligate drie-maandsalarissen-ring-en-duur-resto-aanzoek waar de Engelse vrouwen van schijnen te houden. Dat zal ik nooit begrijpen....doe mij maar een bospadaanzoek, mocht het er ooit van komen!
BeantwoordenVerwijderenIk ben benieuwd waarom jullie het wilden geheimhouden (zou ik heel veel moeite mee hebben)! Maar dat vertel je misschien in een volgend logje?
BeantwoordenVerwijderenHaha. Zo ging het ook ongeveer bij ons. Zo'n romantisch bospadaanzoek met gemompel!
BeantwoordenVerwijderenWel grappig dat ik nu een beeld heb bij de natte bospaadjes waarover jullie naar de kerk liepen... maakt je verhaal ineens erg visueel. Ik wacht met spanning op the next blog...
BeantwoordenVerwijderenX
@Gypsy: Ik ben niet zo veeleisend. De ring heb ik zelf uit mogen zoeken en kost duidelijk geen drie maand salarissen. Dan zou ik hem niet eens aan durven doen.
BeantwoordenVerwijderen@She: Nou ik zou zeggen: lees het volgende blogje.
@Cisca: Ik begin langzaam wel benieuwd te raken naar jullie verhaal.
@Thuja: Ja als je er een beeld bij heb, is de romantiek ver te zoeken. Hihi. But it's the thought that count!